"Komende zondag is de 42e Amstel Gold Race en daarom vandaag wat aandacht voor deze bijzondere koers. De grondlegger van de Amstel Gold Race is Herman Krott (foto). Deze legendarische Amsterdammer was jarenlang de persoonlijke begeleider van zesdaagserenner Peter Post. Hij was ook ploegleider van één van de meest fameuze amateurformaties ooit: de Amstel Bier-ploeg. In de kleuren van de brouwerij had Krott renners als Fedor den Hertog, Gerrie Knetemann en Joop Zoetemelk onder zijn hoede. Tevens organiseerde hij in de beginjaren zestig met zijn sportbureau Inter Sport vele criteriums in Nederland. Én natuurlijk was Herman Krott ook de grondlegger van de Amstel Gold Race. Na een bezoek aan de Waalse Pijl in 1965, om renners te contracteren voor de criteriums, vond hij het hoog tijd worden dat er ook in Nederland een mooie koers zou komen. Nederland liep internationaal toch al achter in het wielrennen. Nadat de eerste Tour de France al in 1903 werd verreden verscheen pas in 1936 voor het eerst een bescheiden Nederlands ploegje aan de start en tot in de jaren dertig was het in Nederland zelfs verboden om per fiets wedstrijden van stad tot stad te houden.

Krott had een wedstrijd in zijn hoofd die van de Amsterdamse Mauritskade waar destijds de Amstel Brouwerij lag naar de heuvels van Zuid-Limburg zou gaan. Amstel was één van de belangrijkste sponsors tijdens de criteriums, die Krott samen met zijn compagnons Charles Ruys en Ton Vissers organiseerde en de brouwerij wilde wel als hoofdsponsor fungeren om met alle publiciteit eromheen Amstel Gold, een nieuws pilsje, in de markt zetten. Krott kreeg echter geen vergunning om op Koninginnedag in Amsterdam te starten. De gemeente was in dat jaar uiterst huiverig voor manifestaties waar veel mensen op afkwamen, want ze hadden in de hoofdstad de handen vol aan de provorellen, terwijl het huwelijk van Beatrix en Claus ook voor de nodige consternatie had gezorgd. Ook Rotterdam, de tweede startoptie, viel af omdat er geen toestemming kwam om over de Moerdijkbrug te trekken. Daarom werd noodgedwongen uitgeweken naar Breda. De vergunning van het ministerie van Verkeer en Waterstaat liet lang op zich wachten en pas tijdens de persconferentie op 26 april 1966, vier dagen voor de start, kwamen de benodigde vergunningen los. Net toen Krott aan de pers wilde meedelen dat de zaak niet doorging, kwam het verlossende telefoontje.

En zo kon op 30 april 1966 de eerste Amstel Gold Race toch nog van start gaan. De afstand van de ronde was nogal opgerekt, omdat de festiviteiten van Koninginnedag er voor ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 16 april 2007 10:00

Marc MADIOT (1959, Frankrijk)

Marc Madiot was 15 jaar lang een goed beroepsrenner. Hij liep niet over van talent maar hij compenseerde dat met een overdosis aan wilskracht en temperament. Zo won hij twee maal Parijs-Roubaix en ik hoorde gisteren in het TV-verslag van Mart Smeets en Maarten Ducrot dat hij die min of meer bij toeval gewonnen had. Hij was namelijk van pech verschoond gebleven, terwijl alle anderen lekke banden kregen of gewoon op die vreselijke keien door hun fiets zakten. Verder weet ik niet zoveel van de renner Marc Madiot, behalve dat hij de oudere broer is van Yvon Madiot, van wie ik ook weinig weet. Sinds 2005 weet ik wel iets meer van de ploegleider Marc Madiot van de La Française-des-Jeux-ploeg. Tijdens de Tour van dat jaar was ik in Frankrijk en de televisie had elke dag een leuk item. Een kleine camera was in de auto van een ploegleider gemonteerd en alleen die was in beeld. Er zat geen journalist naast hem, er werden geen vragen gesteld, er werd alleen maar geregistreerd met het geluid aan. De camera zat die bewuste dag in de auto van Madiot. Zijn renner Christophe Mengin was in de finale uit het peloton ontsnapt en hij ging op die regenachtige dag winnend op de finish af. Hij zat in de laatste kilometer en moest alleen de haakse bocht nog nemen die zo’n vijfhonderd meter voor de finish lag. Mengin nam iets te veel risico, ging onderuit en een onbekende Italiaan won de etappe. We zagen allemaal de reactie van Madiot. Nadat hij eerst zijn renner met veel passie had aangemoedigd, hield hij het niet droog toen hij vernam dat Mengin was gevallen en de ritzege aan zijn neus voorbij was gegaan. Ik heb zelden zo veel echte emotie en bittere tranen gezien en toen hij na afloop werd geïnterviewd over die enorme tegenslag, deed hij het nog eens dunnetjes over. Sindsdien kan Marc Madiot niet meer bij me stuk. Een prachtige man. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 16 april 2007 0:00

Stu O’Grady is de eerste Australische winnaar van Parijs-Roubaix. Na 52 Belgische, 30 Franse, 10 Italiaanse, 5 Nederlandse, 2 Zwitserse, 2 Ierse,  1 Duitse, 1 Luxemburgse en 1 Zweedse overwinning is er dan ook een Aussie gehuldigd als winnaar van de koningin van alle klassiekers. En een fantastische winnaar, die de hele dag in de aanval was. Hij zat al in de eerste kopgroep van 33 man die al vroeg in de koers in de aanval ging. Zich nooit wegstekend, altijd werkend, maar slim o zo slim alles in de gaten houdend heeft die sympathieke sproetenkop nu ook een klassieker van de eerste orde op zijn palmares. Na Cancellara vorig jaar heeft CSC weer in deze koers gescoord. Dat O’Grady een goed seizoen tegemoet ging zagen we al in de Omloop Het Volk. De hoofdprijs had hem ook daar toegekomen, maar Pozzato was sneller. Het was heel lang een vlakke koers. In een verlammende hitte met veel stofwolken duurde het lang voor het spel losbarstte. Maar toen het eenmaal zo ver was, was er veel te genieten. Boonen was sterk vandaag, maar hij kwam te laat in actie. In plaats van op Cancellara had hij beter op O’Grady, Flecha en Wesemann kunnen letten. Onderweg heb ik diverse Nederlanders gezien, maar in de finale waren ze er niet meer bij. Misschien dat we in de komende weken Michael Boogerd zien schitteren in de AGR of in de Waalse klassiekers, want net als O’Grady is Michael het hele voorjaar al goed. Ik gun het hem, net als ik O’Grady dit succes van harte gun. En vanaf volgend najaar staat er een kei op een schoorsteenmantel in Adelaide. De enige in Australië, mate. (Foto: © Philip van der Ploeg)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 15 april 2007 10:42

© Hans Middelveld

Dit affiche is 75 jaar oud, want dit programma werd op 11 september 1932 in het Amsterdamse stadion verreden. Het bouwwerk van Jan Wils was toen maar net vier jaar oud en de Olympische Spelen van 1932 in Los Angelos waren net achter de rug. Het ging om een stayerwedstrijd met drie landen. Frankrijk, Duitschland en Holland staat op het affiche. Paillard en Lacquehay waren twee topstayers in die tijd, terwijl René Maronnier wat minder bekend was. Bij de Duitsers was iets soortgelijks aan de hand. Möller en Krewer behoorden tot de toenmalige wereldtop, terwijl de naam Dederichs bij mij geen belletje doet rinkelen. De Nederlanders zijn me alle drie wel bekend, want De Roetmop, Blekie en Tinus van der Wulp waren in die tijd BN’ers. De wedstrijd is gewonnen door Paillard voor Schlebaum en Sawall. Walter Sawall (1899-1953) was een ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 15 april 2007 9:00

Pedro DELGADO ROBLEDO (1960, Spanje)

Mijn Franse vriend François is van Spaanse afkomst omdat zijn ouders naar Frankrijk zijn gevlucht tijdens de Spaanse burgeroorlog van 1936. Met François was ik in 2005 in de Tour de France en we hadden daar een ontmoeting met Pedro Delgado, de Tourwinnaar van 1988. Hij liep langs ons en François, brutaal als de beul, klampte hem aan en de twee waren direct in druk gesprek. Ik stond er als Jan met de korte achternaam bij, want ik spreek geen woord Spaans. Ik lette op zijn mimiek en ik zag een charmant mannetje die zijn supporters alle aandacht geeft. Bereidwillig, vriendelijk en goedlachs voerde hij zwaar gesticulerend een diepgaand gesprek. Toen François me later vertelde waar het over ging, ontging de diepgang me, maar dat is niet belangrijk. Delgado was de revelatie van de Tour van 1983, toen hij en zijn landgenoot Arroyo zich ontpopten als twee onbekende coureurs die niet alleen goed konden klimmen, maar ook redelijk tijdrijden en zich daarom manifesteerden als klassementsrenners. Delgado heeft dat meer dan waargemaakt. In 1987 werd hij tweede achter Stephen Roche en een jaar later won hij zelf. Ik vind dat achteraf gezien nog steeds een merkwaardige Tour. Een paar dagen voor het einde leek het klassement gemaakt. Delgado eerste, Steven Rooks tweede en Gert-Jan Theunisse stond derde of vierde, dat weet ik niet meer. Toen gonsde de Tour ineens van de geruchten. Er zouden twee renners uit de top van het klassement positief zijn bevonden. Een dag later kwam het officieel naar buiten, want zowel Delgado als Theunisse hadden positief getest. Theunisse kreeg direct een tijdstraf aan zijn broek waardoor hij naar de achtste plaats in het klassement terugviel en bij Delgado was aangetoond dat hij een maskeringsmiddel had gebruikt dat niet op de lijst van de UCI, maar wel op die van het IOC voorkwam. De directie van de Tour hield zich aan de lijst van de UCI en zo won Delgado, terwijl vaststond dat hij doping had gebruikt. Ik vind dat nog steeds een rare zaak, maar het meest vreemd vind ik de reactie van Rooks, die dus de Tourwinnaar zou zijn geweest als Delgado dezelfde straf had gekregen als Theunisse. Rooks vond er niks van en hij zei er ook weinig over. Hij was tevreden met de tweede plaats en de bolletjestrui. Zou zijn verweer dat hij daarmee meer had gekregen dan waarop hij gehoopt had, de waarheid zijn? Ik vind het een rare reactie, want als je weet dat je zelf clean bent en je wordt geklopt door iemand van wie is aangetoond dat hij de kluit belazerd heeft, dan zou ik het er niet bij laten zitten. Of doorbreek je daarmee een erecode. We zullen het nooit weten. Niet van Rooks en zeker niet van Delgado. Maar Perico is een leuk baasje. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 15 april 2007 0:00

DE CNIJF, Roger (1956, België)
DE LAET, Karel (1934, België)
HERNANDEZ HERNANDEZ, Joaquin (1964, Spanje)
HINSEN, Jos (1931, Nederland)
KOKKELKOREN, Martin (1969, Nederland)
LAPAGE, Lorenzo (1966, België)
MIARA, Krzysztof (1983, Polen)
GONTCHENKOV, Alexandre (1970, Oekraïne)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 april 2007 0:00

© Otto Beaujon

“Dürkopp werd in 1867 gevestigd in Bielefeld, de stad in Noordrijn-Westfalen die later het centrum van de Duitse fietsenindustrie zou worden, zoals St. Etienne in Frankrijk en Coventry in Engeland. Van oorsprong was Dürkopp een naaimachinefabriek, net als bijvoorbeeld  Singer in Engeland en Opel in Rüsselsheim. Rond 1900 was het al een groot industrieel imperium met vele duizenden arbeiders. Dürkopp maakte in de periode voor de eerste wereldoorlog bijvoorbeeld ook de cardanfietsen voor het Engelse Rover. Er werden behalve naaimachines en fietsen ook motoren, personen- en vrachtauto’s  gemaakt. Het bedrijf was tot 1940 een trouw sponsor van stayers, sprinters en wegrenners. Eén van de eerste grote Dürkopp-coureurs was de legendarische sprinter Willy Ahrend, en verder had Dürkopp renners onder contract als …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 13 april 2007 10:00

Olaf LUDWIG (1960, Duitsland)

Toen in 1989 de Muur van Berlijn van twee kanten enthousiast werd gesloopt en het ijzeren gordijn na 44 jaar hermetische geslotenheid werd open geschoven, was Olaf Ludwig al bijna 30 jaar. Hij dacht al aan stoppen en dan zou hij ongetwijfeld zijn benoemd tot Held van het Oostduitse Volk. Wat had hij als amateur al niet gepresteerd om die eer te verdienen. Hij was Olympisch kampioen, wereldkampioen en kampioen van zijn land geweest. Hij had twee keer de Vredeskoers gewonnen, met totaal 34 etappezeges en twee keer stond de Tour de l’Avenir op zijn naam, dus de dikke zoenen van Erich Honnecker konden hem niet meer ontgaan. En toen was daar ineens de vrijheid van de democratie en ene Peter Post uit Nederland was de eerste die bij de schamele woning van deze superkampioen aanbelde met een contract waar de brave Olaf jarenlang stiekem van gedroomd had. Hij tekende direct, want de faam van Post met zijn wonderploegen Raleigh en Panasonic was door het ijzeren gordijn heengesijpeld. Hij was nog acht jaar beroepsrenner en hij wende snel aan de vruchten van het kapitalisme. Hij won de Vierdaagse van Duinkerke, de E3 Prijs Harelbeke, Kuurne-Brussel-Kuurne, Dwars door België, Rund um den Henninger Turm en als klap op de vuurpijl de Amstel Gold Race. Post had andermaal een diamant vastgelegd. Hij wende, zoals gezegd snel, maar zijn eerste kennismaking met het beroepsrennen in het westen was hilarisch. Post had de gewoonte om aan het begin van het seizoen, als alle contracten getekend en verlengd waren, voor een kennismakingssessie bijeen te komen in een luxe hotel. En op de dag van samenkomst draaiden in 1990 al die Mercedessen, BMW’s en Porsches het parkeerterrein van dat hotel op. En tussen al die miljoenen aan blik, stond een roestige, lekkende Lada, het symbool van de Oostduitse heilstaat. Dat was lachen geblazen voor de Planckaerts, de Rooksen, de Theunisses, de Freulers, de Van Poppeltjes en al die andere kanjers van toen. Maar het leedvermaak veranderde snel in waardering, want die Ludwig kon er wat van. En zo werd hij op zijn oude dag toch nog een Held. Van de Panasonic-ploeg. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 13 april 2007 0:00

TOUR DE LUXEMBOURG 1935-1990
 

door Gast Zangerlé e.a.

“Luxemburg is een echt wielerland en het heeft ook alles om dat te zijn. Het Ardennenstaatje, met zo’n operetteachtige vorst aan het hoofd met de titel groothertog, heeft nogal wat grote coureurs voortgebracht. Zij het soms met flinke tussenpozen. François Faber was de eerste niet-Franse winnaar van de Tour de France en in de jaren twintig won Nicolas Frantz twee maal de Tour. Die Frantz was in de jaren dertig ploegleider van de Luxemburgse selecties die aan de grote ronden en aan het WK deelnamen. Vaak in combinatie met een ander klein land dat eveneens moeite had een volwaardige selectie op de been te brengen, zoals in 1958 en ‘59 toen vier Luxemburgers gekoppeld werden aan zes Nederlanders. Dat leidde in 1958 tot de Touroverwinning van Charly Gaul. Luxemburgse wielrenners, klein in aantal, groot in kwaliteit en dat gold met name voor de jaren dertig, veertig en vijftig. De gebroeders Clement, de broertjes, zonen en neven Kirchen, Goldschmit, Diederich, Gillen, Schmitz, Kemp, Ernzer, Bolzan en natuurlijk het fenomeen ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 april 2007 10:00

Christophe MOREAU (1971, Frankrijk)

Hij ziet er met die mooie flapoortjes uit als één van die superdomme assistenten van Louis De Funès in die gendarmefilms van heel lang geleden. Maar dat is schijn, want Moreau is één van de beste Franse renners van de laatste tien jaar. Een sterke tijdrijder en een goede klimmer, maar internationaal slechts een subtopper. In Frankrijk is Moreau behoorlijk populair, omdat hij al enkele malen de beste Fransman in de Tour de France is geweest. Ook in de laatste Tour eindigde hij bij de eerste tien, hoewel hij de plaats van de beste Fransman aan Cyril Dessel moest laten. Nadat hij door Crédit Agricole, vanwege zijn leeftijd, was afgedankt, vond hij onderdak bij AG2R en toonde aan nog niet versleten te zijn. Hij ging diverse malen in de aanval, vaak vroeg in de etappe. Het leidde niet tot succes, maar wel tot nog meer populariteit. Christophe Moreau was in 1998 betrokken bij het dopingschandaal rond zijn toenmalige sponsor Festina. Hij was zo verstandig direct schuld te bekennen en voorkwam daarmee een hele heisa rond zijn persoon. Zijn overtreding kreeg daardoor nauwelijks aandacht en hij kon zijn carrière geruisloos voortzetten. Met overwinningen in het Criterium International, de Dauphiné Liberé, de Vierdaagse van Duinkerke en de Ronde van de Languedoc kan hij redelijke geloofsbrieven overleggen en Frankrijk koestert hem, alsof ze daar vergeten zijn hoe groot Bobet, Anquetil en Hinault waren. Maar ja, een oud gezegde zegt dat je uitstekend kunt dansen ook al is het niet met de bruid. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 april 2007 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 Volgende »