Jean STABLINSKI (1932, Frankrijk)

Zijn wereldkampioenschap in 1962 is me altijd bijgebleven. Het was namelijk het eerste WK op de weg waarvan de finale rechtstreeks op TV werd uitgezonden. Hoe die finale verliep weet ik niet meer precies, maar het was een fantastische ervaring. Schokkerige zwart/witbeelden en de Franse Pool (of Poolse Fransman) won solo met voorsprong. Een sterke renner die kon afzien als een beest, omdat hij altijd met rugklachten reed. Geboren als zoon van een Poolse gastarbeider, die in Noord-Franse mijnen buffelde, trad hij aanvankelijk in de voetsporen van zijn vader. Hij kwam pas laat met de wielersport in aanraking en het duurde ook lang voor hij zijn kwaliteiten ontdekte. Hij had een geweldige Ausdauer, want zijn longen hadden niet geleden van zijn jaren in de mijn. Verder was hij slim en had hij een uitstekend koersinzicht. Nadat hij al enkele kleinere wedstrijden had gewonnen, zoals Paris-Valenciennes en de Tour de l’Oise verraste hij iedereen met de overall zege in de Ronde van Spanje. Dat was in 1958 en daarna kwamen de successen pas goed op gang. Hij werd in vijf jaar tijd vier keer kampioen van Frankrijk, hij won Parijs-Brussel, de Henninger Turm en de allereerste editie in 1966 van de Amstel Gold Race. Een koers van meer dan 300 kilometer. Hij was toen al lang de persoonlijke domestique van Jacques Anquetil, een kopman die er nooit moeite mee had als zijn knechten hun graantje meepikten. Zo kon hij vertrouwen op de beste renners in zijn gevolg. Ze verdienden goed en er was af en toe ook sportief succes als Maître Jacques het sein gaf. Stab, want Stablinski is een veel te lange en ingewikkelde naam voor een coureur, was toen al lang Fransman, want anders had hij nooit in de Tour kunnen starten of in de Franse nationale ploeg aan het WK deelnemen. Op zijn zege in de Gold Race is hij nog steeds beretrots en als het in Limburg weer een kroonjaar is, dan is de vriendelijke inwoner van een voorstadje van Valenciennes van de partij. Hij koestert nog altijd de gouden ring die hij aan die zege overhield. Een in goud gevat biertonnetje draagt hij aan de vinger als hij weer eens ergens moet opdraven als oud-wereldkampioen. Samen met de twee belangrijkste Franse onderscheidingen die hij persoonlijk van de presidenten Mitterand en Chirac kreeg opgespeld. (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 mei 2007 0:00

© Hans Middelveld

Vandaag eindigt in Buchten de 56e editie van Olympia’s Tour door Nederland. Vijftig jaar, minus negen dagen, geleden eindigde de zesde editie in de bochten van de betonnen wielerbaan van het Olympisch Stadion in Amsterdam. Amsterdam is vele malen finishplaats geweest maar ik weet niet meer of dat vaak in het stadion was. Op woensdag 29 mei 1957 ontving het stadion de renners die vanuit Amsterdam via de etappeplaatsen Steenwijk, Eindhoven, Eysden, Den Bosch, Ossendrecht en Wassenaar na acht dagen en 1350 kilometer in de hoofdstad weerkeerden. Op de stadionbaan won de Hagenaar Wim Bravenboer de laatste etappe, maar de eindoverwinning was voor de West-Brabander Adrie Roks. Een verrassende winnaar deze jongere broer van de onlangs overleden Tourrenner Thijs Roks uit Sprundel. Het is best aardig om eens in de einduitslag te kijken wie er toen meededen. Roks had één seconde voorsprong op de Zeeuw Jaap Huissoon, later een bekend fietsconstructeur en 22 tellen op de Rotterdammer Schalk Verhoef, met zijn twee meter waarschijnlijk de langste renner die ooit in het peloton …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 mei 2007 10:00

Laurent DUFAUX (1969, Zwitserland)

Deze Franstalige Zwitser geboren in Montreux was geen gouden roos. Wel een zilveren, want als coureur zat hij in zijn beste jaren – zo midden in de jaren negentig – tegen de internationale top aan. Hij streed in het hooggebergte zij aan zij met mannen als Indurain, Zülle, Riis, Virenque en Jalabert en dan kun je wel wat. Hij won in zijn carrière mooie koersen als de Ronde van Romandië (zijn thuisland), de Dauphiné Libéré en de Midi Libre en in het eendagswerk won hij o.a. de klassieker het Kampioenschap van Zürich en was hij in 1991 kampioen van Zwitserland. Een goede maar onopvallende renner, die in 1996 een belangrijk aandeel leverde in de sloop van Miguel Indurain toen het ineens over en uit was met de lange Bask. Riis won die Tour en Dufaux reikte tot de vierde plaats, zijn beste prestatie in zeven Tourstarts. In 1999 zou hij die vierde plaats nog eens behalen en dat voelde als een revanche na zijn smadelijke afgang met de gehele Festina-ploeg in de Tour de dôpage van 1998. Uit die tijd dateert ook zijn grote vriendschap met Richard Virenque, wiens reputatie eveneens zwaar beschadigd werd door die rampzalige Tour van 1998, die Dufaux een schorsing van een half jaar opleverde. Gezien zijn reputatie als verbale dopingbestrijder keek de wielerwereld vreemd op toen Patrick Lefevere het duo Virenque-Dufaux bij QuickStep binnenhaalde, maar ze zijn beide in het blauwe shirt van de parketfabrikant niet betrapt. In 2004 stopte Dufaux er mee en hij reed zijn afscheidswedstrijd in de Ronde van Latium, dezelfde koers waarin hij in 1990 zijn profdebuut maakte. Er was eind vorig jaar nog even sprake van dat de Helveet als ploegleider van Astana in het peloton zou terugkeren, maar op het laatste moment liet Dufaux weten er toch maar van af te zien. Na zoveel jaar van huis, vond hij dat hij dat niet kon maken tegenover zijn vrouw Véronique en zijn dochters Lois en Ines. (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 mei 2007 0:00

Gisteren zat ik op de Belg naar de Giro te kijken en op een gegeven moment zei Michel Wuyts dat de koers zo rustig was, dat hij wel even ander wielernieuws kon melden. Het ging over de bedreiging van Greg LeMond die gisteren in alle media ruim aandacht kreeg. Daarna ging het over Oscar Pereiro die nu ook onder verdenking zou liggen in het Spaanse dopingschandaal. Op dat moment ging de telefoon en miste ik grotendeels de rest. Wat ik nog half opving was, dat op een bloedzak de naam was aangetroffen van de hond van de buren van de schoonmoeder van Pereiro. Of zo iets. Het kan ook de hond van de pastoor zijn die destijds de kleine Oscar heeft gedoopt of tot misdienaar benoemd. Toen het telefoongesprek was afgelopen, keek ik snel op teletekst, maar de Belg – doorgaans heel wat beter geïnformeerd dan de Nederlandse tt – vermeldde slechts dat Pereiro weigert DNA af te staan. Dat zou hem kunnen vrijpleiten, maar de renner van Caisse d’Epargne verdedigt zijn besluit met een beroep op zijn privacy en algemene normen en waarden. Gauw de uitslag van de Tour 2006 erbij gepakt en naar de volgende winnaar gekeken. Andreas Klöden. Een goede coureur, maar met sterk wisselende prestaties. Is dat geen indicatie? En nummer vier Sastre. Dat is een Spanjool. Weliswaar in Deense dienst, maar toch. Ik steek er mijn hand niet voor in het vuur. Nummer vijf is Cadel Evans. Niets verdachts aan, maar ik zag laatst wel een foto waarop hij met zijn hond speelde. Streep …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 19 mei 2007 10:00

Jan JANSSEN (1940, Nederland)

Iedereen denkt altijd dat de Tourzege van Jan Janssen in 1968 in de laatste afsluitende tijdrit is bevochten. Dat is natuurlijk ook zo, maar de negentiende etappe van Grenoble naar Sallanches was misschien nog wel beslissender dan die tijdrit. Die etappe kende drie gemene cols, maar het venijn zat in de start. De Cordon een niet al te hoge maar zeer steile col die in de omgeving van Sallanches het geitenpad (le chemin de chèvre) wordt genoemd. Als Janssen op die col tijd zou verliezen aan Vanspringel dan waren zijn kansen op de Tourzege definitief verkeken. Met dat schrikbeeld in zijn hoofd begon Jan aan de laatste kilometer bergop. Hij zat er helemaal door, fietste als een automaat, was zich nauwelijks nog bewust van zijn omgeving maar zag ieder detail van zijn  tegenstanders. Deze zombie bleef alleen overeind door het besef dat Vanspringel niet weg mocht lopen. En Janssen had het zeldzame vermogen in die toestand over de grenzen van het afzien te gaan. Desnoods tot de dood erop volgt. Hij stampte zijn laatste krachten weg en ploegleider Ab Geldermans zat er vlak achter.
Ik heb van allebei het verhaal met alla details gehoord toen ik in 2001 bezig was met Jan’s biografie. Jan weet er niet veel meer van, maar Ab des te meer. Ik heb het opgeschreven als een monoloque intérieur en ik hoorde later van beiden dat het zo ongeveer geweest moest zijn. Voorop reed Herman Vanspringel met de Italiaan Franco Bitossi in zijn wiel, die op de puntentrui aaste. Twintig meter daarachter reed Roger Pingeon met Janssen in zijn wiel. Janssen concentreerde zich volledig op ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 19 mei 2007 0:00

“Ik ga nog even door met mijn royaltyreeks van de laatste weken. De Engelse koningin Victoria was waarschijnlijk het eerste gekroonde hoofd waar een fietsenmerk naar vernoemd is. Onze tienjarige prinses Wilhelmina was de volgende. Fietsenfabriek Alt in Leiden vernoemde hun fietsen naar de Duitse keizer Wilhelm II en dat was uiteraard enkele jaren voordat de eerste wereldoorlog uitbrak. Later, toen de keizer op het kasteel Doorn in ballingschap leefde, zou hoogstens een firma in tuingereedschappen nog in hem geïnteresseerd zijn geweest. In 1909 werd de naam van ons prinsesje Juliana, dochter en troonopvolgster van koningin Wilhelmina, als merknaam gebruikt door een fietsenmaker in Wismar in Mecklenburg, het vorstendom waar haar vader Prins Hendrik vandaan kwam. Er was in al deze gevallen eerder sprake van bewondering en eerbetoon, dan van een ragfijn gevoel voor marketing.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 mei 2007 10:00

DURAN AROCA, Arkaitz (1986, Spanje)
MEER, Jacques van (1958, Nederland)
TERPSTRA, Niki (1984, Nederland)
THOMS, Lothar (1956, Duitsland)
YATES, Sean (1960, Groot Brittannië)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 mei 2007 0:00

Gisteren was de sluitingsdatum van onze prijsvraag. De prijzen zijn voor de beste vijf oplossingen zijn precies gelijk: een goudkleurige bidon en een goudkleurige bandenlichterset, beschikbaar gesteld door Tacx b.v., fabrikant van wieleraccessoires die deze maand haar vijftigjarig jubileum viert.
De vraag was: hoeveel rollenbanken en fietstrainers heeft Tacx in die 50 jaar geproduceerd? Het antwoord is pas gisteren bij mij binnengekomen, zodat ik niemand heb kunnen beïnvloeden, zo ik dat al zou willen.
Het precieze antwoord is:

135.000 ex.

Niemand heeft dit aantal geraden, maar de oplossingen die het dichtst in de buurt liggen zijn van:

Kelvin Toonen + 65.000
Peter Ravensbergen – 65.000
Piet Kessels – 70.000
Willam van Peer + 321.250
Philip van der Ploeg + 865.000

De verdere inzendingen lopen op tot 18 miljoen. Alle inzenders hartelijk dank en volgende keer beter.

De prijzen worden binnenkort door Tacx b.v. aan de winnaars verzonden.

VEEL PLEZIER ER MEE!!!

Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 mei 2007 12:00

SCHETSEN VAN DE WIELERBAAN
 

door Dr. Carel J. Brensa

“Dit is een boekje uit de jaren twintig van de vorige eeuw. Dat kun je ook duidelijk zien aan de vormgeving en aan de ondertitel: Herinneringen aan den 24-uurs wedstrijd in het Amsterdamsche Stadion. Het is met 47 pagina’s maar een dun boekje, maar kostelijk om te lezen. Het is een sfeerbeschrijving van een wedstrijddag in 1923 van een koppelkoers over 24 uur op de baan van het oude Amsterdamse stadion, dat in 1928 plaats maakte voor het Olympisch Stadion. Het taalgebruik is ouderwets, maar tevens zeer enthousiasmerend. Het boekje begint zo: ‘Op de trams staan vlaggen! In de glazen balcons hangen kaarten: ….Naar het stadion! …. Achter de winkelruiten kleven biljetten …. Op de aanplakzuilen grijnzen monsterachtige plakaten! …. Waar je staat, waar je loopt, waar je komt hoor je de namen fluisteren – de namen streelen, bewieroken …. Bejubelen van Klaas …. Van …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 mei 2007 10:00

Greg VAN AVERMAET (1985, België)

Greg geldt als een van de grootste beloften in het huidige peloton. Hij werd vorig jaar opgemerkt door de scouts van Predictor-Lotto en in het nog steeds jonge seizoen heeft hij zich al enkele malen nadrukkelijk laten zien. Zelf is hij echter reëel genoeg om te beseffen dat hij nog erg jong is en dat hij in de eerste plaats in wedstrijden wordt opgesteld om te leren. De eerste wedstrijd die hij dit jaar reed was de Ronde van Qatar en in de vijfde rit van die koers in de zandbak behaalde hij zijn eerste overwinning bij de profs. In Nokere Koers en in de Campina Ronde van het Groene Hart behaalde hij daarna een derde plaats. Zijn werkgever gaf hem vervolgens de kans om ook in het grote werk te starten en in Parijs-Roubaix koerste hij vrolijk de hele dag met de besten mee. Hij maakte deel uit van een ontsnapping van een groep van 34 renners – met de latere winnaar Stuart O’Grady - die de koers maakte. Tot in de finale was hij erbij en hij eindigde uiteindelijk moegestreden op de 29e plaats. Greg is een telg uit een echte sportfamilie. Zijn beide opa’s (Aimé Van Avermaet en Kamiel Buysse) waren coureur. Zijn moeder (Bernadette Buysse) was atlete, zijn vader Ronald was beroepsrenner en zijn zwager (schoonbroer zeggen ze in België) luistert naar de naam Glen d’Hollander. Met zo’n familie zal het je aan goed advies niet ontbreken en ze zullen uit ervaring ook wel weten dat geduld een schone zaak is en Keulen en Aken niet op één dag gebouwd zijn. Dat zijn clichés, maar ze kunnen, waar het jonge talenten betreft, niet vaak genoeg herhaald worden. Als de kenners gelijk hebben, dan gaan we nog veel van Greg Van Avermaet horen. (Foto: © Philip van der Ploeg)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 mei 2007 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 Volgende »