ad ad ad ad
Deel 3 is uit

 

© Hans Middelveld

In navolging van het voetballen organiseerde het Olympisch Stadion ook wel eens een interlandwedstrijd voor wielrenners. Op 28 juni 1951 was er een tussen Nederland en Frankrijk. Het hoofdnummer werd opgevoerd door de stayers. Vier Nederlanders en vier Fransen. Verder was er een omnium met zes deelnemers. Drie Nederlanders en drie Fransen en tenslotte was er een sprintnummer voor amateurs met vier deelnemers. Jan Hijzelendoorn en Cas Kleefstra namen het namens ons land op tegen de Franse sprinters Cousin en Le Normand. Het programma werd omlijst door wedstrijden voor amateurs en door muziek. Dat werd ten gehore gebracht door het ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 februari 2007 10:00

José Humberto RUJANO GUILLÉN (1982, Venezuela)

In 2005 besloot de organisatie van de Ronde van Italië dat er weer eens een bergetappe moest komen, zoals die voor de tweede wereldoorlog gebruikelijk waren. Dat was niet makkelijk want vrijwel alle grote bergpassen zijn bekleed met mooie geasfalteerde wegen, maar na lang zoeken vonden ze de Colle delle Finestre, een verschrikkelijke berg van 2.178 meter hoogte en een maximaal stijgingspercentage van 12 procent. Er moest 18,6 kilometer geklommen worden, waarvan de laatste 7 kilometer over een onverhard, zanderig wegdek vol met steengruis. Ze plaatsten dit monster in de 19e etappe van Savigliano naar het skidorp Sestrière, waar al vaker wielergeschiedenis is geschreven. Ze noemden het de koninginnerit en het werd op 28 mei 2005 een adembenemend schouwspel met een kleine Venezolaan in de hoofdrol. 1 meter 59 lang en maar 59 kilo zwaar, oogt hij als een dwerg op een racefiets. De Giro was op drie dagen rijden van Milaan nog niet beslist. In de beklimming van de Finestre waren alle favorieten voor de eindzege in de kopgroep verenigd, maar naarmate de klim vorderde moesten ze er allemaal af tot alleen dat kleine kereltje overbleef in gezelschap van Gilberto Simoni. Op dat moment stond Rujano al zeer kort in het klassement en als hij in de laatste kilometers van de Finestre gedurfd had, had hij de Giro kunnen winnen. Hij was echter bang zich te forceren, want er volgde nog een klim naar de Sestrière. Hij ging op reserve verder en gaf de achtervolgende Savoldelli de kans om in de afdaling – Falcone is misschien wel de beste daler van het huidige wielerpeloton - kostbare tijd terug te winnen. In de laatste klim liet Rujano Simoni achter en voltooide makkelijk klimmend de tocht naar het luxe skidorp. Volgens mij had hij harder gekund, maar hij was tevreden met de bergtrui en stond toe dat Savoldelli zijn roze trui redde en de Giro van 2005 won. QuickStep lijfde de kleine man uit Venezuela direct in, maar met slechts één overwinning in 2006 voldeed hij niet en unibet.com greep de kans hem te contracteren. Wellicht een goede zet van Hanegraaf c.s., maar dan moeten ze wel de gelegenheid krijgen om in de grote ronden te starten en daar ziet het niet naar uit. (www.unibet.com)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 februari 2007 0:00

Hoewel er al heel veel inzendingen zijn, is het aantal prijzen zo groot dat er nog volop kansen zijn om een mooie prijs te winnen met het oplossen van de prijsvraag van de Campina Ronde van het Groene Hart. De uiterste datum van inzending is bovendien verlengd. U heeft nog tot 15 maart a.s. de tijd om uw oplossing in te zenden.

Ga naar http://www.rondevanhetgroenehart.nl en ding mee naar één van de vele prachtige prijzen.

U heeft nog 30 dagen!!!!!

Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 februari 2007 10:00

René VIETTO (1914, overleden 14.10.1988, Frankrijk)

René Vietto was een knap wielrenner die op zijn palmares wel Parijs-Nice heeft staan en nog een aantal kleine koersen, maar geen grote ronde, een klassieker of een WK. Toch wordt hij nog regelmatig opgerakeld, omdat hij een Tourlegende van de eerste orde is. Voor het beleven van de Tour de France was de wielerliefhebber in de jaren dertig aangewezen op de krant en kranten bestonden in die tijd van de losse verkoop op straat. Wie het mooiste verhaal had, verkocht de meeste kranten. Bij het blad l’Auto werkte in 1934 een jonge sportjournalist. Hij heette Jacques Goddet en hij was de schoonzoon van Henri Desgrange, de stichter van de Tour en in 1934 ook de directeur ervan. Als zodanig zou Goddet hem na de oorlog opvolgen, maar in 1934 was hij nog een ambitieus schrijvend journalist met veel gevoel voor dramatiek. Tourdebutant René Vietto stal direct de harten van alle Fransen door zich een echte onvervalste klimmer te tonen die als een baksteen kon dalen. Maar toen zijn kopman Antonin Magne in een bergetappe lek reed gebood de hiërarchie van de ploeg dat de jonge Vietto zijn wiel aan de meester moest afstaan. Minutenlang zat hij op een steen op een nieuw wiel te wachten en dat tafereel werd op de foto vastgelegd. Goddet schreef er in gloedvolle bewoordingen een zielig verhaal bij en de legende was geboren. Iedereen had medelijden met de jonge ontdekking die een zekere overwinning door de neus was geboord. In de eerste naoorlogse Tour, die van 1947, behoorde le Roi René op zijn oude dag wederom tot de kanshebbers voor de eindzege. Er stond op drie dagen van Parijs een tijdrit op het programma en tijdens die rit kreeg de toen 33-jarige coureur een inzinking van jewelste. Hij was niet meer vooruit te branden en hij verspeelde daar een mogelijke Tourzege. Tientallen jaren later kwam pas de verklaring. Een trotse Breton bekende op zijn sterfbed dat hij uit woede, voor wat ongenuanceerde uitspraken van Vietto over Bretagne, hem onderweg een fles had aangereikt met een mengsel van bier en cider en dat schijnt verlammend te werken op de beenspieren. En zo is René Vietto de geschiedenis ingegaan als de legende die niet van Bretagne hield en daarvoor zwaar gestraft werd.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 februari 2007 0:00

© Otto Beaujon

“De in 1910 geboren wielrenner Maurice Richard was in zijn tijd een weergaloos tijdrijder. De Parijzenaar verbeterde twee maal het werelduurrecord, in 1933 en in 1936. De eerste keer deed hij dat op de wielerbaan van St. Truiden in België. Zijn record werd verbeterd door de Italiaan Giuseppe Olmo en Maurice Richard trok als reactie daarop naar de toen snelste piste in de wereld: de Vigorellibaan in Milaan om andermaal een poging te doen. Richard maakte er een soort op zichzelf staande sport van om records te verbeteren. Hij bleef aan de gang en in de zomer van 1938 voegde hij de records over ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 16 februari 2007 10:00

César GARIN (1879, overleden 27.03.1951, Frankrijk)

César was de jongste van de drie broers Garin die alle drie wielrenner werden. Maurice, de oudste, is als winnaar van de allereerste Tour de France natuurlijk de beroemdste van de drie geweest en Ambroise, de tweede in leeftijd, de minst succesvolle. César is vooral bekend geworden vanwege zijn diskwalificatie in de Tour de France van 1904. Ook hier weer in de schaduw van broer Maurice, die ook die ronde op zijn naam schreef met César op een verdienstelijke derde plaats. Je zult de namen van de Garins echter vergeefs in de uitslag van de editie 1904 zoeken, want vier maanden later werden ze gediskwalificeerd, uit de uitslag verwijderd en allebei twee jaar geschorst. Evenals de nummer twee Hypolite Aucouturier en Lucien Pothier, die als vierde was geëindigd, werd zelfs voor het leven uitgesloten. De heren hadden delen van het parcours met de trein afgelegd en er waren meerdere getuigen die dat waren komen bevestigen. Nummer vijf in de einduitslag, de pas 19-jarige Henri Cornet, werd tot winnaar verklaard en hij zal dat net zo hebben ondergaan als Denis Menchov, de papieren winnaar van de Ronde van Spanje meer dan een eeuw later. Van César Garin is verder niet zoveel bekend en daarom hier wat aandacht voor de verschrikkingen van die Tour van 1904. Het was een Tour met een totale lengte van 2.428 kilometer, verdeeld over zes etappes, een gemiddelde van meer dan 400 kilometer per rit. Er stonden 88 renners aan de start, waarvan er slechts 27 de finish haalden. Cornet had een voorsprong van meer dan twee uur op nummer twee en ruim acht uur op de derde van het klassement. De nummer 27 en laatste deed er zelfs meer dan 101 uur langer over. Dat is meer dan vier dagen! Er waren nog geen bergen in het parcours, want die kwamen pas twee jaar later. Maar zonder die bergen was het al zwaar genoeg. Als je op de eerste dag het ritje Parijs-Lyon over 467 kilometer krijgt voorgeschoteld en daarna Lyon-Marseille over 374 kilometer dan sta je niet van hoi-hoi te doen dat je nog vier ritten mag. Nee, daar zie je tegenop als tegen een berg en wie mag het die renners dan kwalijk nemen dat ze af en toe een stukkie met de trein deden. En wie zegt dat Cornet dat ook niet heeft gedaan? Er waren alleen geen getuigen van.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 16 februari 2007 0:00

EEN GEZANT IN ZIJDEN TRUI
 

door Willem Van Wijnendaele

 

“Willem Van Wijnendaele was een goed sportjournalist en publicist, maar hij werd ernstig belast door zijn achternaam. Karel Van Wijnendaele is de godfather van de Belgische wielerpers en zo’n legendarische vader valt moeilijk te overtreffen. Je kunt Willem dan ook vergelijken met Axel Merckx. Wat je ook doet, altijd wordt je vader erbij gehaald. Nou heeft Willem dat ook wel een beetje aan zich zelf te danken, want Van Wijnendaele was een pseudoniem. De heren heten in werkelijkheid Steyaert en als Willem die naam had aangehouden, had hij veel minder last gehad van de slagschaduw van zijn beroemde vader. Het boek gaat in op de wielercarrière van George Ronsse, een van de beste ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 15 februari 2007 10:00

Oscar FREIRE GOMEZ (1976, Spanje)

Wielrenners zijn geen paarden, maar toch kun je bij WK’s bij Spaanse en Italiaanse bookies je geld op een renner zetten om er hopelijk beter van te worden. Frank Vandenbroucke noteerde in 1999 3,5 keer de inzet, Francesco Casagrande 9 keer en Michael Boogerd 10 keer. De renner die op 14 oktober 1999 echter de regenboogtrui kreeg aangetrokken zal niemand geld hebben opgeleverd, want de meeste mensen moest worden uitgelegd wie die Oscar Freire Gomez was, die als 22-jarige invaller in de Spaanse ploeg, omdat Abraham Olano ziek was geworden, zijn medekoplopers te slim af was. Dit terwijl hij op dat moment als professional nog maar elf koersen had gereden. Onder de verslagenen zaten grote namen als de eerdergenoemden VDB en Casagrande en routiniers als Jan Ullrich en Dimitri Konychev. Het was ook een wonder dat dit gebeurde en Freire werd al als een toevalswinnaar bestempeld. Maar in 2001 flikte hij het ‘m nog een keer en in 2004 nog eens. Drie keer wereldkampioen in zes jaar tijd, dat is geen toeval meer. Inmiddels is Oscarito een door iedereen gerespecteerde vedette die in staat is de grootste wedstrijden te winnen en dat heeft hij inmiddels meer dan bewezen. Hij rijdt al weer een aantal jaren voor Rabobank en daar zijn ze vast heel blij met hem. Niet alleen omdat het een goede renner is die regelmatig wint, maar ook omdat het een leuke positieve knul is die zijn nummer (en dus ook dat van zijn sponsor) goed verkoopt. Hij is goedlachs, makkelijk benaderbaar en zijn Engels klinkt grappig. Hij is helaas enigszins blessuregevoelig en dat heeft hem zeker van meer overwinningen afgehouden. Maar zijn carrière is nog niet voorbij, er is nog volop gelegenheid zijn palmares nog mooier te maken dan die nu al is. Misschien komt er nog wel een vierde wereldtitel bij. (Foto: © Philip van der Ploeg)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 15 februari 2007 0:00

 

© Henk Theuns

“Gerrit Solleveld was negen jaar beroepsrenner en al die jaren reed hij voor ploegen die onder leiding stonden van Jan Raas. Drie jaar voor Kwantum Hallen, drie jaar voor Superconfex-Yoko en drie jaar voor Buckler, het favoriete biertje van Youp van ’t Hek. Het hierboven afgebeelde shirtje is dus uit de middelste periode. De Sol of De Tomaat, want hij is de zoon van een Westlandse tomatenkweker, was een goede renner, maar hij heeft zich toch vooral onderscheiden als goede ploegmaat. Dat hij er zelf ook wat van kon bewijzen zijn regenboogtrui, als lid van de ploeg die in 1982 de 100 kilometer ploegentijdrit won, en overwinningen van twee Touretappes en de klassieker Gent-Wevelgem. Raas heeft steeds sterke ploegen gehad, maar omdat hij geen ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 februari 2007 10:00

Gianni BUGNO (1964, ItaliŽ)

Gianni Bugno was een van de beste renners van zijn tijd en die tijd ligt tussen 1985 en 1998. Hij was een allround renner die zowel in het eendags- als het rondewerk tot de absolute toppers hoorde. Hij won de Ronde van ItaliŽ en stond twee maal op het erepodium van de Tour de France. Hij won Milaan-San Remo, de Ronde van Vlaanderen en de Clasica San Sebastian. Hij werd twee maal kampioen van ItaliŽ en ook twee keer wereldkampioen. Twee keer op rij en die prestatie deelt hij met de Belgen Ronsse, Van Steenbergen en Van Looy, waarbij moet worden aangetekend dat Van Steenbergen ook al in 1949 wereldkampioen was geweest toen hij in 1956 en í57 de dubbel realiseerde. De eerste wereldtitel van Gianni Bugno was in 1991 in Stuttgart. Hij was de grote favoriet en hij maakte dat ook waar door dominant te koersen, met de hulp en instemming van de gehele Italiaanse squadra onder leiding van bondscoach Alfredo Martinello. Zijn zege werd dan ook door iedereen verdiend genoemd. Ik was toen en ik ben nog steeds van mening dat Steven Rooks die dag wereldkampioen had kunnen worden, als hij wat slimmer gesprint had. Rooks was geen supersprinter, maar dat was Bugno ook niet. En de derde in de kopgroep van drie al helemaal niet. Miguel Indurain is een van de beste tijdrijders aller tijden en hij kon bergop bij de beste klimmers aanklampen, maar zijn sprintvermogen was te verwaarlozen. En toen de eindsprint begon, koos Rooks uitgerekend het wiel van de Spanjaard in plaats van dat van Bugno. Zo had hij geen enkele kans, hoewel het er nog even naar uitzag dat hij nog zou winnen. Bugno oordeelde al vele meters voor de streep dat de titel in de tas zat en hij richtte zich op, hield de benen stil en freewheelde juichend naar de finish. Dit alles terwijl Rooks nog alles aan het geven was. Het scheelde maar een half wieleke. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 februari 2007 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 Volgende »