“Deze week wil ik beginnen in 1970. In de Wielersport van 26 maart stond een fraaie foto van de Locomotief-Vredestein ploeg, die poseerde voor de Gazelle fabriek in Dieren. Net als in voorgaande jaren kregen veel jonge renners de kans zich te bewijzen. De kern van de ploeg werd gevormd door Marcel Pennings, Bert Boom, Mathieu Pustjens en Popke Oosterhof. Het programma mocht er zijn: de Ronde van Drenthe, de Omloop van de Baronie, de provinciale ronden van Noord Holland en Gelderland en Olympia's Ronde van Nederland. Ploegleider Hennie Schouten zag beslist toekomst in zijn jongens. ‘De meeste staan nog aan het begin van hun loopbaan. Over de kop jagen is niet onze bedoeling, maar zoetsappig zal ik ook niet met ze omgaan.’

Tussen de jonkies van de ploeg ontdekte ik een net negentien jaar geworden Amsterdammer met de naam Gerrie Knetemann. Hij zou een lastig seizoen tegemoet gaan, waarin hij slechts één keer een zege zou pakken. En dat was al op 29 maart in Venhorst, komende donderdag dus precies 37 jaar geleden. Op 30 mei zou de Ronde van Limburg zijn ‘eerste kennismaking met het hooggebergte zijn’. Bennie Ceulen, voormalig professional, en  nu al jaren journalist en vertegenwoordiger van de Tour de France organisatie in Nederland vertelde daarover in ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 26 maart 2007 8:00

Zaterdag won Oscar Freire op schitterende wijze Milaan-San Remo en daarmee heeft Rabobank de eerste hoofdprijs binnen. Hopelijk zullen er nog een aantal volgen. De teller staat al op anderhalf, nadat Léon van Bon afgelopen woensdag Nokere won. Er had nog een halve hoofdprijs in gezeten want Graeme Brown pakte bijna de eerste Campina Ronde van het Groene Hart, eveneens een 1.1. koers en een prachtige opening van het Nederlandse professionele wielerseizoen. Brown kwam echter een lengte tekort op de jonge Belg Wouter Weylandt. Voor het doel van deze ronde een schitterende winnaar, want de naam Weylandt dient het doel van de ronde natuurlijk veel beter dan Brown. Tiemen Groen was nog mooier geweest, maar die fietst al jaren niet meer.
Ik heb met veel genoegen deel uitgemaakt van de organisatie en de ontstaansgeschiedenis van dichtbij meegemaakt. We hebben met zijn allen een steentje bijgedragen, maar de geslaagde organisatie is toch vooral de verdienste van Herman Brinkhoff (op de foto rechts), een onvermoeibare Piet Precies die er maandenlang dag en nacht mee in de weer is geweest. Geluk dwing je af, wordt wel eens gezegd. Dat is volledig van toepassing op deze wielerronde die veel heeft losgemaakt zowel bij het publiek, als bij de pers. Ook hoofdsponsor Campina was dik tevreden over de geweldige exposure. Trouwens, prettige mensen om mee samen te werken. Na afloop sprak ik nog even met Aart Vierhouten (foto), de grote animator van de koers, die het een zware wedstrijd noemde. Er was wel een lekker zonnetje, maar de felle oostenwind speelde een hoofdrol. Aart zag zijn inspanningen en zijn harde werken beloond met een vijfde plaats. Als groot sportman was hij daar niet blij mee. De derde man op het podium is het grote Belgische talent Greg Van Avermaet. (Foto's: © Philip van der Ploeg)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 26 maart 2007 7:00

Laurent BROCHARD (1968, Frankrijk)

We kennen Laurent Brochard voornamelijk van twee gebeurtenissen. In 1997 werd hij in San Sebastian wereldkampioen en een jaar later was hij in de regenboogtrui betrokken bij het dopingschandaal van de Festina-ploeg. Hij voorkwam de hoon die zijn landgenoot Virenque ten deel viel door al in een vroeg stadium een bekentenis af te leggen. Daarom is hij er vrij geruisloos afgekomen, evenals Christophe Moreau. Zijn wereldtitel is nooit omstreden geweest, niet vanwege doping, maar ook niet vanwege zijn bescheiden reputatie. Waar een man als Harm Ottenbros een carrière lang is nagedragen dat hij een onterechte wereldkampioen was, daar is in dat opzicht nooit iets negatiefs over de renner uit Le Mans gezegd of geschreven. Zijn palmares is inderdaad niet indrukwekkend al staan er overwinningen op in de Ronde van de Haut Var en het Criterium International. In het WK van 1997 profiteerde Brochard vooral van de tweespalt in de Franse ploeg, waarin Virenque en Jalabert de kopmannen waren. Omdat die twee niet zo makkelijk door één deur konden, viel de ploeg in twee kampen uiteen en werd er vooral verdedigend gereden. De Italianen en de Nederlanders waren de hele dag in de aanval en de jonkies van toen, als Boogerd, Knaven, Moerenhout, Van Bon en Vierhouten lieten zich keer op keer aan het front zien. Maar het was moeilijk om op dit parcours …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 25 maart 2007 22:00

 

© Hans Middelveld

Voor echte baanrenners, zoals sprinters en stayers, was augustus altijd de belangrijkste maand van het jaar. Dan werd namelijk ergens in de wereld om de regenboogtruien gestreden. Een wereldtitel leverde een jaar lang dik geld op, want de titelhouder was verzekerd van een reeks vette contracten in alle steden van West-Europa waar een wielerbaan lag. Daarom was er al weken tevoren een zekere spanning bij de heren coureurs. Vooral nerveuze types, zoals Jan Derksen hadden daar behoorlijk last van. Het stadion speelde daar slim op in door een week à tien dagen voor het WK de belangrijkste kandidaten uit te nodigen voor mooie wedstrijden met hopelijk veel volk op de tribune. En als het WK gedaan was, dan organiseerde het ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 25 maart 2007 8:00

Guillermo TIMONER OBRADOR (1926, Spanje)

Ik heb deze Spaanse geweldenaar achter de grote motoren diverse keren aan het werk gezien op de Amsterdamse stadionbaan. Zijn strijdplan was steeds eender, ik denk hoofdzakelijk om het publiek te bespelen. Het werd later ook de tactiek van gangmaker Joop Zijlaard in de dernyraces tijdens zesdaagsen. Ongeacht op welke plaats hij startte liet Timoner zich altijd in de achterhoede dringen. Hij leek moeilijk op gang te komen, maar dat was schijn. Hij liet iedereen passeren tot hij op de laatste plaats lag. Dan had hij al na korte tijd de aan de leiding rijdende stayer hijgend in zijn nek. Dan volgden altijd enkele aanvallen en Timoner dreigde dan steeds een lap te krijgen. Maar hij verdedigde zich fel en het lukte steeds net niet. En dan begon – al naar gelang de lengte van de wedstrijd – de opmars naar de kop. Soms pakte hij in één verschrikkelijke rush drie of vier stayers achter elkaar en wachtte dan op het vinkentouw van de tweede of derde plaats op zijn moment. Als het sein van de aanval aan zijn gangmaker was gegeven dan was er geen houden meer aan, want dan ging hij meedogenloos voor de overwinning. De beslissing viel niet zelden in de laatste ronde als het publiek juichend op de banken stond. Dan had hij weer eens gewonnen, dat kleine kalende mannetje uit Mallorca. Tussen 1955 en 1965 werd hij zes keer wereldkampioen en twee keer tweede. In 1983 maakte hij op 57-jarige leeftijd nog een comeback. Hij werd dat jaar nog kampioen van zijn land, maar op het WK ging hij af als een gieter. Het leidde bij de UCI tot de bepaling dat renners ouder dan 40 jaar niet meer aan het WK mochten deelnemen. Vier jaar later moesten de Duitse stayer Podlesch en onze eigen Joop Zoetemelk daarom thuisblijven. Zoetemelk, twee jaar daarvoor nog wereldkampioen en in 1987 nog winnaar van de Amstel Gold Race, vocht die beslissing aan en dankzij Hein Verbruggen mocht hij toch starten. Podlesch verweerde zich niet en moest thuisblijven. Dankzij zijn Spaanse collega Guillermo Timoner, vandaag 81 jaar oud.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 23 maart 2007 23:00

© Otto Beaujon

“Torpado is één van die misschien wel honderden kleine Italiaanse merken die er ooit, in hun glorietijd, een wielerstal op na hielden. Dit plaatje is mij zeer dierbaar; want degene die het ooit voor me meebracht, was een vriend uit een andere, gemeenschappelijke belangstellingssfeer: de systematische plantkunde. Hij was er tijdens zijn vakantie in Toscane voor naar de oudijzerboer geweest. Torpado staat voor: (Guido) Torresini, Padova, en de start van dat bedrijf was in 1895. De fietsen hadden destijds een eigen kleur, zoals de mosterdgele Legnano’s, de lila Merciers en de ‘celeste’ Bianchi’s. Torpado was parelmoerwit met lichtblauw, heel chique. Het merk heeft tussen 1947 en 1962 wielrenners en wielerploegjes gesponsord. Hun eerste renner had de prachtige naam ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 23 maart 2007 9:00

Eric DE VLAEMINCK (1945, België)

Het gezin De Vlaeminck uit Eeklo had drie kinderen. Toen Eric geboren werd was vader De Vlaeminck wielrenner. Geen topper, maar wel een fanatieke. Hij hield van de stiel, maar hield er te weinig geld aan over om zijn gezin te onderhouden. Vanaf die dag was Eric De Vlaeminck voorbestemd om wielrenner te worden. Zijn hele jeugd stond in het teken ervan en hij kreeg al zijn eerste aanwijzingen toen hij nog niet eens kon fietsen. Eric had in die tijd meer met gymnastiek op school. Dat vond hij mooi en zijn vader vond het goed dat hij in afwachting van de minimumleeftijd voor het koersen lid werd van een turnvereniging. De kleine Eric had talent, maar hij moest van de turnclub af toen hij de leeftijd had om coureur te worden. Het werd niks. Het startschot was nog niet gelost of hij moest lossen en op de weg terug moest hij de verwensingen van zijn vader over zich heen laten gaan. Op een dag zei zijn vader tegen hem: ‘Als je vandaag weer gelost wordt, dan zie je maar hoe je thuiskomt, maar ik neem je niet meer mee’. Dat was schrikken en voor het eerst reed Eric de koers uit. Het was de ommekeer, want het gaf hem zelfvertrouwen. Maar hij wist ook dat hij nooit een groot renner zou worden, want hij kon niet tijdrijden, klimmen was een beproeving en in de aankomst behoorde hij niet tot de rapsten. Zijn vader had zich inmiddels tot het jongere broertje Roger bekeerd, die wel over supertalenten beschikte en tegen Eric zei hij: ‘waarom gaat ge niet crossen, misschien hebt ge daarvoor wel talent?’ Het werd een openbaring want in no-time werd Eric De Vlaeminck een van de beste veldrijders uit de historie. Zijn wapen was zijn turnverleden. Hij was zo soepel en lenig dat hij met de fiets alles kon. Hij was de eerste die over balkjes heen sprong en als er in het parcours een greppel of een sloot zat, dan stond het publiek daar rijendik. Daar kwam Eric en waar alle andere renners van de fiets moesten daar zeilde hij zo over de sloot heen. Hij werd zeven keer wereldkampioen en dat is nog steeds een record. Hij werd ook nog een redelijke wegrenner, want van het crossen alleen kon een renner in die tijd niet bestaan. Hij won de Ronde van België, Parijs-Luxemburg en een rit in de Tour. Maar Eric was een van de vele renners in die tijd die verslaafd raakte aan amfetaminen en zijn carrière ging als een nachtkaars uit. Hij overwon de verslaving, werkte jarenlang anoniem als betonvlechter, verwerkte het verlies van zijn zoon Geert en keerde uiteindelijk in het wielermilieu terug als bondscoach van de Belgische veldrijders. Als zodanig legde hij de basis voor de grote successen van de laatste jaren. (Foto: © T&T Tekst & Traffic)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 maart 2007 23:00

Leontien ZIJLAARD-VAN MOORSEL (1970, Nederland)

In december vorig jaar heb ik voor het eerst echt met haar gesproken. Anderhalf uur lang, want zij is één van de 26 hoofdpersonen in mijn boekje ’26 rondjes in het groene hart’. De afspraak maken had enige voeten in aarde, maar toen ik met fotograaf Philip van der Ploeg bij haar op bezoek was, in het bedrijfspand van Leontien Total Sports, had ze ook alle tijd voor ons. Met de kaart op tafel gaf ze haar rondje Schoonhoven aan, een ommetje van zo’n 80 kilometer dat ze, in de tijd toen ze voor haar grote successen trainde, vaak twee keer achter elkaar reed. Eerst alleen op tempo om daarna terug in Nieuwerkerk aan den IJssel achter de rug van schoonvader Ome Joop of van haar ventje Michael te kruipen. Het getuigt van een geweldige discipline dat ze dat dag na dag deed, weer of geen weer. Het werd een goed gesprek waaruit ik voldoende bruikbaar materiaal haalde voor het boekje. Helaas was het die dag noodweer. Het stormde en de regen striemde alles wat buiten stond of reed. In dat weer ga je geen foto’s maken, dus Philip was voor niks gekomen. Gelukkig niet helemaal voor niets, want hij maakte een mooie reportage van een pratende Leontien met haar Mopshondenpuppy op schoot. Ze was een paar dagen daarvoor in het programma Max en Catherine te gast geweest. Daarin werden weer die vreselijke beelden vertoond uit haar anorexiatijd en ik vertelde haar dat ik het moeilijk vond om daar naar te kijken. Ze antwoordde dat ze dat ook had gehad, maar er nu wel aan gewend was omdat die beelden steeds weer worden vertoond. Ik vroeg haar vervolgens of die opmerking van de toenmalige bondscoach Piet Hoekstra – die dikke konten moeten eraf – nu echt de oorzaak was geweest van die gekte om af te vallen tot er vrijwel niks overblijft. Ze hield een warm pleidooi voor Piet en stelde dat het vooral haar eigen eerzucht is geweest die haar zo ver heeft gedreven. Ik keek nog eens op de kaart naar dat rondje en ik begreep wat ze bedoelde. Ze rijdt nu nog regelmatig de helft van die omloop, die nu als Rondje Tinus in het boekje staat. Langs dat wonderschone riviertje de Vlist. Ze geniet volop van de omgeving op een hybride met een mandje achterop. Voor haar twee mopshondjes. En af en toe een bakkie doen onderweg. De metamorfose van een geweldige sportvrouw.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 maart 2007 23:00

Gisteravond was er in het mooie sportwarenhuis van Ton van Bemmelen in Hazerswoude-Rijndijk een leuke wielerbijeenkomst. Het wielerteam Ton van Bemmelen Sports/Odysis werd er voorgesteld. Dat is een professionele criteriumploeg dat onderdeel uitmaakt van de Stichting Promotie Criterium Wielrennen. In die stichting zit ook de organisatie van fietsreizen op Mallorca. De twee mensen achter dit alles zijn wielrenner Odwin Bink, al jaren een opvallende criteriumspecialist, en zijn levenspartner en zakelijke compagnon Sissy van Alebeek. Allebei nog zeer actief in de wielersport. De ploeg bestaat verder uit Yvonne Baltus, Regina Bruins, Arenda Grimberg, Rob Disseldorp, Gerhard Klijnhout en Ton Slippens. Onder leiding van trainster en ploegleidster Ingrid Haringa rijdt de ploeg een uitgebreid programma criteriums in een soort boevenpak. De witte outfits met zwarte horizontale strepen van de kraag tot onder aan de broekspijp zullen het ongetwijfeld goed doen in de rondes van Veenhuizen en Vught. Het was een leuke bijeenkomst met vele bekenden uit de wielerwereld. Ik noteerde de aanwezigheid van Joop Zoetemelk met zijn broer Frans, Leontien en Michael Zijlaard, Gerben Karstens, Piet van der Lans, Cees Stam, Daphny van den Brand, Wilco Zuyderwijk, Jan Zomer, Joop Riethoven en nog veel meer oud-wielrenners en wielerliefhebbers. Onder de aanwezigen ook twee voormalige coryfeeën uit de voetbalsport. Guus Haak en Coen Moulijn. De heren zagen er nog goed uit en ik hoorde iemand zeggen dat die nog fit genoeg ogen om het kwakkelende Feyenoord uit het diepe dal te trekken. Dus Erwin Koeman, je weet ze te vinden, ze zullen niet al te duur zijn.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 maart 2007 12:00

© Henk Theuns

“Volgens mij heeft de ploeg Canada Dry-Gazelle maar één jaar bestaan. Canada Dry is een frisdrankje dat in de jaren zeventig op de Nederlandse markt werd gebracht. Om een product snel bij een groot publiek bekend te maken is sportsponsoring een goede mogelijkheid. Zo stapte Canada Dry met Gazelle als materiaalsponsor in de wielrennerij. Ze kwamen bij ploegleider Ton Vissers terecht. Ton had al naam gemaakt met de Willem II ploeg, waarin grote renners als Peter Post, Rik Van Looy en Jo de Roo reden. Die ploeg stopte aan het eind van 1970 en Ton Vissers was dus beschikbaar. Met het budget van ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 maart 2007 9:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 Volgende »