ad ad ad ad
Deel 3 is uit

© Otto Beaujon

“Favorit is een oud Tsjechisch fietsmerk. Het was jarenlang de ‘hofleverancier’ van de aloude wielerclub van Brno (in de Habsburgse tijd: Kaiserlicher Fahrradverein Brunn). Favorit heeft vele kampioenen op de fiets gezet, die op de wielerbaan van Brno groot geworden zijn. Naast baanfietsen en wegfietsen heeft Favorit in de jaren vóór 1989 ook cyclocrossfietsen gemaakt. Maar ook stadsfietsen en hele mooie, goed afgewerkte klassieke ‘Engelse’ modellen met ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 15 september 2006 10:00

Fausto COPPI (1919, overleden 02.01.1960, Italië)

Eddy Merckx is de grootste wielrenner aller tijden en Fausto Coppi de grootste legende in de wielergeschiedenis. De erelijst van Merckx is langer dan van wie ook, maar echt beroeren doet het ons niet. We hebben er respect voor, veel respect, maar als de naam van Coppi valt is er een andere beleving. Er zijn over beide renners heel veel boeken geschreven, maar bij Merckx ging het altijd primair om de renner en bij Coppi om de mens. Een turbulent leven, terwijl dat van Eddy eigenlijk heel saai en bourgeous is. In mijn boekenkast staat een pocketboekje uit 1962. Het heet: ‘De troostprijs is een gele trui’ en het gaat over twee Italiaanse wielrenners, die zowel op de fiets als in de liefde elkaars grootste concurrenten zijn. De schrijver was Jan Cottaar, de beroemde wielerverslaggever uit een ver verleden. In de hoofpersonen herken je gemakkelijk Fausto Coppi en Gino Bartali, de twee campionnissimi die Italië in twee kampen verdeelden. Als je voor Coppi was dan kon je niet voor Bartali zijn en omgekeerd. Mijn sympathie ging uit naar Coppi en ik zal nooit de Tour de France van 1952 vergeten, toen hij met overmacht won en niemand in zijn buurt kon komen. Niet door in een tijdrit een voorspring te nemen en die vervolgens met een heel sterke ploeg te verdedigen, maar door in de koninginnerit en andere bergritten de rest te vernederen. Gewoon zijn superioriteit tonen. In diezelfde stijl werd hij in 1953 wereldkampioen. Maar er was ook zijn ingewikkelde liefdesleven met moeders thuis en die mysterieuze Witte Dame in het geniep. Hij trouwde uiteindelijk met haar en ze kregen een zoontje: Faustino (foto) die nu het Fausto Coppi Museum beheert. De tragiek is dat Coppi veel te lang is doorgegaan met fietsen. Hij was geen schaduw meer van de grote Coppi, maar hij kreeg op zijn naam overal nog topgages. Hij overleed voor het noodlot hem nog verder in de versukkeling kon helpen en hij werd een legende. Zijn graf (foto Guus de Jong) is een bedevaartsoord. Er zijn tig boeken over hem geschreven, er is een museum, zijn leven is verfilmd en Martin Ros is nog steeds niet over hem uitgepraat. Zelf zie ik hem nog voor me in filmbeelden, want ik heb hem helaas nooit in het echt gezien. Een slanke man in dure maatkostuums met een blinde soigneur en die Witte Dame op de achtergrond. Een man die net zo vaak op de sportpagina’s stond als in de roddelrubrieken. Mooie herinneringen uit een tijd toen het overal elders in de wereld spannender was dan bij ons.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 15 september 2006 0:00

PROFS

door Hugo Tack

“Dit is een boek van drie centimeter dik. Een pil. Het is geschreven of beter samengesteld door Hugo Tack. Dat is een spoorwegarbeider uit Izegem. Tack is een enorme wielerliefhebber en hij vond dat er behoefte was aan een boek waarin alle renners staan die ooit prof zijn geweest. Dus vanaf 18 zoveel tot nu. Iedere renner staat er in met zijn achternaam, voornaam, geboortedatum, sterfdatum, nationaliteit en van wanneer tot wanneer ze als prof actief waren. Een schitterend naslagwerk omdat je in no-time de ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 september 2006 10:00

Francesco CASAGRANDE (1970, Italië)

Een van de beste Italiaanse renners van het laatste decennium. De middelste van drie fietsende broers was verreweg de beste van de familie. Hij was een sterk ronderenner die onder andere de Ronde van Zwitserland, de Tirreno Adriatico, De Ronde van het Baskenland en de Ronde van Romandië op zijn erelijst heeft staan. In de grote rondes kwam hij iets te kort voor de top hoewel hij zowel in de Tour, de Vuelta als de Giro bij de eerste tien is geëindigd. In de ronde van zijn land was hij zelfs een keer tweede. Dat was in 2000 toen hij op de laatste dag de leiderstrui aan zijn landgenoot Stefano Garzelli moest afstaan. In het eendags werk kon hij ook behoorlijk uit de voeten en dat blijkt uit het feit dat hij twee keer de Clasica San Sebastian op zijn naam schreef, alsmede de Waalse Pijl. Dat is weliswaar het kleine zusje van La Doyenne, maar die is o zo lastig, al is het maar vanwege die steile wand waar die koers op finisht. Inmiddels is Casagrande gestopt met de wielersport, kwaad als hij was omdat zijn ploeg niet goed genoeg werd bevonden om aan de Tour deel te nemen. Als consequentie daarvan heeft hij zich helemaal teruggetrokken uit de belangstelling en woont hij nu met zijn vrouw Debora op een wijngaard. Dat past wel een beetje bij deze altijd wat nors kijkende Florentijn die meerdere malen op doping is betrapt. Hij zat daarvoor een keer een schorsing uit van negen maanden, maar hij kwam daarna gewoon weer terug aan de top. Nou ja, bijna top, want een groot huis staat vaak in de schaduw van een toren.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 september 2006 0:00

Robert MILLAR (1958, Groot Brittannië)

De Schot Robert Millar is een heel goede coureur geweest. Hij was zestien jaar beroepswielrenner en in die periode reed hij voor zes verschillende ploegen. Hij heeft niet heel veel gewonnen, want als specifieke klimmer waren niet veel wedstrijden geschikt voor hem. Voor de grote ronden kwam hij net iets te kort. Tweede plaatsen in de Giro en de Vuelta zijn natuurlijk mooie klasseringen, maar hij werd toch nooit als een echte favoriet gezien voor een eindzege. In de kleinere rittenkoersen werd er wel altijd rekening met hem gehouden. Zijn belangrijkste zegepraal is dan ook de Dauphiné Liberé in 1990.
In meerdere opzichten is Robert Millar een buitenbeentje. In de eerste plaats was hij een echte klimmer uit een land dat – bij mijn weten - nooit klimmers van betekenis heeft voortgebracht. En dan bedoel ik niet Schotland, maar Groot Brittannië. In de tweede plaats was hij een aparte omdat hij vegetariër was (of is). Tot grote ergernis van Peter Post die twee jaar zijn baas was. Zijn laatste wapenfeit in het anders zijn dan anderen dateert van recenter datum. Robert Millar heeft zich een aantal jaren geleden tot vrouw laten transformeren en hij gaat nu door het leven als Roberta. Dat was aanleiding voor veel hilariteit in de wielerwereld. Zelfs Joop Zoetemelk maakte er een grap over: “Dat had hij eerder moeten doen, want bij de vrouwen had hij vast veel meer gewonnen.”

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 13 september 2006 0:00

“We zijn de afgelopen week twee man kwijtgeraakt, Menchov en Boogerd. Van Michael wisten we dat hij de Vuelta waarschijnlijk niet uit zou rijden omdat hij hier is ter voorbereiding op het WK, het Kampioenschap van Zürich en de Ronde van Lombardije. Menchov kon het gewoon niet meer opbrengen om zich te pijnigen. Het is geen mentaal wrak, maar de verzadiging is er. Zo’n jongen denkt: mijn seizoen is geslaagd, de doelen die ik gesteld had zijn bereikt en dan is het moeilijk steeds weer die pijngrens op te zoeken om nog iets extra’s te bereiken. Ik heb daar wel begrip voor omdat het voor een kopman veel moeilijker is om ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 september 2006 14:55

“Ik heb het altijd jammer gevonden dat TVM gestopt is met het sponsoren van een grote wielerploeg. Het is natuurlijk wel begrijpelijk na al die ellende in 1998, maar het blijft jammer. Ik heb ergens gelezen of gehoord dat de transportverzekeraar in de wielersport wil terugkeren, maar zeker weet ik het niet. Misschien kan iemand daar eens op reageren. De TVM-renners reden op Gazelle-fietsen. Stalen fietsen gemaakt van de uiterst dunwandige Reynolds 731 buizen. Het verhaal gaat ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 september 2006 10:00

Oscar CAMENZIND (1971, Zwitserland)

Michael Boogerd wil over iets minder dan twee weken graag wereldkampioen worden en hij is dan ook weer een van de favorieten voor de titelstrijd in Salzburg. In 1998 was hij er al eens heel dichtbij. In eigen land nog wel op het geliefde parcours van de Hagenees rond de Cauberg. Hij reed met groot gemak in de kopgroep, waaruit de winnaar tevoorschijn zou komen. Het wachten was op zijn demarrage. Maar Boogie kreeg op het moment suprème een lekke band en een redelijk onbekende Zwitser kon die dag alles. Hij reed zo maar bij renners vandaan als Armstrong, Bartoli en Van Petegem. Dat kan niet waar zijn, dacht ik, toen ik er naar zat te kijken, maar het was waar. Helemaal onbekend was die Camenzind nou ook weer niet, want hij had bij het WK van 1996 al sterk gereden en mooie klasseringen behaald in de Giro, maar dat hij zo goed was wist ik niet.
Met een soort stofbril op zijn neus en zwart bemodderd door het slechte weer leek hij op een mijnwerker en met het Glück Auf op de lippen danste hij solo voor het laatst de Cauberg op om in Valkenburg zegevierend over de streep te komen. 47 jaar na Ferdi Kübler was hij de derde Zwitserse wereldkampioen. Een week later won hij ook de Ronde van Lombardije met hetzelfde machtsvertoon en ook hier kon een sterke Boogerd het niet van hem winnen. In de rest van de twaalf maanden dat hij wereldkampioen was, leek de vloek van de regenboogtrui op hem van toepassing. Eenmaal bevrijd van het tricot won hij nog wel de Ronde van Zwitserland en Luik-Bastenaken-Luik, maar niet meer met die overtuiging van Valkenburg. In 2004 werd hij betrapt op het gebruik van epo. Hij wachtte de gevolgen niet af, maar zette per direct een punt achter zijn carrière. Opgeruimd staat netjes, dacht ik, en ik zag weer die beelden op mijn netvlies van een huilende Michael Boogerd, die op 11 oktober 1998 de sterkste was van de kopgroep. Zal er ooit nog wel een Nederlander wereldkampioen worden?
(Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 september 2006 0:00

“In de krant van donderdag 11 september 1975 stond een triest bericht. De Franse beroepswielrenner Jean Claude Misac (foto) was aan een hartaanval overleden. Hij viel tijdens de training in Bar sur Aube al na drie kilometer van zijn fiets. Toen de hulpdiensten enige minuten later arriveerden was Misac reeds overleden. Misac, geboren op 27 oktober 1948, reed twee maal de Tour de France (1974–47e/1975–65e). Hij reed in het seizoen 1975 voor de Gan-Mercier ploeg en was toen ploeggenoot van onze landgenoten Joop Zoetemelk, Gerrie Knetemann, Gerard Vianen, Kees Bal, Jan van Katwijk en Jo Vrancken.

Precies één jaar later verbeterde Fred Rompelberg op de baan van het Italiaanse Monteroni het ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 september 2006 10:00

Graeme OBREE (1965, Groot Brittannië)

In juli 1993 werd de wielerwereld verrast met het bericht dat de Schotse amateurrenner Graeme Obree het negen jaar oude werelduurrecord van Francesco Moser had verbeterd met maar liefst 445 meter. Het record ging met 51 kilometer en 596 meter in de boeken van de UCI. Dat was overigens niet het bijzondere, want records zijn er om verbeterd te worden. Behalve het feit dat die Obree volslagen onbekend was, werden we vooral verrast door de fiets waarop hij reed en zijn ongebruikelijke fietshouding. Om een optimale stroomlijn te bereiken lag hij met zijn schouders op zijn handen die uiteraard het stuur beet hielden. Zo reed Obree op een gigantisch verzet naar zijn record. Het moeilijkste was, zo zei hij na afloop, het verdragen van de pijn door de onnatuurlijke houding die hij een uur lang moest volhouden. De fiets was door hem zelf gemaakt met onderdelen van een oude wasmachine, zo kwam in het nieuws. Het bleek slechts om wat lagers te gaan, maar het was een mooi verhaal. Lang heeft Obree niet van zijn record genoten, want nog geen week later werd hij onttroond door zijn landgenoot Chris Boardman. De Schot liet direct weten dat hij revanche zou nemen. Hij pakte dat jaar eerst de wereldtitel achtervolging (Boardman derde) en op 27 april 1994 verbeterde hij wederom het record aller records en bracht het op 52 kilometer en 713 meter. Kort daarna maakte de UCI een eind aan de records op merkwaardige rijwielen en zo werd de tijd van Eddy Merckx uit 1972 weer als record aangehouden. Boardman verbeterde die tijd als eerste op een goedgekeurde fiets en Graeme Obree verdween in de vergetelheid. Nog één keer kwam hij in het nieuws toen hij lijdend aan manische depressiviteit vlak voor kerst 2001 een zelfmoordpoging ondernam, die niet slaagde.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 september 2006 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 Volgende »