ad ad ad ad
Deel 3 is uit

© T&T Tekst & Traffic

“Philip Wilhelm Opel was slotenmaker van beroep en hij woonde in het 800 zielen tellende dorp Rüsselsheim, ergens tussen Frankfurt en Mainz. Adam, de oudste zoon was een opstandige jongen, die barstte van de ideeën en daardoor regelmatig met zijn conservatieve vader in conflict kwam. Om hem wat af te koelen stuurde vader Opel hem naar Parijs, omdat er thuis geen land met die jongen te bezeilen was. Hij had hem beter naar een klooster kunnen sturen, want de bruisende metropool voedde zijn progressieve denkbeelden alleen maar meer. Adam Opel vond in Parijs een baantje in een naaimachinefabriek, een tak van industrie die in die tijd een stormachtige groei doormaakte. Daar zag hij wel brood in, maar na terugkomst in Rüsselsheim vond hij alleen maar steun bij zijn moeder, terwijl zijn vader niets in de plannen zag. Adam was een doorzettertje en in ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 13 februari 2007 10:00

Freddy MAERTENS (1952, België)

Als William Shakespeare in deze tijd had geleefd dan zou de geschiedenis van Freddy Maertens ongetwijfeld dienst hebben kunnen doen voor een van zijn toneelstukken. Het verhaal van de man die op basis van zijn talenten torenhoog steeg om daarna dieper dan diep te vallen, heeft vele aangrijpingspunten voor een groots meeslepend koningsdrama. Want een koning was hij toen hij op het punt stond de grote Eddy van zijn troon te stoten. Moeiteloos reed Freddy in het midden van de jaren zeventig op z’n gemak meer dan vijftig overwinningen per seizoen bij elkaar. Hij won klassiekers, kleine rondritten, het wereldkampioenschap en zelfs de Ronde van Spanje. Dat was in 1976 en hij won niet alleen de ronde, maar ook dertien etappes en het puntenklassement. Dat laatste klassement won hij ook drie keer in de Tour de France en in slechts drie starts won hij in la Grande Boucle maar liefst vijftien etappes. Hij startte één keer in de Ronde van Italië en daar won hij er zeven, hoewel hij die ronde niet eens uitreed. Op 28 mei 1977 was hij met zijn landgenoot Rik Van Linden in een spannend spurtduel gewikkeld, dat hem zijn achtste ritzege moest opleveren, toen de sturen van de heren in elkaar raakten en zij gebroederlijk op het asfalt smakten. ‘Polsbreuk’, zei de dokter, nadat hij d’n Freddy had onderzocht. Wat niemand toen wist was dat dit schijnbaar onbeduidende ongeval het einde van een briljante wielercarrière inluidde. Maertens bleef last houden van die pols en zijn prestaties werden steeds minder. Tot Lomme Driessens zich in 1981 over hem ontfermde en ‘m aan een streng regime onderwiep. Geen seks, geen drugs en geen rock’nroll voor Freddy en de geruchten dat Lomme in de echtelijke sponde tussen Freddy en Carine in sliep, deden de ronde. Maar het had resultaat: in de Tour van 1981 won hij vijf etappes en de groene trui en hij werd wederom wereldkampioen. Maar Freddy was niet meer de Freddy van 1976, zijn beste seizoen. Hij geleek een zombie die gevaarlijk slingerend door het peloton reed, in onsamenhangende zinnen met de pers sprak en er bepaald niet gezond uitzag. Het was dan ook een eenmalige opstanding, want de val die hij daarna maakte was peilloos diep. Alleen kleine ploegjes waren nog in hem geïnteresseerd en daar werd hij steeds sneller ontslagen dan hij was gecontracteerd. Dat hij niet definitief in de goot belandde, dankt hij aan enkele goede vrienden en zijn vrouw. Hij is nu rondleider in het wielermuseum in Roeselare. Ik hoop dat hij zijn zaakjes weer op orde heeft en dat hij gelukkig is. Want dat verdient hij voor de mooie sport die hij ons in de jaren zeventig voortoverde. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 13 februari 2007 0:00

“Vanmorgen even op de site van het Sportpaleis van Antwerpen gekeken. De 3 biggetjes, 75 jaar Eddy Wally, die Deutsche Schlagerparade... toe maar. Maar ook wereldtoppers als Rod Stewart, Lionel Richie en Bryan Adams zullen er binnenkort optreden. Maar niets over de wielersport, want de populairste sport van België is al lang uit het sportpaleis verbannen. De beroemde zesdaagse in het al even beroemde sportpaleis, dat je in flets groen geschilderd ziet liggen als je over de Ring van Antwerpen rijdt, is al jaren niet meer de wielertempel van weleer. In 1994, al weer 12 jaar geleden, waren Etienne de Wilde en Jens Veggerby de laatste winnaars van de beroemdste aller zesdaagsen.

In het kort iets over de historie van dit markante gebouw. Op 11 januari 1932 werd de eerste steen gelegd van een ‘paleis’ van 88 meter breed en 132 meter lang met een vrijdragend dak van 11.600 m². Iets dergelijks was in de bouwwereld nog nooit vertoond. Het sportpaleis werd op 11 september 1933 opgeleverd na flink wat moeilijkheden met aannemers, voor wie deze bouwopdracht duidelijk te hoog gegrepen was. Het gebouw zou vooral naam gaan maken met succesvolle zesdaagsen, die werden verreden op de 250 meter lange en 8 meter brede houten piste. Van de allereerste editie in 1934 tot in 1994 maakten alle grote internationale wielergoden in deze wielertempel hun opwachting: Van Steenbergen, Ockers, Scherens, Van Vliet, Derksen, Van Looy, Pijnenburg, Schulte, Peters, Post, Merckx, Sercu, De Vlaeminck, Maertens, Pijnen en Clark.

De ‘Oude Dame’, zoals de Sinjoren hun sportpaleis wel eens noemen, krijgt in de komende jaren een grondige facelift. Het Antwerps Sportpaleis wil met een heel gevarieerd aanbod ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 februari 2007 10:00

Geert OMLOOP (1974, België)

Ik ken ene Smit die smid van beroep is; er bestaat ongetwijfeld een bakker die Bakker heet en er zal ook wel ergens een meneer De Vries zijn die iets met diepvriesproducten doet. Ik vind dat leuke toevalligheden en als ik een enkele keer de slaap niet kan vatten dan wil ik daar wel eens over peinzen. Het helpt Klaas Vaak te ontbieden en het is leuker dan schaapjes tellen. In de wielrennerij is er niemand die ‘Wielrenner’ heet. Er is volgens mij überhaupt niemand die zo heet. De Belg Hilaire Cou(v)reur komt er dicht bij, maar door dat veetje is het ’t niet en leg je ook het verband niet. Aandewiel – en die renner heeft wel bestaan – is veel meer to the point en ik ken in de wielrennerij ook een Slikker, maar dat is een uitbater van een racespeciaalzaak en ik weet niet of die goede man zelf gefietst heeft. Er bestaan natuurlijk ook renners als Egbert Koersen en Jans Koer(t)s en er zijn in België nogal wat Omloopjes in omloop. Omloop is natuurlijk een prachtige naam voor een renner, hoewel erg Vlaams. In Nederland noemen we een wielerwedstrijd niet snel een omloop, hoewel we natuurlijk wel de Omloop van de Kempen hebben. Er zijn zelfs twee Omlopen: Wim en Geert en ik geloof dat ze allebei nog actief zijn. Echte Belgische kermiscoureurs en allebei ook zoon van een kermiscoureur. Wim is de zoon van Henri Omloop en de vader van Geert heet Marcel Omloop. Zowel Geert als Wim hebben heel wat omlopen gewonnen, want ze beschikken allebei over een sterk eindschot. Verder hou je ze nauwelijks uit elkaar. Geert heeft wel iets met doping van doen gehad, maar dat is tegenwoordig ook niet echt onderscheidend. Ik geloof dat Geert nu ploegleider bij Unibet is, maar dat weet ik ook niet zeker. En zo moet je als dagelijks schrijver wel eens ’n end weglullen als aan de jarige van de dag geen lekker verhaal vastzit. Dan mag ik ook eens een keertje freewheelen en me voorbereiden op morgen, want dan zijn er twee voormalige kanjers jarig. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 februari 2007 0:00

© Hans Middelveld

Jarenlang werden de Nederlandse baankampioenschappen in een weekend in juli afgewerkt. Dat was al zo voor de tweede wereldoorlog en zelfs in de oorlog gingen die toernooien gewoon door. De Duitse bezetter stimuleerde dat zelfs onder het motto ‘een volk dat naar sport of ander vermaak kijkt, voelt geen behoefte aan verzets- of sabotage-activiteiten’. Voor de renners was het ook aantrekkelijk omdat er in die tijd weinig startgelegenheid was en er ook nog wat te verdienen viel. En zo zat het publiek in het weekend van 31 juli en 1 augustus 1943 lekker in het zonnetje van het wielrennen te genieten, alsof er geen oorlog was. Het enige dat aan de bezetting, en dus aan schaarste, herinnerde was het ontbreken van het ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 februari 2007 10:00

Eric VANDERAERDEN (1962, België)

Een ploeggenoot van hem in de Panasonic-ploeg waar Vanderaerden zes jaar onder contract stond zei eens tegen me: 'Ik heb zelden iemand ontmoet die zo creatief was in het verzinnen van rottigheid. Hij ging daar steeds verder in, omdat het aanvankelijk wel goed viel in de ploeg. Maar op het laatst ging het ten koste van zijn beroepsernst en dan krijg je met Post te doen, want die pikt dat van niemand.’ Door dat gedrag kwam er na zes jaar een breuk met Post en ik denk dat bij Vanderaerden meespeelde dat hij het wel gezien had bij de Amstelveense ploegbaas. Bij een andere ploeg werd hij weer helemaal zichzelf en hij behaalde nog vele mooie overwinningn. Hij was vooral een eendagsrenner, die met zijn eindschot in het rondewerk vooral uit was op ritoverwinningen en het puntenklassement. Zo won hij de groene trui in de Ronde van Frankrijk, maar ook klassiekers als de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix staan op zijn erelijst. Een begenadigd en veelzijdig coureur die ook veel op de baan heeft gereden. Hij kon het allemaal en hij ging op een speelse en kwajongensachtige wijze door het wielerleven. Hij was niet te beroerd om hard te trainen, van februari tot en met oktober de pedalen te laten spreken, maar er moest wel iets te lachen zijn. En als het een het ander uitsluit, dan worden types als Vanderaerden ongeduldig en sikkeneurig en dat leidde wellicht tot de excessen die ook bij hem hoorden. Hij was misschien geen renner voor het straffe Nederlandse regime dat in de ploegen van Post en Raas heerste. Het bewijs daarvoor is dat hij bij beide werkgevers met conflicten vertrok. Wielrennen is een individuele sport dat om commerciële redenen in een ploegenspel is gedrongen, maar het blijft een strijd tussen ego’s en dat maakt die sport zo mooi. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 februari 2007 0:00

Donderdag lag hij weer in de brievenbus, de nieuwe Wielerexpress van Jan Zomer en dan word ik elk jaar weer een beetje blij. Ik heb er direct een uurtje in gebladerd en zo hier en daar een stukje gelezen. Toen ik het vanwege andere verplichtingen weg moest leggen, deed ik dat met tegenzin, want het jaarlijkse dagboek van Jan is als een doos Engelse drop die je achter elkaar wilt leeg vreten. Hoofdpersoon is dit keer Leo Duyndam, de veel te vroeg gestorven coureur uit Honselersdijk. Het is de eerste keer dat Jan uitgebreid over iemand schrijft die dood is en dus zelf niet aan het woord kan komen. Ik heb het gevoel dat hij daar tegen grenzen is opgelopen, die hij tevoren niet had voorzien en er daarom ook niet helemaal is uitgekomen. Hij heeft getracht de persoon en renner Duyndam te verklaren met getuigenissen van mensen, die hem goed gekend hebben. Ik heb hun waarnemingen gelezen, maar ik ben er niet achter of ik ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 10 februari 2007 10:00

Kim ANDERSEN (1958, Denemarken)

Ik heb deze Deen een keer geïnterviewd. Het ging over Joop Zoetemelk over wie ik toen een boek schreef. Hij zat die avond in een hotel in Roosendaal met de CSC-ploeg die aan Eneco’s Tour deelnam. Hij bleek een lange gesoigneerde verschijning die het bijzonder leuk vond dat iemand naar zijn ervaringen met Joop Zoetemelk kwam informeren. Joop was zijn kopman geweest bij de Coöp-Mercier ploeg. In 1983 werd Zoetemelk in het begin van de Tour positief bevonden en hij kreeg een hele vracht strafminuten aan zijn broek. Hij was gelijk kansloos voor de eindzege of een hoge klassering en hij reed die Tour ongeïnspireerd uit. Althans dat schreven de Nederlandse kranten en ze begrepen niet dat Joop niet gewoon afstapte en naar huis ging. Maar dat kwam niet bij Joop op, zo vertelde Andersen. Hij had nog een taak te vervullen, want die dopingaffaire zorgde voor een geweldige motivatie binnen de ploeg. ‘Iedereen wist dat Joop geflikt was en we wilden de wereld laten zien dat we als één man achter onze kopman stonden. De ploeg won de ploegentijdrit en Andersen reed zes dagen in het geel. Dat kwam allemaal door Joop. Op zijn eigen rustige wijze gaf hij aanwijzingen en corrigeerde Andersen iedere keer wanneer die niet op de goede plek in het peloton zat. De twee waren toen overigens al goede vrienden, vertelde de Deen, en hij logeerde regelmatig bij Joop in Germigny l’Eveque. Ook nam Zoetemelk hem mee naar de lucratieve criteriums in Nederland. In 1985 kreeg Andersen de gelegenheid om wat terug te doen. Dat was bij het WK toen hij in de gelegenheid was zijn vroegere kopman terug te pakken. Hij deed het niet en twintig jaar later vertelde hij daarover: “Toen Joop in de laatste kilometers op voorsprong kwam, reed ik aan kop van de kopgroep. Ik had zo naar hem toe kunnen springen, maar ik kon het niet. Die twee jaar dat ik met Joop in de ploeg heb gezeten, flitsten op dat moment door mijn hoofd. Een cadeau voor een goede vriend.” Helaas wordt de mooie carrière van Kim Andersen overschaduwd door een reeks van dopinggevallen. Hij werd langdurig geschorst en toen hij daar nog niet van had geleerd, werd hij voor het leven uitgesloten. (Foto: © T&T Tekst & Traffic)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 10 februari 2007 0:00

© Otto Beaujon

“JJ Zieleman is veertig jaar lang fietsenbouwer te Amsterdam geweest. Ko was een man van weinig woorden. Hij bouwde op bestelling een knappe racefiets, maar ook net zo lief een boodschappenfiets. De merknaam Ko Zieleman bewaarde hij voor de echte liefhebbersfietsen en de rest kreeg de naam ‘Spirit’ mee. Zieleman woonde zijn hele werkzame leven in de Rivierenbuurt in Amsterdam-Zuid. Na een wielercarrière waarin hij een redelijke amateur was, nam hij de fietsenwinkel van zijn vader in de IJselstraat over. Later verhuisde hij met zijn handel naar de nabijgelegen Reggestraat. Ko Zieleman sponsorde geen ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 9 februari 2007 10:00

Pavel TONKOV (1969, Rusland)

Een uitstekende ronderenner, deze Rus uit Iszjevsk. Zoals zo veel van zijn landgenoten kwam hij in Italië terecht en ontwikkelde daar zijn carrière. Hij reed goed bergop en hij had ook een uitstekende tijdrit in de benen. Zijn wedstrijd was de Ronde van Italië en hij verscheen tien keer aan de start met een prachtige reeks: 7e, 5e, 4e, 6e, 1e, 2e, 2e, 5e en 13e. Hij moest het van zijn regelmaat hebben zonder grote uitschieters want in al die jaren won hij slechts vier etappes. De Giro die hij won, die van 1996, was een van de spannendste uit de geschiedenis. Vier dagen voor het eind waren er nog vier kanshebbers op de eindzege. Het begon met de tijdrit die door Berzin gewonnen werd, met slechts een seconde voorsprong op Abraham Olano. Tonkov moest bijna anderhalve minuut toegeven, maar behield zijn roze trui met één tel voorsprong op Olano en 14 tikjes op zijn landgenoot Berzin. Met nog twee zware Dolomietenritten in het verschiet verkeerde Pavel Tonkov dus in wankel evenwicht. De volgende dag was hij zijn trui kwijt, want Olano kwam precies een seconde eerder over de streep. Twee man in het roze? Nee, want nadat de reglementen waren geraadpleegd, ging de trui naar de lange Bask. Een dag later – de voorlaatste etappe – was de koninginnerit met reuzen als de Gavia en de Mortirolo in het parcours. Tonkov ging die dag vol en met Gotti, Zaina en Ugrumov reed hij weg bij Olano die bijna drie minuten moest toegeven. Zo won Pavel Tonkov de Giro waarin nogal wat vedetten ontbraken, vanwege de Olympische Spelen dat jaar waar voor het eerst professionals aan de start mochten komen. Daarom bleven mannen als Jalabert, Indurain, Rominger, Armstrong en Museeuw thuis, omdat ze niet te vroeg in het seizoen wilden pieken. Vreemd genoeg is Tonkov nooit in de Tour de France geweest. Dat zal wel door sponsorbelangen zijn veroorzaakt en dat is de reden waarom de Rus zijn palmares hoofdzakelijk in Italië heeft gerealiseerd. Wel won hij een keer de Ronde van Zwitserland en die van Romandië en was hij een keer derde in de Vuelta. In 2005 zette hij een streep onder zijn carrière. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 9 februari 2007 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 Volgende »