Rolf SÖRENSEN (1965, Denemarken)

Het is al weer vijf jaar geleden dat hij stopte en dat vond ik destijds erg jammer. Hij was een intelligente renner en een sieraad voor de sport. Een groot coureur met een prachtige erelijst waarop klassiekers als de Ronde van Vlaanderen, Luik-Bastenaken-Luik, Parijs-Tours, de Henninger Turm en twee keer Parijs-Brussel. Ook een strijdvaardige renner die zich altijd liet zien en het belang van de sponsor steeds goed in het oog hield. Hij speelde als zodanig een belangrijke rol in de opbouw van de Rabobank-ploeg, waar hij een aantal jaren een van de belangrijkste pijlers was. Ik herinner me hem echter vooral uit de Tour de France van 1991. Hij had in het voorjaar al nadrukkelijk aan de deur gerammeld met ereplaatsen in Milaan-San Remo, Luik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Vlaanderen. Vol ambitie ging hij naar de Tour. Al in het 2e deel van de 1e etappe pakte hij het geel, ik meen als eerste Deen in de geschiedenis. Stralend stond de witblonde coureur op het podium. Hij verdedigde het tricot in de dagen die volgden met verve en iedere keer stond hij weer breed lachend en intens gelukkig op het podium. Maar niet meer na de 4e – door Jelle Nijdam gewonnen – etappe die eindigde in Valenciennes. Hij kreeg voor de vierde keer het geel aangetrokken, maar het huilen stond hem nader dan het lachen. Hij verrekte van de pijn. Bij een val op drie kilometer voor de aankomst had hij zijn linkersleutelbeen gebroken en hij moest opgeven. De zoveelste klassementsleider die in het geel moest uitvallen. Mannen als Francis Pélissier, Sylvère Maes, Fiorenzo Magni, Wim van Est, Luis Ocaña, Michel Pollentier, Bernard Hinault en Pascal Simon waren hem om uiteenlopende redenen voorgegaan, maar dat was maar een schrale troost. En zoals gebruikelijk in dat soort omstandigheden weigerde Greg LeMond de volgende dag de gele trui aan te trekken, omdat hij die nog niet verdiend had. Soms rijdt de Tour zonder geletruidrager en je weet nu waarom. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 april 2007 0:00

DE ROMAN VAN JAAP EDEN
 

door Leo Lauer

“In de jaren twintig van de vorige eeuw bestonden er nog geen tabloids, maar de nieuwsgierigheid van mensen die graag willen weten waarom hoge bomen veel wind vangen, is van alle tijden. De journalisten die daar iets over wilden schrijven, maakten er dan een dun boekje over dat op straat werd uitgevent. De levenswandel van Jaap Eden, de wereldkampioen schaatsen en wielrennen, gaf daar alle aanleiding toe. Eden was een groot feestbeest die het vele geld dat hij als topatleet verdiende direct investeerde in champagne en fraaie dames in wereldsteden als Parijs en Berlijn. Sekt und Liebe, heette dat toen. In de jaren twintig verschrompelde het banksaldo van Eden net zo snel als zijn atletische vermogens en hij stierf berooid in een inrichting. De journalist Leo Lauer was er de man wel naar om daar een paar centen aan te willen verdienen en hij maakte dit dunne boekje. Geschreven in Zandvoort in de zomermaand 1928 en slechts 69 pagina’s dik. Er staat wel degelijk iets in wat met sport te maken heeft. Zoals wedstrijden in Antwerpen ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 19 april 2007 10:00

Marc DEMEYER (1950, overleden 20.01.1982, België)

Tijdens de feestelijkheden rond de presentatie van het boek over de twintig roemruchte jaren van de Flandria-ploeg zal zijn naam regelmatig gevallen zijn. Het hoogtepunt van de Frandria-jaren was namelijk de tijd toen de trojka Maartens-Pollentier-Demeyer van succes naar succes reed. Het aandeel van Marc Demeyer is daarin groot geweest. Niet in aantal overwinningen, want daarin is Maertens alleen maar overtroffen door Merckx, maar door zijn rol in het geheel. Ook in Pollentier moest de geblokte coureur uit Avelgem zijn meerdere erkennen. Demeyer was vooral hun knecht en daarom heeft hij intern in veel van hun successen gedeeld, zonder dat zijn naam in de krant stond. Demeyer kon fantastisch op kop sleuren en gaten dichtrijden. En als Maertens of Pollentier er om de een of andere reden niet bij, of uitgevallen of anderszins kansloos waren sloeg hij zelf toe. Zo won hij Parijs-Brussel en Parijs-Roubaix. Hij won twee ritten in de Giro nadat Maertens door een val was uitgevallen, na eerst acht ritten te hebben gewonnen. Om het trojka heeft altijd een waas van dopinggebruik gehangen. Maertens is diverse malen betrapt en de peer van Polleke is een van de legendarische verhalen uit de Tourgeschiedenis geworden. Demeyer is echter nooit betrapt, maar je wordt wat dat betreft makkelijk vereenzelvigd. Door zijn status als superknecht heeft Demeyer behalve de bovengenoemde overwinningen niet echt veel gewonnen. De lijst met ereplaatsen in veel grote wedstrijden is echter lang en indrukwekkend. Marc Demeyer was een goede renner, die nog veel meer zou hebben gepresteerd als hij door Lomme Driessens niet aan Freddy Maertens was geklonken. Toen Flandria failliet ging en de zo succesrijke ploeg uiteenviel, kwam Demeyer bij IJsboerke terecht. Hij was nog redelijk succesvol maar geraakte is een persoonlijke crisis, veroorzaakt door financiële problemen. Hij kreeg nog een contract bij de Splendor-ploeg van Berten De Kimpe, hoewel hij al geen schaduw meer was van de fameuze Flandria-coureur van luttele jaren daarvoor. Voor hij nog een meter voor zijn nieuwe sponsor had gereden werd hij dood in zijn bed aangetroffen. Een hartstilstand maakte een einde aan het leven van deze markante Vlaming. Slechts 31 jaar oud.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 19 april 2007 0:00

Via fotograaf Philip van der Ploeg ontving ik vandaag een verslag van Ronald Krijnen uit Hank, die afgelopen zondag één van ca. 800 duizend mensen was die Parijs-Roubaix in de stof heeft gezien. Dank Ronald voor je leuke verhaal. De foto's zijn van Philip, die vanmorgen het laatste stof uit zijn ogen, oren en neus heeft verwijderd.

We vertrokken ‘s ochtends om negen uur uit Hank op weg naar het beruchte Bos van Wallers-Arenberg, waar we rond kwart voor twaalf hoopten te arriveren. Op de A23 wilde ik afslag 4 nemen om bij de uitgang van het Bos te geraken. Tegenvaller ... de gendarmerie had de afrit compleet afgesloten. Omdat afslag 5 niet aanwezig was, namen we afslag 6. Na ongeveer twee kilometer kwamen we in Arenberg bij het begin van het bos uit. Het was meteen een feest van herkenning met de gesloten grote kolenmijn aan de rand van het dorp, de spoorbomen en het begin van de keien met de betonnen brug. We hadden wel een beetje angst door de drukte niet meer op tijd weg te geraken om de finale nog ergens te kunnen kijken, maar dit viel achteraf allemaal mee. De auto hadden we uit voorzorg al in de richting van de snelweg gedraaid om zo spoedig mogelijk weg te kunnen zijn.
Het was erg warm en we moesten zo'n tweeënhalf uur wachten. Dit maakte allemaal niet veel uit, want je loopt eens richting Arenberg, dan weer eens verderop op de strook en ik heb de verleiding ook niet kunnen weerstaan een prachtig …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 april 2007 18:00

© Henk Theuns

“Asfra Orlans was een kleine Belgische sponsor en in 1987 beleefde die ploeg een unicum. Een kleine ploeg met drie oud-wereldkampioenen in de gelederen. Want Tom Cordes, Michel Zanoli en Raymond Meys waren alle drie wereldkampioen bij de junioren geweest. Na allerlei omzwervingen bij grote en minder grote ploegen waren ze uiteindelijk bij Asfra beland, omdat ze nergens anders meer onderdak kwamen. De bedoelingen waren goed, maar deze ploeg mocht niet starten in de grote wedstrijden en dan raken de renners, die wel de potentie hebben voor het grote werk, snel uit de …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 april 2007 10:00

Toon STEENBAKKERS (1916, overleden 29.08.2006, Nederland)

Precies een jaar geleden publiceerde ik in deze rubriek een stukje over Toon Steenbakkers. Hij werd toen negentig jaar. Joyce Kerssens, zijn kleindochter, reageerde en ik kreeg ruim vier maanden later nog een reactie van haar om te melden dat opa was overleden. Ik kreeg contact met de familie en ik ben zelfs bij de uitvaartplechtigheid geweest. De wielerwereld was matig vertegenwoordigd, maar ik zag Piet Libregts, Kees Koot, Piet de Vries en Toos Schulte, de weduwe van Toon’s grote vriend Gerrit Schulte. Via de familie ontving ik nog een paar prachtige foto’s uit het familiealbum. De foto hierboven vond ik de mooiste. Toon staat rechts, Gerrit Schulte staat met krans in het midden en Jefke Janssen (nog steeds in leven en kwiek as ever) staat links. Het truitje van Toon is te heet gewassen, de aluminium drinkkruiken met kurk zitten nog op het stuur en Gerrit heeft, vanwege die krans, kennelijk de koers gewonnen met de hulp van Toon, zijn trouwe meesterknecht. Het zal wel bij een criterium zijn geweest ergens in Brabant of Limburg en kort na de tweede wereldoorlog. Daar verdienden renners als Toon Steenbakkers toen hun geld. Een prachtige foto en een mooi tijdsbeeld. (Foto: archief familie Steenbakkers-Kerssens)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 april 2007 0:00

Afgelopen zondag had onze slogblog een eigen fotograaf bij Parijs-Roubaix. Philip van der Ploeg is er de hele dag bij geweest en gisteravond laat ontvingen wij zijn eerste foto’s. Hoe warm het was en hoe stoffig blijkt uit deze foto van Maarten den Bakker. Het beeld van Maarten drukt de waarheid van de koningin aller klassiekers beter uit dan een opname van de winnaar met zijn kei. Een natte Parijs-Roubaix is een bak ellende, maar een droge is ook niet iets dat je voor je verjaardag vraagt. Zeker niet in deze extreme hitte. (Foto: © Philip van der Ploeg)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 april 2007 12:00

“Komt die Peter R. de Fiets nu al weer met die gouwe Bianchi aandraven? Ja mensen, maar het gaat ditmaal maar om een klein detail wat op geen enkele andere van m`n tweehonderd racefietsen tellende verzameling zit.
Zoals de trouwe slogbloglezer intussen wel weet, ben ik een uitgesproken Campagnolo-freak. Wie niet? Jarenlang dacht ik in m`n zelfoverschatting alles van Campagnolo te weten. Maar dat bleek niet zo te zijn. Ik doel hier op de rechter commandeurshandel, met het vernuftig geconstrueerde palsysteem. Als je de pal ontgrendelt, kun je één extra keer schakelen. In de periode waaruit de fiets stamt was dit makkelijk als je van een wiel met een 7-pignon naar één van 8 moest steken. Wat slim van de ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 april 2007 10:00

Gerard DEBAETS (1899, overleden 27.04.1959, België)

Deze coureur was tussen de twee wereldoorlogen een van de beste Belgische wielrenners, die 12 maanden per jaar actief was. Hij was een soort Rik Van Steenbergen die aan het einde van het wegseizoen, waarin hij meestal wel een klassieker won, ook altijd probleemloos overschakelde op de winterbaan. Daarvoor trok Debaets altijd naar Amerika en de 17 zesdaagsezeges die op zijn palmares staan, heeft hij allemaal in de Verenigde Staten en Canada behaald. Op de weg was hij ook succesvol. Zo won hij drie maal de Ronde van Vlaanderen, een maal als onafhankelijke en twee maal als beroepsrenner. Verder won hij Parijs-Brussel en was hij wegkampioen van België. Hij en zijn vier eveneens fietsende broers zijn geboren en getogen in Heule, een nietig Vlaams dorp waar de Ronde van Vlaanderen altijd in de buurt komt en er soms doorheen trekt. Twee jaar geleden was het weer eens zo ver en het gemeentebestuur liet ter gelegenheid van dit heuglijke feit een speciaal biertje brouwen, dat nog steeds als een Baetske te koop schijnt te zijn in de staminees van Heule. Aan het eind van zijn loopbaan kreeg Gerard Debaets heibel met de Belgische wielerbond en hij besloot zich in de Verenigde Staten te vestigen, het land waar hij al jaren de wintermaanden doorbracht om er van winterbaan naar winterbaan te trekken. Ik weet niet waar die heibel over ging, maar Debaets trok er de vergaande consequentie uit dat hij niks meer met België te maken wilde hebben en hij liet zich tot Amerikaan naturaliseren. Hij vestigde zich in New Jersey waar hij op slechts zestigjarige leeftijd overleed. In Detroit staat een café dat al tientallen jaren gefrequenteerd schijnt te worden door Belgische immigranten. Daar kunnen de Vlaamse Amerikanen onder elkaar een pintje happen en over de koers van vroeger klappen en dan in het bijzonder over Jerry Debaets. In dat Cadieux Café is ooit de Cadieux Bicycle Club opgericht, die ieder jaar in Detroit een wielerkoers organiseert die de Debaets Race heet. Sinds 1978 is de naam echter Debaets-Devos Memorial Race geworden, omdat een van de stamgasten van het café Bob Devos in dat jaar overleed.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 april 2007 0:00

Een paar weken geleden schreef Otto Beaujon op deze plaats over het fietsenmerk Springfield, en hij illustreerde dat met een balhoofdplaatje. Springfield was het merk van constructeur Willem Metz. Kort daarna reageerde de zoon van Metz en er kwamen nog enkele reacties. Vandaag ontving ik een foto van de Haarlemse oud-beroepsrenner Jan van der Horst. Er staan een viertal Haarlemse wielrenners op met een shirt waarop de tekst staat: Springfield Rijwielen. Die renners zijn niet de minsten. Geheel rechts staat Sjaak van Egmond, oud wereldkampioen sprint en gouden medaillewinnaar op de Olympische Spelen van 1932. Cor Bijster (2e van links) viervoudig Nederlands kampioen bij de amateursprinters en Cor de Best (geheel links) kampioen van Nederland bij de profstayers. De vierde renner was wereldberoemd in Haarlem en omstreken als de visboer van het Soendaplein. Hij heette Punt van Dijk en was een middelmatig, maar zeer fanatiek wielrenner die tot ver in de veteranenleeftijd zijn prijsjes reed. Tussen Van Dijk en Bijster staat Willem Metz en wie die meneer is met die fraaie drollenvanger vertelt de foto niet. Hij moet kort na de tweede wereldoorlog genomen zijn, want Van Egmond was tot 1948 actief wielrenner. Een curieus beeld en Willem Metz en het merk Springfield zijn weer helemaal terug in de spotlight.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 16 april 2007 20:25

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 Volgende »