ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Marcel KINT (1914, overleden 23.03.2002, België)

In 1998 heb ik hem eens geïnterviewd. In zijn huis, annex rijwielgroothandel in Kortrijk. Hij was toen 83 jaar en nog volop aan het werk samen met Marcel junior, zijn zoon en diens vrouw die de administratie deed. De aanleiding voor het gesprek was het feit dat de wereldkampioenschappen dat jaar in Nederland werden gehouden en dat er iedere maand in Wieler Revue een oud-wereldkampioen(e) van Nederlandse of Belgische huize aan het woord moest komen over zijn of haar prestatie van damals. Omdat het van Marcel Kint al zo lang geleden was (1938) dat hij in Valkenburg de beste van de wereld werd, dook ik eerst in het archief van een krant die toen ook al bestond. Ik vond het summiere wedstrijdverslag na enig zoeken, want in die tijd was sport een onbeduidende bijzaak in het wereldnieuws. Toch kreeg ik na het lezen van het berichtje veel respect voor de Belg, alsmede voor de Zwitsers Egli en Amberg en onze landgenoot Piet van Nek, die in die volgorde over de finish kwamen. De wedstrijd was zo zwaar geweest dat er slechts zeven renners finishten. Ik was achteraf erg blij dat ik dat verslag had opgeduikeld, want Kint wist het allemaal niet meer. Ik las hem bijna het hele stukje voor, maar er ging geen belletje rinkelen. Ook zijn overige successen, die ik op een blocnotevelletje had verzameld hoorde hij met belangstelling aan alsof het over iemand anders ging. Wat hij zich nog wel helder kon herinneren waren zijn armoedige jeugdjaren. Zijn moeder overleed toen hij nog een kind was en zijn vader was zo arm dat hij de zorg voor de kinderen overdroeg aan oma Kint die het ook maar moest zien te redden met drie keer niks. Op zijn twaalfde kreeg de latere wereldkampioen een baantje bij de draadfabriek van Bekaert, waar hij op zijn achttiende ontslagen werd omdat hij te oud was. Zo werd Marcel Kint coureur, uit pure noodzaak. Hij had de mazzel dat hij veel talent had, maar de pech dat hij wereldkampioen werd aan de vooravond van de tweede wereldoorlog. Die trui heeft hem geen frankske opgeleverd. Wel een eretitel: FLANDRIEN! Een echte!

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 september 2006 0:00

Zo juist las ik op Teletekst het bericht dat Roy Schuiten is overleden. Daar schrik je erg van, want hoewel hij al jaren uit beeld was, herinnert iedereen zich de fantastische tijdrijder die hij was. Ik heb hem nooit persoonlijk ontmoet, maar in 2003 wel een lang en indringend telefoongesprek met hem gehad. Hij woonde al jaren in Portugal waar hij een restaurant had. Ik was in die tijd bezig met het boek Wielerhelden van Oranje, waarin een geschreven portret moest komen van alle Nederlandse wielrenners en wielrensters die ooit wereldkampioen of goudenmedaille- winnaar op de Olympische Spelen waren geweest. Schuiten moest er ook in, want hij was twee keer wereldkampioen. Via ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 19 september 2006 18:52

Hij heet Jean Marie Dedecker en die man is al weken wereldnieuws in België. In Nederland is de hype rond deze man nog nauwelijks doorgedrongen, maar gisteravond was hij te gast in het programma Holland Sport. Het is allemaal begonnen met een interview in het Belgische programma Actua-TV. Daarin beweerde Dedecker dat drie Belgische toprenners op dopingkuur zijn geweest in Italië om zich daar à raison van 24.000 euro te laten prepareren. Hij weigert namen te noemen, dus is iedereen aan het gissen geslagen, want zoveel toprenners heeft België nu ook weer niet. De renners die zich tot die categorie mogen rekenen zijn dus allemaal verdacht, want ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 19 september 2006 12:22

© T&T Tekst & Traffic

“Ik heb maar één Raleigh-fiets en dat is er nog niet eens één in het rood-geel-zwart zoals de fietsen van de TI-Raleigh-ploeg van Peter Post uit de jaren zeventig en tachtig. Die ploeg won in die periode zo’n beetje alles wat er te winnen was en drukte een onuitwisbaar stempel op het internationale profwielrennen. En het maakte niet uit wie er won, want ze wonnen allemaal en om de haverklap. De mooiste overwinning was natuurlijk die van Joop Zoetemelk in de Tour de France 1980. Joop won de beide tijdritten, maar ook Raas (3x), Lubberding, Oosterbosch, Priem en Knetemann wonnen etappes. En de ploeg won ook nog eens de twee ploegentijdritten, want daarin was TI-Raleigh jarenlang onverslaanbaar. Elf etappezeges voor één ploeg. Dat is bij mijn weten nooit meer gepresteerd.
Het materiaal was ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 19 september 2006 10:00

Damiano CUNEGO (1981, Italië)

Deze blonde Italiaan wordt vandaag 25, maar hij ziet er niet ouder uit dan een jaar of 18. In 2004 verbaasde hij de hele wielerwereld door als 23-jarige in één seizoen zowel de Giro d’Italia als de Ronde van Lombardije te winnen. En dan vergeet ik nog zijn zeges in de Ronde van Trentino en die van de Apennijnen. Zo’n entree op het hoogste niveau hadden de tifosi niet meer gezien sinds Giuseppe Saronni. Uiteraard werden er direct grote verwachtingen aan hem verbonden, maar in de twee seizoenen die sindsdien zijn verstreken heeft de renner uit Verona het maar gedeeltelijk kunnen waarmaken. In 2005 stelde hij meer dan teleur, maar achteraf bleek hij een klieraandoening onder de leden te hebben. 2006 verliep tot nu toe veel beter. Hij won wederom de Ronde van Trentino en met zijn derde plaats in Luik-Bastenaken-Luik behoorde hij gelijk weer tot de favorieten voor het winnen van de Giro. Dat lukte niet, want hij werd slechts vierde. Die plaats viel op zich niet tegen, maar wel de 18 minuten achterstand op winnaar Basso. De bovengenoemde Giuseppe Saronni is teammanager bij Lampre, de ploeg van Cunego. Misschien heeft Beppe veel van zichzelf herkend in de jonge Damiano. Saronni werd als jeugdig talent veel te vroeg uitgemolken en zijn carrière werd niet wat het beloofde, ondanks een prachtige palmares. Daarom gebood Saronni voorzichtig met Cunego om te gaan. Zo ging Damiano dit jaar voor het eerst naar de Tour om er ervaring op te doen en meer niet. Hij presteerde echter boven verwachting, want hij reed constant in de voorste linie en in de etappe naar l’Alpe d’Huez werd hij tweede. In de eindstand werd hij twaalfde en hij pakte bovendien het jongerenklassement, door een voor zijn doen sterke tijdrit te rijden. Het heeft hem kennelijk moraal gegeven, want hij heeft zijn ambities voor de komende twee jaar al bekendgemaakt. Volgend jaar wil hij wederom de Giro winnen en in 2008 komt hij naar Frankrijk met maar één doel: de gele trui in Parijs brengen. We zullen zien. (Foto: © Cor Vos)
Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 19 september 2006 0:00

Ik had het hem zo graag gegund. Adri van Houwelingen, de sympathieke ploegleider van Rabobank, die met lege handen gisteren in Madrid arriveerde. Twee weken geleden vertelde hij me nog dat er van zijn negenmansploeg zeven in staat moesten zijn om een etappe te winnen. Een week later corrigeerde hij zich zelf met de mededeling dat een eventueel succes alleen nog door Rasmussen gerealiseerd kon worden. Twee dagen later ging ook de Deen ziek naar huis en was alle hoop op een Rabo-succesje vervlogen. Maar gisteren in de laatste kilometer van deze Vuelta in de straten van Madrid was er even hoop. Het pak breed uitgewaaierd stormde op de finish af en plotseling maakte zich een Rabo-trui los. Het zag er veelbelovend uit, want Pedro Horrillo (foto), de Spanjaard die tot nu toe alleen maar in de buitenwereld is opgevallen omdat hij ook leuk kan schrijven, was bezig geschiedenis te schijven. Helaas was hij niet tegen het verzameld sprintgeweld opgewassen en het hele pak denderde over hem heen. Zabel won.
Adri, bedankt voor je medewerking aan deze weblog. Volgend jaar beter en het scheelt een slok op een borrel als je Freire erbij hebt. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 september 2006 11:02

“Een kampioenschap, een wereldrecord, een eerste grote zege en het afscheid van drie iconen uit de wielersport zijn op 18 september de belangrijkste onderwerpen die ik uit mijn ordners heb gehaald.

De clubkampioenschappen 1977 voor profs, amateurs en junioren werden gewoontegetrouw in Dronten gehouden. In de categorie A (profs en amateurs) werd 65 kilometer gefietst. Goud was er voor 't Luchtschip uit Kerkdriel met in de gelederen Adri en Jan van Houwelingen, Gerrie van Gerwen en Jan Aling (op de foto v.l.n.r.). Ze hadden 6 seconden voorsprong op ZRTC Theo Middelkamp, met Kees Bal, Cees Priem, Jan Raas en Wim de Wilde. Derde werd op bijna twee minuten het team van De IJsselstreek, bestaande uit Fedor en Nidi den Hertog, Wim de Ruiter en Dries van Wijhe. Bert Scheuneman, vandaag mijn hoofdpersoon in de rubriek Wieler ABC, werd met zijn Vereniging Stormvogels keurig negende. WC De Zwaluw met Van Lamoen, Van der Sterren en Frans Francissen, de latere bondscoach van de veldrijders, won in de categorie B (amateurs), terwijl De Zwaluwen categorie C (junioren) won.

In 1983 verbeterde ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 september 2006 10:00

Lance ARMSTRONG (1971, Verenigde Staten)

Iemand die zeven keer op rij de Tour de France wint, heeft een unieke prestatie geleverd die misschien nooit meer verbeterd zal worden. Daar heb ik zeker respect voor, maar ik heb niet zo veel met Lance Armstrong. Dat zal hem een zorg zijn en ook zijn talloze fans zullen er niet van wakker liggen, maar ik voel dat zo. Het is voor een wielerliefhebber niet leuk als de wedstrijd aller wedstrijden begint en je weet voor 99 procent zeker wie er gaat winnen. Dat is ons wielerliefhebbers zes keer overkomen. Dat was ook zo in de tijd van Merckx, zult u tegenwerpen maar van Merckx kon je nog genieten. Die ging in de aanval en als hij het op zijn heupen had dan ging hij er in een bergetappe met vijf cols al in het begin vandoor. Hij stampte die vijf cols zichtbaar lijdend in een verschrikkelijk tempo omhoog en aan de finish was de schade voor de rest enorm. Hij was superieur en dat liet hij ook zien. Hinault had dat in mindere mate ook, maar Indurain en Armstrong volgden een andere tactiek. Als superieure tijdrijders legden zij in de ritten tegen het horloge de basis voor hun overwinning en in de bergen controleerden ze. Ze namen daar nooit het initiatief en ze verdedigden alleen maar. Bij Indurain wist je dat hij niet beter kon, maar Armstrong kon het wel. Dat zag je als Ullrich, Pantani, Beloki of Basso in de aanval gingen dan kwam Armstrong uit zijn schulp en dan liet hij zien dat hij op dat kleine koffiemolentje tot veel in staat was. Dat heet efficiency en daar was Armstrong een meester in. En verder hoop ik dat er eens een eind komt aan het gespeculeer over zijn vermeende dopinggebruik. Renners die gestopt zijn en die nooit zijn betrapt moet je met rust laten. En ik ken weinig oud-renners met veel geld die zo veel goeds doen voor de mensheid. En dat mag ook wel eens gezegd worden over de vandaag 35 jaar wordende Lance Armstrong. (Foto: © T&T Tekst & Traffic)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 september 2006 0:00

Jens VOIGT (1971, Duitsland)

Ik heb het al vaker op deze blog geschreven, Jens Voigt is een renner naar mijn hart. Een onvermoeibare aanvaller. Geen coureur die in de grote ronden een goed klassement kan rijden, want met zijn 1 meter 92 en een gewicht van 77 kilo is hij etwas zu schwer voor het hooggebergte. Maar in het middengebergte kan hij goed mee. Hij is een van de laatste Duitse coureurs die in hun jeugd nog gedrilld zijn in het sportsysteem van de DDR. Als amateur won hij de Vredeskoers en dat beloofde veel. Maar door militaire dienst duurde het tot zijn 26e voor hij prof werd. Na een jaar bij een onbeduidend ploegje te hebben gereden, werd hij ontdekt door Roger Legeay destijds ploegleider van Gan Mercier. Door een transfer naar Crédit Agricole brak hij door en hij leerde daar veel van zijn ploeggenoot en buurman Stuart O’Grady, want Jens woont met zijn Franse vrouw Stéphanie al jaren in Zuid-Frankrijk. Hij bouwde geen geweldige erelijst op, want hij was vooral een voorbeeldige ploegmaat. Bjarne Riis heeft meerdere malen bewezen dat hij in staat is om er bij renners die tegen de top aanzitten nog dat beetje extra uit te halen en daar is Jens een goed voorbeeld van. Dit seizoen werd het beste uit zijn carrière, want hij won een etappe in de Tour de France en met drie etappezeges op indrukwekkende wijze de Ronde van Duitsland. Die gewonnen Touretappe is achteraf gezien van beslissende betekenis voor de afloop geweest. Het was die warme zaterdag en er ontstond een kopgroep die van geletruidrager Floyd Landis alle ruimte kreeg. Vooral door het beulswerk van Voigt werd een grote voorsprong opgebouwd. Voor hem zelf maakte dat niet veel uit, maar voor medevluchter Oscar Pereiro Sio wel. Die stond op bijna een half uur achterstand ergens in de twintig, maar aan het eind van de door Voigt gewonnen etappe had hij het geel te pakken. Over twintig jaar zal bijna niemand het meer over Floyd Landis hebben, maar wel over Oscar Pereiro. Want die staat in de geschiedenisboekjes als Tourwinnaar en dat is different cake. Of dan nog algemeen bekend is wie Jens Voigt was, moeten we afwachten. Een wereldtitel zal zeker helpen. (Foto: © Philip van der Ploeg)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 september 2006 0:00

Alexandre VINOKOUROV (1973, Kazachstan)

Als alles gaat zoals verwacht dan wordt Alexandre Vinokourov op zijn verjaardag definitief winnaar van de Ronde van Spanje 2006. En reken maar dat dat gaat gebeuren, want de nu 33-jarige Kazach was de afgelopen dagen een klasse apart. Hij startte niet als favoriet, maar naarmate de Vuelta vorderde kwam de grote vorm. En zie, Vinokourov lijkt sterker dan ooit tevoren. Ook mentaal moet hij zijn gegroeid na dit aanvankelijk desastreus verlopen seizoen. Hij stapte eind vorig jaar van T-Mobile over naar Liberty Seguros en hij liet weten alles op de Tour te zullen zetten. Zijn voorbereiding was ongetwijfeld perfect, maar hij geraakte onbedoeld – en wellicht onschuldig want ik geloof niemand meer – in de neerwaartse spiraal die zijn ploegleider Manolo Saiz in gang zette. Op persoonlijke titel regelde hij een nieuwe sponsor vanuit zijn vaderland, toen verzekeraar Liberty Seguros nog langer weigerde haar reputatie afhankelijk te maken van sjoemelende wielrenners, ploegleiders en ploegartsen. De Tour moest hij laten schieten, maar hij wist direct waar hij zijn revanche wilde halen. In de Vuelta natuurlijk. Hij startte als outsider, zo slim had hij zijn campagne voorbereid. Maar hij won twee etappes en in de laatste week sloeg hij genadeloos toe. Hij heeft in eigen land voldoende losgemaakt om een oliemagnaat te bewegen om Kazachstan voor eens en voor altijd op de kaart te zetten. Onder de naam van de hoofdstad van dat grote en zeer onbekende land is er een formatie in wording die volgend jaar wel eens de sterkste ploeg in het ProTour-circuit zou kunnen zijn. Met een opengetrokken blik Kazachstanen onder aanvoering van de bonkige Vino. Met zeer veel olie en gas in de bodem is het land op weg naar status en rijkdom. De nouveau riche in het voormalige Sowjetrijk is bezig de West-Europese sport over te nemen. Of dat een gelukkige ontwikkeling is moeten we afwachten, maar bij Astana is die machtsgreep wel gebaseerd op kwaliteit. De kwaliteit van die kleine renner met dat grote witblonde hoofd, die al jaren als grootkapitalist in het westen woont. Met het geld van zijn suikeroom en de kracht van de Kazachstaanse wielertop zou de jarige van vandaag wel eens de Armstrong van morgen kunnen zijn. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 16 september 2006 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 Volgende »