ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Jacques HANEGRAAF (1960, Nederland)

Als je er in gelooft dan heeft Jacques Hanegraaf heel veel kenmerken van de Boogschutter, zijn sterrebeeld. Boogschutters worden vaak gehoroscoopd als intelligent, ambitieus, optimistisch, creatief, enthousiast, bindend, warm, hardwerkend en grillig. Voor een echte Sagittarius is het glas altijd halfvol. Ze barsten van de ideeën en als de boekhouders van deze wereld uitrekenen dat hun plannen niet haalbaar zijn, hebben ze direct een alternatief, met nog een dozijn betere plannen er achteraan. De carrière van deze selfmade man uit Rijsbergen toont aan dat hij veel overeenkomsten heeft met de stereotiepen van zijn sterrebeeld. Hij was ooit de jongste professional van Nederland met toestemming van de tweede kamer. Hij werd direct Nederlands kampioen op de weg en hij won klassiekers en hij droeg twee dagen het geel in de Tour de France. Hij won nog veel meer, maar hij was ook een jongen die goed om zich heen keek in de vaste overtuiging daar ooit zijn voordeel mee te doen. Zijn wielercarrière eindigde door een botsing met een hert. Na zijn herstel ging hij in zaken en dat schijnt hij goed te hebben gedaan. Plotseling was hij terug in de wielerwereld als manager van de kortstondige Farm Frites-ploeg, de sponsor die de boedel van TVM overnam na de Tour de dôpage. Het mislukte en Jacques hield zich enige tijd stil. Tot hij in 2003 er ineens weer was, met de Bianchi-ploeg. Zijn kopman Jan Ullrich reed de beste Tour uit zijn loopbaan en Lance Armstrong moest alle zeilen bijzetten om zich Ullrich van het lijf te houden. Het lukte dankzij een val van de Duitser in de laatste tijdrit. Als dank keerde der Jan terug naar T-Mobile om er niets meer te presteren. Wederom verdween Jacques naar de achtergrond om nu weer op de deur te kloppen met Unibet.com. Een nieuwe ProTour-ploeg met veel pretentie. Gaat Jacques het nu helemaal maken? Hij zelf blaakt van vertrouwen en ik hoop van harte dat het hem lukt. Zijn visie op de toekomst van de ploeg is realistisch, maar niet zonder zorgen. Nog voor de ploeg één trap als ProTour-formatie heeft gedaan heeft hij al te maken met dopingproblemen van zijn renners. En dat is ook het lot van de Boogschutter: hun leven is als een hordenloop. Na iedere vederlichte sprong omhoog volgt een harde landing. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 december 2006 0:00

© Henk Theuns

“Deze trui heb ik van Wiel Leurs gekregen. Een Limburgse wielerman die ik al jaren ken. Hij heeft volgens mij altijd gefietst en hij rijdt nu nog bij de veteranen. Dit jaar is hij nog tweede geworden bij het wereldkampioenschap voor veteranen in het Oostenrijkse Sankt Johann. Hij heeft dat truitje gekregen van een Limburgse fietsenmaker die het weer van Sean Kelly had gekregen. Het is namelijk een originele groene trui uit de Tour de France. Welk jaar weet ik niet want Kelly won die trui vier keer. Dat was in 1982, ’83, ’85 en ’89. Hij won ook ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 13 december 2006 10:00

 Peter LUTTENBERGER (1972, Oostenrijk)

Rabobank heeft in de loop der tijd vaak veel plezier gehad van buitenlandse aankopen. Vooral de laatste jaren lukt het en Freire en Menchov zijn daar goede voorbeelden van. Maar het is ook vaak niet gelukt om een dure aankoop tot grote prestaties te brengen. Een van de meest aansprekende voorbeelden van de laatste categorie is Peter Luttenberger. Hij had in 1996 de Ronde van Zwitserland gewonnen en hij was vijfde geworden in de Tour de France. Dat waren de uitslagen waarom Jan Raas hem naar Nederland haalde. In de twee jaar dat hij voor de bank reed won hij echter alleen een etappe in de Ronde van Oostenrijk. Dat was wat mager en eind 1998 mocht hij weer vertrekken. In de jaren die volgden reed hij voor diverse ploegen, maar de prestaties van 1996 heeft hij niet meer herhaald. Dit jaar werd hij nog kampioen van zijn land in het ... 

Geplaatst door Fred van Slogteren, 13 december 2006 0:00

“Dit is een Alan en ik heb verschillende fietsen van dat merk in mijn verzameling. Enkele daarvan heb ik in de loop van de tijd op deze plaats al beschreven. Zoals een crossfiets, die aan Adrie van der Poel zou hebben toebehoord en kortgeleden nog de Alan waarop Gaby Minneboo zou hebben gereden. Ik neem onmiddellijk aan dat dat zo is, maar helemaal zeker ben ik er niet van. Het kan er bij worden gezegd om de vraagprijs op te drijven, maar ik ga er van uit dat iedereen netjes is tot het tegendeel is bewezen. Bij deze fiets is er echter geen twijfel mogelijk. Hij is van ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 december 2006 10:00

Eddy SCHEPERS (1955, België)

Ik ben eens bij hem thuis geweest voor een interview. Het was de dag dat prinses Diana begraven werd en het hele gezin Schepers zat voor de TV. Eddy wenkte me mee te gaan naar de tuin van zijn villa, een immens groen gebied waar hij bezig was een soort paviljoen in Italiaans/Romaanse stijl op te trekken. De pilaren stonden al en rest van het bouwmateriaal lag klaar om op zijn plaats te worden gehezen. Schepers vertelde me dat hij veel met Italië had, omdat hij jarenlang in Italiaanse ploegen had gereden en daar de mooiste jaren van zijn carrière had beleefd. Niet qua uitslagen, want hij moest er knechten voor kopmannen als Visentini en Roche. Maar daar had hij vrede mee, want hij kon het kopmanschap zelf niet dragen, omdat hij nogal leed onder een gebrek aan zelfvertrouwen. De goden hadden hem in de wieg veel ... 

Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 december 2006 0:00

“Sinterklaas is nog maar net het land uit of ik ga hem met mijn ‘zesdaagse van de week’ achterna naar Spanje. In de hoofdstad Madrid werden tussen 1960 en 1986 dertien zesdaagsen georganiseerd. Op 11 december 1964 was er de finish van de vijfde editie. De winnaars waren de Belg Rik Van Steenbergen (foto) en de Spanjaard Federico Bahamontes. De Adelaar van Toledo had eerder dat jaar voor de zesde maal het bergklassement van de Tour de France gewonnen en in 1959 was hij de eerste Spaanse Tourwinnaar geweest. Van Steenbergen was op de dag van de zege in Madrid de veertig al gepasseerd. Van Steenbergen (ook wel Rik I genoemd, ter onderscheiding van zijn collega en rivaal Rik Van Looy) was een superster op de fiets getuige zijn immense erelijst. Naast etappes in alle grote etappekoersen won hij de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, de Waalse Pijl en Milaan-San Remo en werd hij drie keer wereldkampioen op de weg. Naar verluid behaalde hij 1645 triomfen, met dat aantal zet hij zelfs Eddy Merckx op ruime achterstand. 322 overwinningen behaalde hij in wegwedstrijden en de rest op de baan in omniums, koppelkoersen en zesdaagsen. Tot zijn 43e draaide hij mee aan de top en hij was 24 jaar beroepsrenner. Zijn zege in Madrid was absoluut geen toeval, want in totaal won Rik I veertig zesdaagsen. In Madrid won hij drie keer op rij, in 1963 met Jos De Backer, in 1964 zoals vermeld met Bahamontes en in 1965 met Romain De Loof.

De Zesdaagse van Madrid had in 1964 geen Nederlandse deelnemers. Toch drukten onze landgenoten ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 december 2006 10:00

Franco BALLERINI (1964, Italië)

Deze coureur is een van de beste Italiaanse renners van de laatste twintig jaar met een prachtige erelijst. Met vele overwinningen in onder meer Parijs-Roubaix, Parijs-Brussel en de Omloop Het Volk. Een indrukwekkende lange atleet met een mooie zit, die niet altijd even slim koerste. Ondanks al zijn overwinningen is de Florentijn het bekendst geworden door een pijnlijke nederlaag. Dat was in Parijs-Roubaix 1993 toen hij zijn medevluchter Gilbert Duclos-Lasalle schromelijk onderschatte en met de tweede plaats genoegen moest nemen. Jan Zomer schreef er in Wielerexpresse een mooi stukje over, dat ik hieronder plaats:

‘Het is 11 april 1993. Franco Ballerini heeft in anderhalf jaar geen wedstrijd meer gewonnen. Vandaag is Parijs-Roubaix. Hij heeft er zin in, voelt zich sterk en zit de hele dag bij de eersten te rijden. Hij maakt indruk met zijn krachtige pedaalslagen. Als de finale begint, rijden zestien renners voorop. Adri van der Poel en Herman Frison nemen vijftien seconden voosprong. Ballerini wacht zijn moment af en rijdt dan in één tempoverhoging naar het duo. Hij achterhaalt ze vlak voor een klimmetje. Hij voelt de pedalen niet, hij zweeft, voelt zich gelukkig, zit doodstil in het zadel. Daar waar de anderen zitten te zwoegen en te stampen, daar zit Ballerini doodstil, zijn pedaalslag hapert niet, neen, de ketting blijft één strakke snaar als bewijs van de ononderbroken kracht in zijn coup de pédale. Frison en Van der Poel worden overstoken of zij wtil staan. Alleen een amechtig hijgende Duclos-Lasalle hangt in zijn wiel. Ballerini laat hem zitten, want ach … De grimassen van Duclos zijn aandoenlijk, roepen meelij op. Toch, als de oude vos even overleg pleegt met zijn ploegleider, is het gelaat ontspannen en verdwijnt de grimas. Als Franco achterom kijkt, tovert Duclos weer de diepe pijnlijke groeven in het gelaat. Speelt Duclos komedie? Franco dendcert door, ijlt door het luchtledige, hoort klaroengeschal in de verte. Daar is de wielerbaan. Hij heeft het idee de hemel binnen te rijden. Vandaag is het zijn dag, niemand zal hem kunnen weerstaan. Duclos kiest positie … Franco maakt geen gebruik van ‘de val’ van de baan, hij rijdt gewoon door, onderin de baan. Dan ineens, komt de oude Duclos opzetten! Franco juicht, jubelt, zwaait, kust en schreeuwt van vreugde. Pffff, hij moest toch even verdapperen in die laatste meters. De oude Duclos kan toch ‘nog aardig fietsen op zijn leeftijd’. De officiële uitslag komt … De wereld van Franco stort in, tranen lopen over zijn wangen en slingeren witte sporen in het stof uit De Hel. Als een schreiend kind, waarvan men de lievelingsbeer heeft afgepakt, werpt hij zich in de armen van zijn ploegleider. Alle aandacht gaat terstond naar Duclos. Ballerini wil stoppen met de wielersport, maar zweert later om in 1994 wraak te nemen.’ (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 december 2006 0:00

Het stayeren was kort na de tweede wereldoorlog heel populair en als er wedstrijden achter motoren op het programma stonden dan zat het Olympisch Stadion altijd behoorlijk vol. Het ging het publiek waarschijnlijk om die motoren, meer als om de wielersport. Er werden voor de oorlog zelfs motorwedstrijden op de wielerbaan georganiseerd, maar dat hield abrupt op nadat de populaire motorcoureur Hans Herkuleijns in 1931 was verongelukt. Hij vloog de bocht uit met een snelheid van 125 kilometer per uur en knalde met zijn hoofd tegen een lichtmast. Kort na de oorlog werd een andere tak van de motorsport heel populair in het stadion. Dat was het spectaculaire speedway, waarbij de voor de atletiek bedoelde ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 10 december 2006 10:00

Donato ZAMPINI (1926, Italië)

Uit de Italiaanse stad Saronno in de provincie Varese komt niet slechts een overheerlijke amandellikeur, maar ook een renner die in de jaren vijftig meer door zijn collega’s werd gewaardeerd dan door het grote wielerpubliek. Donato Zampini had als belangrijkste eigenschap dat hij er altijd bij was, maar nooit opviel. Een goede renner, maar geen topper. Iemand die zijn gebrek aan wielertalent compenseerde met onmenselijke trainingen en een uitzonderlijke beroepsernst. Zijn collega’s en dan vooral zijn kopmannen waardeerden hem voor zijn nimmer aflatende steun en zijn gelijkmatige opgewekte karakter. Ze voelden zich veilig bij hem. Altijd bereid te werken en er nooit op uit om anderen te flikken. Een deel van zijn wielercarrière heeft hij in dienst gereden van Fiorenzo Magni en hij volgde de Leeuw van Monza in een voor die tijd nieuw avontuur: de extra-sportieve merkenploeg. Tot het midden van de jaren vijftig reden renners uitsluitend met reclame rond voor fietsmerken en fietsonderdelen. Het Duitse cosmeticamerk Nivea was de eerste extra-sportieve sponsor en behalve Magni en Zampini zaten er renners in de ploeg als Pierino Baffi en Carlo Clerici. Zampini bracht slechts enkele overwinningen op zijn naam, waarvan de Ronde van Sicilië de belangrijkste was. Hij werd voorts een keer tweede in Parijs-Nice en een keer vijfde en een keer zevende in de Ronde van Italië. Na zijn carrière begon hij een rijwielzaak in zijn woonplaats. Die winkel zou best ‘Zampini di Saronno’ kunnen heten.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 10 december 2006 0:00

Het is altijd prachtig om te zien als een sportman of sportvrouw na een zware blessure terugkomt aan de top. Maanden van keihard werken worden beloond met een grote overwinning. Honderden kampioenen uit het verleden waren haar voorgegaan toen Daphny van den Brand haar tranen de vrije loop liet na het behalen van de Europese titel veldrijden. Ze was van ver gekomen de Brabantse uit Zeeland. Maar de enorme inspanningen die ze zich had getroost om haar plaats aan de top te heroveren betaalden vanmiddag uit. En dat is een felicitatie waard voor de kleine veldrijdster met de vlechtjes. Het was een loodzwaar parcours en haar belangrijkste concurrenten Hanka Kupfernagel en Marianne Vos hadden duidelijk moeite met de blubber, maar Daphny maakte geen fout. Haar gezicht op het podium verried zowel opwinding als emotie en dat belooft wat voor de rest van het seizoen. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 9 december 2006 20:11

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 Volgende »