Marcus LJUNGQVIST (1974, Zweden)

Bij het dagelijks invullen van deze rubriek heb je een enkele keer een dag waar je geen raad mee weet. Het liefst heb ik onder de jarigen een bekende, iemand die ik ooit persoonlijk heb ontmoet. En als dat niet zo is iemand waaraan ik een herinnering heb en waar een mooie anekkedote aan kleeft. Ik ben nu eenmaal geen statisticus, maar een romanticus. Er moet een verhaal aan zitten, anders vind ik het niks. Vandaag is zo’n dag. Ik ken de namen van de heren Drogan, Ljungqvist, Martens, Saldow en Schmutz natuurlijk wel, maar daar houdt het mee op. Ik heb dagenlang zitten dubben wie ik zou kiezen en het is uiteindelijk die Zweed geworden met die moeilijk uitspreekbare naam. LIJOENGKWIST of zo iets. Een goede maar redelijk onopvallende renner. In Falun geboren en zoon van het echtpaar Leif en Kerstin. Het lijken namen uit ‚Eeuwig zingen de bossen’, de oervertelling uit Noord-Europa waar je spontaan depri van werd, omdat er een diepe treurigheid uit sprak. Hij woont als zoveel Scandinavische beroepsrenners in ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 26 oktober 2006 0:00

In 2003 ben ik een keer bij hem op bezoek geweest in zijn mooie appartement hoog in een flatgebouw in De Bilt met een prachtig uitzicht op de Utrechtse Heuvelrug. Ik was bezig met het beschrijven van de geschiedenis van de KNWU en daarin kwam uiteraard ook het dopingvraagstuk aan de orde en dat was de reden waarom ik hem toen benaderde. Doping begon in de jaren zestig een probleem te worden en aangezien de toenmalige voorzitter van de KNWU een medicus was, werd er voor het eerst een medische commissie in het leven geroepen. Dokter Piet van Dijk, preses van de wielerunie, werd zelf voorzitter en als leden werden aangetrokken de medici Rolink, huisarts te Velsen en Strikwerda, afgestudeerd arts en fysiotherapeut te Utrecht, die nog bezig was zich door studie te specialiseren in de chirurgie. Er werd een taakverdeling afgesproken en op hun ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 25 oktober 2006 18:22

© Henk Theuns

"Dit is een truitje van Jans Koerts. Het is zo maar een keus, want het hadden nog ruim een dozijn andere truitjes kunnen zijn. Jans heeft in zijn loopbaan dertien sponsors gehad en dat is een fors aantal. Het feit dat hij steeds weer een nieuwe sponsor vindt, komt omdat hij een heel goede wielrenner is met een fraaie palmares. Dat hij het nergens lang uithoudt is meestal een gevolg van domme pech. Óf de ploeg stopt voortijdig, óf blijkt een luchtkasteel óf Jans is weer eens langdurig uitgeschakeld door blessureleed. Zoals nu, alweer anderhalf jaar. In het voorjaar van 2005 kwam hij in het shirt van de Franse ploeg Cofidis zwaar ten val in Portugal en hij is daar nog steeds niet van ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 25 oktober 2006 10:00

Viktor KAPITANOV (1933, overleden 02.03.2005, Rusland)

‚Een blok beton’, zo omschrijft oud-renner Jan Hugens deze Rus. Hij kent Viktor Kapitanov nog van de Olympische wegwedstrijd van 1960 in Rome. Een snikhete dag was het, volgens de Limburger en in die wedstrijd speelde het beroemde verhaal van het fluitje. De Nederlandse chef d’équipe was de Hoensbroekse burgemeester Martin, een goedwillende man die uitsluitend op basis van zijn regentschap die functie had gekregen. Verder werd hij niet gehinderd door veel kennis van de wielersport, maar dat was bij hem zelf onbekend. Hij verordonneerde de renners te demarreren als hij op zijn fluitje blies en Jan Hugens gaf daar al in de eerste ronde gevolg aan. Rondenlang zwoegde de Limburgse tempobeul aan de kop tot hij werd ingelopen en al zijn energie had verspeeld. De Russen deden het beter, want die hadden geen wielernitwit als coach, maar een deskundige legerofficier die precies wist wanneer en waar er moest worden aangevallen. Kapitanov voerde de orders perfect uit en hij kreeg alleen de Italiaan Livio Trape mee. Samen reden ze naar de meet en de Rus klopte Trape makkelijk. Hugens werd met een twaalfde plaats nog de beste Nederlander. Martin had met dat fluitje zijn eigen ondergang bewerkstelligd, want een jaar later stelde de KNWU voor het eerst een echte bondscoach aan. Dat was Joop Middelink en die is Kapitanov vast ook nog wel tegengekomen. De Rus stopte in 1961 en als kapitein in het Sowjet-leger werd hij belast met de leiding over de selecties, die er voor moesten zorgen dat de hamer en de sikkel over de hele wereld in de hoogste mast kwam.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 25 oktober 2006 0:00

“Eigenlijk is het een frame van niks en onwaardig om zijn naam te dragen. Het is goedkoop en in alles middelmatig. Ik heb het eigenlijk alleen maar gekocht vanwege het balhoofdplaatje. Daar zie je Felice Gimondi op in zijn roze trui omlijst door de letter G. Dat kan zowel op zijn achternaam duiden, als op de Giro d’Italia, de ronde van zijn land die hij drie keer op zijn naam schreef.
Vooral in het begin van zijn veertienjarige profcarrière kwam er dynamiet uit zijn kuiten. Met dat wapen won hij de eerste Tour waaraan hij deelnam. Dat was in 1965 en hij was toen nog maar 22 jaar. Iedereen verwachtte meer ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 24 oktober 2006 10:00

Levi LEIPHEIMER (1973, Verenigde Staten)

In 2001 trad hij plots uit de schaduw van zijn kopman Lance Armstrong. We hadden in Europa nog nooit van hem gehoord toen hij verrassend derde werd in de Ronde van Spanje. Dat kleine kalende mannetje met een Duits-joodse naam bleek een formidabel tijdrijder, die ook in de bergen goed mee kon. Het was hetzelfde jaar dat Jan Raas, toen nog de baas bij Rabobank, van de hoofddirectie te horen kreeg dat het wel aardig zou zijn als een Raborenner op het podium van een grote ronde zou staan. Raas haalde Leipheimer binnen en het is misschien wel tekenend voor de jaren dat de Amerikaan voor Rabobank reed dat hij bij de ploegpresentatie op het Floriadeterrein in Hoofddorp het gebouw niet kon vinden waar het allemaal zou plaatsvinden. Met andere woorden: Leipheimer mislukte bij Rabobank, ondanks twee klasseringen bij de eerste tien in de Tour de France. Hij haalde nog meer ereplaatsen, maar het was vooral zijn manier van rijden die de Nederlanders niet kon bekoren. Je zag hem niet. Hij was er wel, maar je zag hem niet. Hij muisde mee en zijn resultaten waren niet slecht, maar de Nederlanders werden er warm noch koud van. Het is net als bij het voetballen, het is mooi als het Nederlands Elftal wint, maar dan wel het liefst met mooi voetbal, anders deugt het voor geen meter. Enigszins teleurgesteld vertrok Leipheimer naar de Duitse formatie Gerolsteiner. Hij werd in het lichtblauw van die ploeg tweede in de Dauphiné, zesde in de Tour en hij won – waarlijk indrukwekkend – de koninginnerit en het eindklassement in de Ronde van Duitsland. Het lijkt erop dat dat het keerpunt is geweest in de carrière van de kleine man uit Montana. Hij bleek plotseling een aanvaller, die zich vol bravoure in solo-ontsnappingen waagde en zijn koers niet langer op anderen afstemde. Hij won dit jaar de Dauphiné, maar hij schakelde zichzelf door zijn nieuwe manier van koersen in de Tour voortijdig uit, omdat hij zijn krachtensmijterij steeds moest bekopen met een inzinking. Hij rijdt volgend jaar bij Discovery Channel en het zou me niks verbazen als Levi Leipheimer onder de kundige leiding van Johan Bruyneel en Dirk Demol een van de grote kanshebbers is voor de overwinning in de Tour de France 2007. Mark my words!

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 24 oktober 2006 0:00

“Zondag 23 oktober 1977 staat in mijn ordners de ‘Tour des Champions’ genoteerd. Ik vermoed dat dit een soort Criterium der Azen was in de vorm van een puntenkoers. Nederlandse deelnemers kwamen niet in de uitslag voor.
De koers over 80 kilometer werd beslist door een kopgroep van drie. Freddy Maertens, de meest regelmatige renner van het seizoen, won omdat hij 24 punten meer had dan Jean-Luc Vandenbroucke en 34 meer dan de Fransman Loth. Op 26 seconden eindigde het peloton. Marc Demeyer had hier de meeste punten en werd vierde voor de Fransen Legeay, Muselet en Delepine. Ik heb nog gezocht naar de Fransen Loth en Muselet maar zelfs in de toch behoorlijk uitgebreidde database van
http://www.cyclingranking.com/ komen ze niet voor.

Een jaar later won Joop Zoetemelk, altijd goed in het naseizoen, met overmacht de Grote Prijs van Lugano, een individuele tijdrit over 77,5 kilometer. Erkende tijdrijders als ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 23 oktober 2006 10:00

Chris HORNER (1971, Verenigde Staten)

In kaalheid is hij minstens de gelijke van zijn landgenoot Levi Leipheimer, maar zijn faam als wielrenner is geringer. Althans in Europa, want Chris Horner is een van die Amerikaanse wielrenners die jarenlang uitsluitend in eigen land uitblonk. In het begin van zijn profcarrière reed hij enkele jaren voor Française des Jeux, maar hij wist daar nauwelijks op te vallen. Terug in Amerika was hij een viertal jaren lang de meest succesrijke coureur van zijn land, maar zijn resultaten bereikten de Europese pers niet. Wel de scouts van de Spaanse ploeg Saunier Duval waar hij in 2004 werd ingelijfd. Hij begon het seizoen 2005 met een val in de Tirreno Adriatico, waarbij hij zijn heup brak. In datzelfde jaar reed hij echter een opvallende Tour de France waarin hij vooral opviel door zijn aanvallende manier van koersen. Voorafgaand daaraan was hij ook op dreef in de Ronde van Zwitserland, waarin hij de koninginnerit won en vijfde werd in de eindstand. De zoon van een Amerikaanse marineman, geboren in Japan, was dit jaar verbonden aan de Belgische formatie Davitamon-Lotto, waar het zijn taak was de Australische kopman Cadel Evans zo goed mogelijk bij te staan. Daarmee kwamen zijn eigen ambities op een laag pitje te staan. Dat is jammer, maar ik denk dat ook zijn leeftijd – hij wordt vandaag 35 jaar - een rol gaat spelen en Horner er daarom voor kiest nog zo veel mogelijk geld te verdienen. Zijn beste jaren beleefde hij helaas buiten de Europese schijnwerpers, in eigen land.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 23 oktober 2006 0:00

Philip van der Ploeg is een talentvolle amateurfotograaf en een grote wielerliefhebber. In het dagelijks leven is hij jurist in dienst van de gemeente Katwijk, maar als hij zich even vrij kan maken dan is hij graag bij een grote koers aanwezig om er zijn plaatjes te schieten en het liefst van binnenuit. Hij is jaarlijks aanwezig bij Parijs-Roubaix, waar hij prachtige rennerskoppen vastlegt. Persoonlijk vind ik zijn verstilde sfeerfoto’s van die onmenselijke kasseistroken het mooist. Met een accreditatie van wielersport.slogblog.nl was hij vorige week zaterdag aanwezig bij de Ronde van Lombardije. Hij beschikt (nog) niet over de apparatuur om zijn foto’s direct on-line aan te bieden. Dat is voor een weblog niet erg, want wij concurreren niet met de wielersites. Wij zijn veel meer geïnteresseerd in een mooi verhaal met een paar prachtige foto’s er bij. Op de foto Philip met één van zijn idolen: Alessandro Ballan.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 oktober 2006 10:01

Als fotograaf bij de Ronde van Lombardije

“Hoewel het op de dag zelf ook nog had gekund, had ik liever al op vrijdag mijn bij de accreditatie behorende spullen in bezit. Dit had ook als voordeel dat ik de weg dan zaterdag beter zou kunnen vinden. Met vriendin en dochter zijn we daarom vrijdagochtend vanuit Domaso vertrokken en via een uitgebreide tussenstop in Lugano om twee uur ’s middags in Mendrisio aangekomen. Het afhalen van de spullen kon echter pas vanaf een uur later. Niet erg, want een nabijgelegen terras was een prima locatie voor een kop koffie. Om drie uur was er dan het spannende moment van naar binnen gaan. Na het aanvinken van mijn naam bij het medium http://wielersport.slogblog.nl kreeg ik een envelop met daarin een pasje, een roadbook, twee stickers voor op de auto en een groen hesje. Verder kreeg ik een boek cadeau ter gelegenheid van de honderdste editie van de Giro di Lombardia. Vervolgens zijn we via Chiasso en Como weer naar ons appartement gereden.

De volgende morgen had ik de wekker op zes uur gezet om een half uur later te kunnen vertrekken. De festiviteiten rond de start begonnen ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 oktober 2006 10:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 Volgende »