ad ad ad ad
Deel 3 is uit

De uitverkiezing van Theo Bos tot Sportman van het Jaar 2006 deed me goed. Een maand geleden moest hij in de strijd om Wielrenner van het Jaar de eer laten aan Michael Boogerd en daar waren veel mensen het niet mee eens. Daarom was het feestje dat hij gisteravond vierde een rechtvaardiging. Het was hartverwarmend hoe hij zijn dankspeechje aanpakte. Iedereen dacht dat hij een papiertje tevoorschijn wilde halen toen hij achter het spreekgestoelte in zijn binnenzak tastte en zijn GSM tevoorschijn toverde. Daar had hij zijn dankwoord in opgeslagen. Op dat moment kwam Bob de Jong in beeld, de sympathieke schaatser die het ook zo had verdiend. Een mooi plaatje waar de teleurstelling van af droop. Dat was heel anders bij ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 december 2006 21:00

Vrijwilligers gezocht!

© Philip van der Ploeg

Als promotie voor de Ronde van het Groene Hart, een nieuwe profronde die op 25 maart 2007 verreden wordt, ben ik bezig een boekje te maken. In dat boekje komen 26 beroemde, bekende, minder bekende en onbekende Nederlanders aan het woord die iets betekenen of betekend hebben in sporten waar de fiets een belangrijke rol in speelt. Enkele namen zijn Joop Zoetemelk, Jan Janssen, Leontien van Moorsel, Peter Post, Henk Angenent, Axel Koenders, Theo de Rooy, Bram de Groot en Peter Schep. Zij hebben gemeen dat ze in het Groene Hart geboren zijn, er wonen of hebben gewoond en in het Groene Hart dagelijks hun persoonlijke trainings- of recreatierondje hebben gereden. Al die rondjes worden in het boekje gepubliceerd om door recreanten en toerfietsers nagereden te kunnen worden. Het spreekt vanzelf dat die routes tot op de meter nauwkeurig moeten kloppen en daarom moeten ze op juistheid gecontroleerd worden.
In verband hiermee ben ik op zoek naar mensen met veel vrije tijd die een of meer van die rondjes per fiets of brommer willen narijden om de details te checken en de juiste afstand te meten. Als beloning zullen ze op die dag als VIP-gast van de organisatie aanwezig zijn bij het hele gebeuren rond de finish in Woerden. En daar wordt het echt leuk.
Kandidaten kunnen zich met hun telefoonnummer aanmelden op fred@slogblog.nl Ik neem dan zo spoedig mogelijk contact op.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 december 2006 12:00

© Otto Beaujon

“Jan Slesker - eigenlijk heette hij Slisser - werd geboren in 1876. Hij was rond de vorige eeuwwisseling een verdienstelijk wielrenner en daarna nog vele jaren gangmaker. Hij maakte als renner deel uit van de beroemde ‘quint Mulder’. Het rijden op een fiets met vijf zitplaatsen is allang uit de tijd, maar de vijfzitters hadden destijds eigen wedstrijden, en reden daarnaast als gangmakers, toen er nog geen gemotoriseerde gangmakers waren. In het boek ‘Een halve eeuw Nederlandsche Wielersport’ van George Hogenkamp, de encyclopedie van het wielrennen van voor de eerste wereldoorlog, staat dat Slesker na zijn rennersloopbaan in 1913 ‘fabrikant te Amsterdam’ werd. In 1929 liet hij samen met ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 december 2006 10:00

Cees HAAST (1938, Nederland)

Ceesje Haast uit Rijsbergen is voor mij synoniem met de Televizier-ploeg. We hadden in de eerste helft van de jaren zestig goede renners, die allemaal in Franse dienst reden. De wielerliefhebbers smachten naar een Nederlandse sponsor en die kwam er in 1964. Het programmablad Televizier besloot in de wielersport te stappen en Kees Pellenaars was de man die dat allemaal moest regelen. Nou had d’n Pel niet zo’n beste reputatie en dat was de reden waarom die Franse Nederlanders er niets voor voelden om voor Televizier te tekenen. De enige uitzonderingen waren Jo de Haan en Bas Maliepaard. Ook Piet van Est en Henk Nijdam – in Belgische dienst – hapten toe en voor de rest haalde d’n Pel jonge renners. Een van hen was Cees Haast. Dat kleine menneke had een zeldzaam talent. Hij kon klimmen. Daarnaast was hij ook een doldrieste aanvaller die daar regelmatig de tol voor moest betalen. Hij was ook een pechvogel en de bekendste beelden die ik van Ceesje op mijn harde schijf heb staan, zijn huilend na weer een valpartij. Pellenaars koesterde hem, maar was niet de ideale ploegleider voor het venijnige klimmertje. Later in zijn carrière reed hij voor de Franse BIC-ploeg en daar kreeg hij te maken met een vakman als Rafaël Geminiani. Als hij die eerder in zijn wielerloopbaan was tegengekomen zou er wellicht meer uit gekomen zijn, maar dat is achteraf natuurlijk makkelijk lullen. Het heeft ook met persoonlijkheid te maken en Cees Haast was niet het type van de vedette, zoals zijn generatiegenoot Jan Janssen duidelijk wel was. Cees was een lieve Brabantse jongen, met de gemoedelijkheid die daar bij hoort. En als hij daar zelf tevreden mee is, wie zijn wij dan? Een vijfde plaats in de Vuelta en een veertiende in de Tour is best mooi om aan je kleinkinderen te vertellen. Er zijn niet veel oud-renners die hem dat na hebben gedaan. (Foto: © Guus de Jong)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 december 2006 0:00

MENSEN EN DINGEN UIT DE RONDE VAN FRANKRIJK

door Karel Van Wijnendaele

“Een van de vele boeken van de nestor van de Vlaamse wielerjournalistiek Karel Van Wijnendaele. Dit exemplaar is persoonlijk door de auteur gesigneerd, want ik heb het uit de nalatenschap van Jos Van Landeghem, een andere grote vertegenwoordiger van de Vlaamse wielerjournalistiek. Er staat in: ‘Aan den goede Josse, die voor de velo’s leeft en van de renners droomt, Van Wijnendaele’. De cover is helaas een beetje beschadigd, maar verder is het nog puntgaaf. Het is uitgegeven bij uitgeverij Lannoo in Tielt en het dateert uit 1948. Het telt 192 pagina’s zonder plaatjes. Het is een lovend verhaal over de Rondes van Frankrijk uit de periode 1919 tot de tweede wereldoorlog. Er zijn vier hoofdpersonen, maar alle ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 december 2006 10:00

Iljo KEISSE, (1982, België)

Iljo is op dit moment dé zesdaagserenner van België. Zeer populair bij het publiek en favoriet bij de meisjes. De Tom Boonen van de wielerbaan, schreef Bart De Schampheleire vorig jaar in Wieler Revue. Op dat moment leken de zesdaagsen steeds meer beheerst te worden door vier koppels die vast aan elkaar geklonken leken. Risi-Betschart, Stam-Slippens, Bartko-Beikirch en Keisse-Gilmore. Maar Betschart besloot aan het eind van het vorige winterseizoen te stoppen, Slippens raakte zwaar geblesseerd in een wegkoers en Matthew Gilmore, de Australische Belg brak in juli van dit jaar zijn dijbeen en knieschijf. Risi zoekt het sindsdien in wisselende partners, Stam verloofde zich met Peter Schep en Iljo Keisse is na het Gentse succes met rouwrandje nu vastgeklonken aan Robert Bartko. Een leuke jongen die Iljo Keisse. Hij is nu al hoofdrolspeler in de zesdaagsen en hij is – sinds vandaag - nog maar 24 jaar. Hij houdt van het wereldje en noemt zich zelf een saloncoureur. Niet in weer en wind op de weg, of in de de modder van het veld, maar in de schijnwerpers en het applaus van het sportpaleis. Hij is er voor gemaakt, een beetje een showbinkie die er altijd voor zorgt gesoigneerd op de baan te staan. Van een nieuw wit stuurlintje krijgt hij een kick en ook zijn hele verschijning moet altijd fris ogen. Dat is hij aan het publiek verplicht, vindt hij en hij begrijpt niet dat zijn collega Franco Marvulli met een smoezelig stuurlint kan rijden. Iljo Keisse is de fakkeldrager van een rijke dynastie Belgische baanspecialisten en zijn voorganger is Etienne De Wilde. Gezien zijn leeftijd en enthousiasme kan de Gentse kasteleinszoon al zijn voorgangers overvleugelen.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 december 2006 0:00

© Henk Theuns

“Ik vind dit een prachtig truitje, ook omdat het een gelegenheidstrui is. De Spaanse ploeg ONCE reed normaal in het geel. Dezelfde trui, maar helgeel in plaats van roze. In de Tour de France werd dat echter niet toegestaan, vanwege de gelijkenis met de gele leiderstrui. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat je via helikopterbeelden tien gele truien ziet rijden. Daarom was dit de Tour de France-trui van Erik Breukink. Een geweldige ploeg onder leiding van Manolo Saiz, de ploegleider die nu zo omstreden is. Maar daar is al genoeg over gezegd. Ondanks het feit dat ONCE een prachtige formatie was, ben ik er nooit zo gelukkig mee geweest dat Erik daar – na het debacle van PDM – naar toe ging. Onder goede leiding en met een sterke ploeg om zich heen was Erik ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 december 2006 10:00

Rik VAN LOOY (1933, België)

Op een zonnige zaterdagmorgen reed ik enkele jaren geleden de stad Herentals binnen. Ik had een afspraak met De Keizer aldaar en hij resideerde in de Vlaamse Wielerschool. Ik had verzuimd naar het adres te informeren, maar zoals mijn moeder mij al leerde: ‘je hebt een mond om te vragen’. De stad leek uitgestorven, maar ik zag twee vuilnismannen bezig met het reinigen van de goot. Ik vroeg ze naar de Vlaamse Wielerschool. Ze haalden de schouders op en gingen in onverstaanbaar Vlaams met elkaar in debat. Het resultaat was twee ‘nee’ schuddende hoofden. ‘De school waarvan Rik Van Looy directeur is’, probeerde ik en direct veranderde de uitdrukking op hun gezichten. Ze wezen naar rechts, want daar woont ‘d’n Rik’ en vervolgens naar links, want daar was diejen school. Tien minuten later zat ik tegenover een van de grootste wielrenners aller tijden. Een gevorderde zestiger die er nog scherp uitzag. Ik kende hem als een hanige man, een heerser en ik was verbaasd een bescheiden, rustige man te treffen die minzaam antwoord gaf op al mijn vragen. Naar het waarheidsgehalte van zijn antwoorden moet je gissen, want toen ik naar de reden vroeg van zijn jarenlange vete met Peter Post, glimlachte hij: ‘Ik heb nooit onenigheid gehad met Peter, we zijn grote vrienden’. Ik liet het zo en genoot van de wielerverhalen die hij vertelde over zijn twee lievelingskoersen De Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix. Het winnen daarvan had hem veel meer genoegen gedaan dan zijn twee wereldkampioenschappen. Daar wist hij – althans dat zei hij – niets meer van, maar van zijn twee overwinningen in Vlaanderen en de drie in de Hel wist hij nog elke meter. Het vuur vonkte weer in zijn prikogen en hij beleefde die momenten opnieuw. Toen hij uitgesproken was verzonk hij weer in zijn eigen rustige ik en ik vroeg naar de sportaspiraties van zijn nazaten. Weer begonnen zijn ogen te flonkeren. Hij stond op en wees op een reeks ingelijste foto’s van zijn kleindochter, een meisje van een jaar of tien, dat bezig was met atletiek. Nee, wielrenners waren er niet meer in de familie, maar sportief waren de Van Looy’s nog altijd. Toen hij me uitliet liepen we langs een klaslokaal, waar enkele tientallen jongens en meisjes in kleurige trainingsplunje een les volgde. Voor de deur stonden hun racefietsen. Veel leuker om te zien dan de fietsenstalling van een normale school. Zou hij zelf ook les geven? En in welk vak? Ik had vergeten het te vragen. (Foto: © T&T Tekst & Traffic)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 december 2006 0:00

© Peter Ravensbergen

"Het merk Zieleman, waarover ik al eerder een stukje maakte, is in Amerika bekender dan hier. Dat hoorde ik laatst van iemand die jaren geleden vrienden over had uit Canada. De mensen wilden graag Amsterdam zien en ze hadden een wens. Hun zoon was een verwoed mountainbiker en die had een bepaald soort remblokjes nodig van het merk Specialized. Die waren uitsluitend in Europa te koop en vandaar dat zij een boodschappenlijstje hadden meegekregen. Ze zochten wat speciaalzaken op, maar het was op een maandag en daarom waren die winkels gesloten. In de tram terug naar de Kennedylaan waar de auto geparkeerd stond, wist de gastheer dat er nog een speciaalzaak was in de IJselstraat, een zijstraat van de Churchilllaan waar de tram op dat moment door reed. Het viertal stapte uit, maar ook de zaak van Ko Zieleman was gesloten. Toen de Canadees – een groot wielerliefhebber en destijds fan van Steve Bauer – de ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 19 december 2006 10:00

Georges SENFTLEBEN (1922, overleden 24.08.1998, Frankrijk)

Zet twee jonge mannen bij elkaar en ze hebben het binnen een minuut over voetbal, auto’s of vrouwen. Zet twee oude mannen bij elkaar en ze hebben het direct over de dood. Zo ook in 1999 toen ik een dubbelinterview had met Arie van Vliet en Jan Derksen. De een was toen 83 en de ander 80. Derksen zei: ‘weet je wie ook dood is?’ ‘Nee’, antwoordde Van Vliet. ‘Senftleben’, reageerde Derksen, waarop Van Vliet een wegwerpgebaar maakte en opmerkte dat hij de man niet zou missen. Dat gebrek aan sympathie voor hun collega zal wel veroorzaakt zijn door het WK van 1946, toen Derksen kennismaakte met het elleboogje van de Fransman. Iedere keer als hij in volle sprint naast zijn tegenstander lag stak Senftleben zijn elleboog uit om zijn opponent in zijn opmars te stuiten. Hij deed dat ook in de finale van dat bewuste WK-toernooi in Zürich (zie foto). Het resultaat was niet wat hij bedoeld had, want niet Derksen werd het slachtoffer, maar hij zelf omdat hij een zware val maakte waarbij hij zijn sleutelbeen brak. De jury bepaalde dat de finale zes weken later zou worden overgereden en Arie van Vliet heeft er in de training met Derksen alles aan gedaan om zijn landgenoot zes weken lang in topvorm te houden. Zakelijk gezien zou het voor Van Vliet veel voordeliger zijn geweest als Senftleben had gewonnen, maar zijn aversie voor de Fransman won het van de centen. Derksen werd dan ook wereldkampioen en Senftleben is het nooit geworden al was hij er in 1952 nog eens heel dicht bij. ‘Senf’ was 18 jaar beroepsrenner en hij verdiende zijn geld voornamelijk in de zesdaagsen. Daar zal hij zijn elleboogje nooit gebruikt hebben, want mannen als Schulte en Van Steenbergen zouden daar wel raad mee hebben geweten.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 19 december 2006 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 Volgende »