© Henk Theuns

“Jacques Hanegraaf is in deze dagen een veelgeplaagd man. De strijd om de macht in de wielerwereld, tussen de UCI enerzijds en de organisatoren van de drie grote ronden anderzijds, wordt over zijn slanke rug uitgevochten. De ploeg unibet.com, waarvan Jacques manager is, is omstreden omdat de sponsor een Zweedse organisatie is die gokken op van alles en nog wat mogelijk maakt. Omdat reclame maken voor wedden in Frankrijk en Italië verboden is, probeert ASO cs. (what’s in a name) het ProTour systeem van de UCI te ondermijnen door de deelname van de ploeg van Jacques te verbieden. Dit terwijl de Franse ploeg La Française des Jeux, organisator van loterijen, geen strobreed in de weg wordt gelegd. Het aanbod van unibet.com om dan met andere sponsortruien in die landen te rijden is hoogmoedig afgeslagen. En daar sta je dan met je miljoenenploeg. Hoe Jacques dit gaat oplossen moeten we afwachten, maar ik wens hem alle sterkte toe. Hij is een vechtertje en als hij zich iets in zijn hoofd heeft gezet, dan moet dat slagen. Zo vond hij dat hij in ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 april 2007 10:00

Kevin HULSMANS (1978, België)

Onze zuiderburen zijn helemaal idolaat van hun Tommeke. Tom Boonen superstar. Maar acht jaar geleden hadden ze een ander idool. Hij heette Kevin Hulsmans en als amateur – of liefhebber zoals ze daar zeggen – won de renner uit Belgisch Limburg alles. Lichtinggenoten als Stijn Devolder en ook Tom Boonen werden gek van hem. Hij was gewoon een klasse beter. Nu acht jaar later is Boonen een vedette, Devolder een zeer populair coureur vanwege zijn tomeloze aanvalsdrift en Kevin Hulsmans een ex-belofte die uitsluitend wordt gewaardeerd binnen zijn ploeg QuickStep-Innergetic, vanwege zijn trouwe hand- en spandiensten aan zijn kopmannen Bettini en Boonen. Zo kan het dus gaan in het wielrennen. Na de vele overwinningen in de jeugdrangen en bij de liefhebbers heeft hij in acht profseizoenen slechts twee overwinningen op zijn naam staan: een etappe in een kleine etappewedstrijd en een kermiskoers in zijn eigen geboorteplaats Lommel. Een hard gelag, maar Hulsmans heeft zich er allang bij neergelegd. Wat hij toen kon kan hij niet meer, simpelweg omdat zijn beste kruit al verschoten is als de finale begint. Dan is hij uitgepierd en rijdt hij in zijn eigen tempo de koers uit, of draait een zijstraat in op weg naar het hotel of het omkleedhuissie. En zo gaat het in het wielrennen, er zijn meesters en knechten. In het ProTour-peloton rijden geen slechte renners, want het zijn allemaal talenten anders bereiken ze die plaats niet. Maar al die prinsen van de jeugdrangen hebben lang niet allemaal de maarschalkstaf in hun ransel. Dat heeft maar een enkele. En de jongens die dat extra niet hebben, hebben daar meestal vrede mee. Ze kunnen hun sport beoefenen zonder de stress die de kopman onophoudelijk meedraagt en ze verdienen een alleszins acceptabel inkomen. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 april 2007 0:00

“Hier volgt het tweede deel van mijn verhaal over de gouden Bianchi. Ik heb hem gekocht vanwege de fiets, niet vanwege het verhaal. Toch is het best een leuke story. Het gaat over de Italiaan Giacinto Santambrogio. In de jaren zeventig was dat een degelijke prof. Geen uitgesproken winnaar, maar wel een coureur die zijn prijsjes pakte. En tussen die prijsjes zaten enkele wonderschone triomfen, zoals twee etappes in de Tour de France. Eén in 1975 en één in 1977. In dat laatste jaar reed hij in de ploeg Bianchi-Campagnolo, twee legendarische merknamen die een begrip zijn in de wielersport. Het was een ploeg zonder vedetten, maar de renners reden wel op het beste materiaal wat er destijds te koop was. Op zijn Bianchi, afgemonteerd met Campagnolo, won Giacinto …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 10 april 2007 10:00

Rudy DHAENENS (1961, overleden, België)

In 1983 overkwam Gerrie Knetemann een vreselijk ongeluk in de voorjaarswedstrijd Dwars door België. Hij knalde op een stilstaande auto en hij was er vreselijk aan toe. Hij bleef bij kennis en hij had de tegenwoordigheid van geest naar de veiligheid van de berm te kruipen. De renners konden hem maar net ontwijken en koersten verder. Het peloton wacht op niemand, maar er was toch een renner die in de remmen kneep en zich over de ontluisterde Kneet boog. Hij hielp de ongelukkige Amsterdammer de ader dicht te knijpen waar het bloed als een fontein uitspoot. Pas toen er hulp was, vervolgde Rudy Dhaenens zijn weg. Met zijn daad toonde hij aan dat hij ondanks zijn wereldkampioenschap geen topcoureur was. Knetemann zou waarschijnlijk niet gestopt zijn als Dhaenens of een andere collega daar had gelegen. Dat zegt niets over de mens Knetemann, maar alles over het wezen van de topsporter. Rudy Dhaenens was geen winnaarstype, maar hij heeft een alleszins fraaie palmares bij elkaar gefietst in een negenjarige profcarrière. Hij had op beslissende momenten vaak pech. In een Touretappe wist hij in volle finale uit de groep te breken en hij had een gaatje. Gezien zijn inhoud had hij een levensgrote kans de etappe te winnen. Maar het mocht niet zo zijn. In de laatste bocht nam hij iets te veel risico en hij gleed gestrekt richting dranghekken. Voor hij het zich bewust was, was de jagende groep hem voorbij. De teleurstelling die hij als sportman toonde is me altijd bijgebleven. Hij had één hoogtijdag in zijn carrière. Dat was in het WK van 1990 in verre Japan. Vanwege die afstand was niet iedere topcoureur gedisponeerd, laat staan goed voorbereid. De Nederlandse ploeg maakte er met uitzondering van Breukink zelfs een potje van. Dhaenens was echter wel gemotiveerd en in bloedvorm en hij ging er in de finale vandoor met zijn landgenoot Dirk De Wolf. Samen bleven ze uit de greep van het peloton. Zo werd Dhaenens verrassend wereldkampioen. Het veranderde hem niet, hij bleef zichzelf en niemand heeft ooit zijn wereldtitel betwist omdat hij niet aan de kwalificaties van een toprenner zou voldoen. Veel geluk heeft de trui hem echter niet gebracht. In 1992 moest hij al op 31-jarige leeftijd stoppen vanwege een hartkwaal. Zes jaar later kwam hij om het leven toen hij met zijn auto op een paal botste. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 10 april 2007 0:00

Vandaag staan maar liefst twee ProTour klassiekers centraal. Eerst wordt overmorgen 11 april de 69e editie van Gent-Wevelgem verreden, op 15 april gevolgd door Parijs-Roubaix. Gent-Wevelgem werd in 1934 voor het eerst verreden en die eersteling werd gewonnen door de Belg Gustave Van Bell. Op 9 september van dat jaar stonden 44 renners aan het vertrek voor een koers over 120 kilometer. Precies de helft van de renners haalde de finish en allemaal van Belgische nationaliteit. In de beginjaren was het trouwens toch een koers voor Belgen. Pas in 1954 won de eerste niet-Belg deze koers. Dat was de Zwitser Rolf Graf (foto) en zijn landgenoot Ferdi Kübler werd tweede. Een jaar eerder was onze eigen Wim van Est de eerste niet-Belg op het podium geweest. Hij werd namelijk tweede achter de Belg Raymond Impanis. De eerste niet-Belg die de finish haalde was de Fransman Marcel Van Schelle (9e in 1937). In 1938 was Kees Heeren met zijn 10e plaats de eerste Nederlander in de einduitslag. Hierna haalden pas in 1949 weer twee landgenoten de finish, Piet de Vries (20e) en Tonny Verhoeven (24e).

Bijzondere winnaars waren Jacques Anquetil in 1964 en Bernard Hinault in 1977. Voor Hinault was het de eerste echt grote zege in zijn imposante loopbaan. Van de 68 verreden edities wonnen de Belgen er 46, de Italianen 6 en de Nederlanders 5. Die vijf zeges werden behaald in een tijdspanne van tien jaar, uiteraard de ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 9 april 2007 10:00

Graeme BROWN (1979, Australië)

Twee weken geleden zag ik hem tweede worden in de Campina Ronde van het Groene Hart en de tweede plaats is altijd de slechtste plaats die er is. De kaarten van Rabobank waren geheel op hem gezet en de ploeg – die overigens maar uit zes in plaats van acht man bestond – had hard voor hem gewerkt. Met name Joost Posthuma had bergen werk verzet om de Aussie aan de overwinning te helpen. Maar Wouter Weylandt was slimmer. Er werd bij Rabobank in de commentaren nogal laconiek over gedaan, zeker na de zege van Oscar Freire een dag eerder in de Primavera. Vorig jaar stond de Aussie aan het eind van het seizoen nog droog en Rabobank leek niet van zins zijn contract te verlengen. Toen werd hij wakker en hij pakte twee ritten in de Deutschland Tour en de overwinning in de Tour De Rijke. Zijn contract was gered, maar hij had die Campina Tour natuurlijk ook moeten pakken. In 2004 behaalde Graeme Brown bij de spelen van Athene twee gouden plakken. Een in de ploegachtervolging met Luke Roberts, Brett Lancaster en Bradley McGee en de andere in de koppelkoers met Stuart O’Grady. Het tweetal versloeg nota bene de specialisten Bruno Risi en Franco Marvulli. Dit alles toont aan dat Graeme Brown een groot talent is die zijn waarde als sprinter beter moet kunnen manifesteren. Misschien heeft hij van die nederlaag twee weken geleden geleerd om weer wat scherper te worden. Hij wist in ieder geval waar het aan schortte anders sta je niet met zo’n gezicht op het erepodium. (Foto: © Philip van der Ploeg)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 9 april 2007 0:00

Een rare Ronde van Vlaanderen. In de eerste plaats het prachtige weer dat er oorzaak van was dat tot in de finale een groot pak renners om de ereplaatsen kon gaan. In de tweede plaats door het koersverloop. Een lange vlucht van zeven man met Maarten Tjallingii, die het WM van Wieler Magazine op zijn kont de hele dag aan de wereld mocht laten zien. De groep liet ze en het was wachten op het exploit van Tom Boonen. Zo leek het althans. Op de Muur moest het gaan gebeuren. En inderdaad, het idool aller Belgen zette zich aan kop om van iedereen gehakt te maken. Zo was het afgesproken. Het kraakte even, maar het brak niet. Een man of dertig kon in zijn spoor mee. Tot daar een slanke renner in het rozeblauw van Lampre uitbrak en sterk naar boven reed. Alessandro Ballan, deze week al winnaar van De Panne, bleek in topvorm. Eén man kon volgen en die reed in de afdaling het gaatje dicht. Leif Hoste en Alessandro Ballan, een sterk duo. Ze werkten goed samen en ze hielden het gaatje vast. De samenwerking stokte op anderhalve kilometer van de finish toen Hoste besloot niet meer op kop te komen. Hoste de betere sprinter ging deze editie van Vlaanderen winnen. Gen twijfel mogelijk. Toen de Belg ging in de laatste halve kilometer, ontstond er direct een gat. Een eitje voor Hoste? Toch niet want die taaie Italiaanse slungel kwam terug en klopte de krachtpatser van Predictor op de streep. Kroon werd netjes vierde en Michael zag ik ergens als tiende finishen. Toch weer een mooie ronde met een prachtige winnaar: Alessandro Ballan. (Foto: © Philip van der Ploeg)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 8 april 2007 16:32

© Hans Middelveld

Deze wedstrijden zijn in het stadion verreden op 5 juli 1944, toen het laatste oorlogsjaar net was ingegaan. Na die zomer brak de hongerwinter aan en het westen van Nederland raakte volledig geïsoleerd van het al bevrijde zuiden en de rest van Nederland. Maar in juli 1944 konden er kennelijk nog wedstrijden verreden worden. En ook nog op 12 juli, 23 juli, 7 augustus, 20 augustus en 3 september. Daarna zijn er tot het eind van de oorlog geen wedstrijden meer in het stadion georganiseerd. Daar waren de omstandigheden ook niet naar, want het ging om overleven en dan staat je hoofd niet naar sport. Maar bij deze wedstrijden zal het publiek zich nog wel vermaakt hebben. Het waren de revanches van de Nederlandse kampioenschappen die op 22, 24 en 25 juni waren gehouden. Bij afwezigheid van …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 8 april 2007 10:00

Walter PLANCKAERT (1948, België)

Ik had deze klasbak nog nooit eerder ontmoet toen ik twee weken geleden ineens oog in oog met hem stond bij de accreditatiebalie van de Campina Ronde van het Groene Hart. Er zijn van die renners waar je een zwak voor hebt en Walter is één van hen. Geen speelvogel als broertje Eddy en ook geen stille als zijn broer Willy. Nee Walter was een keiharde prof, die misschien het minste talent had van de drie, maar heel veel heeft bereikt. Hij zag er nog scherp uit als ploegleider van het ProContinentalteam Chocolade Jacques, toen hij autostickers kwam ophalen. Wat grijs in de haren, maar verder nog zo scherp ogend als in zijn beste dagen. Ik reageer altijd een beetje lullig als ik onverwacht iemand ontmoet waar ik een zekere bewondering voor heb. Ik zei hem dat ik hem een van de beste Belgische renners vond van na de tweede wereldoorlog. Hij maakte een wegwerpgebaar en noemde broer Eddy. Hij was bescheidener dan ik had verwacht, want hij had de uitstraling van een type renner dat door roeien en ruiten gaat. Niet dat onderdanige dat veel Belgische renners kenmerkt. Hij was ook kleiner dan ik dacht, maar dat heb ik met bijna alle renners. In werkelijkheid zijn ze altijd kleiner en de Reus van Goirle, de goede Huub Zilverberg, is in feite maar een klein reusje. De palmares van Walter Planckaert mag gezien worden met overwinningen in de Ronde van Vlaanderen en de Amstel Gold Race. Het was Peter Post die een ploegleider van hem maakte, toen De Lange bij Panasonic zich zelf tot manager benoemde en het duo Walter Planckiaert en Theo de Rooij in de ploegleidersauto’s zette. Voor De Rooij was het de opmaat voor een mooie carrière, maar Walter is een beetje blijven hangen. Misschien is hij toch te veel de jongen die door roeien en ruiten gaat en te weinig plooibaar. Of misschien houdt hij veel van chocolade. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 8 april 2007 0:00

Je hebt in de wielersport vier soorten mensen. In de eerste plaats de renners, in de tweede plaats alle mensen die om het peloton heenhangen omdat ze een bepaalde functie hebben, in de derde plaats de wielerliefhebbers en last but not least de statistici. Die laatste groep onderscheidt zich van de andere drie omdat ze zo rond november een enigszins gestoord gedrag vertonen. Ze lijken op een hoogzwangere vrouw, want alles is gereed voor de grote dag. De wieg, de luiers, het flesje, de speen, een garderobe van hier tot Tokyo, alleen de baby ontbreekt. De wielerstatistici hebben dat ook. Alles ligt klaar, de stapel wielertijdschriften, albums met ingeplakte krantenknipsels, een dozijn rode potloden met puntenslijper, een stapeltje brillendoekjes en een paar stripjes amfetaminen. In afwachting van de grote dag dat HET op de deurmat ploft. HET WIELERJAARBOEK VAN HERMAN. Ze komen bijkans klaar als ze dat jaarlijkse godsgeschenk uit ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 7 april 2007 10:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 Volgende »