ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Areke HASSINK (1981, Nederland)

Vader Arie was een van de beste amateurrenners die Nederland ooit gehad heeft. Hij is door gezondheidsproblemen nooit beroepsrenner geweest. Dat is jammer want als amateur was hij toppers als Raas, Knetemann en Schuiten regelmatig de baas. Na zijn carrière was de Achterhoeker nog lang actief bij de sponsoractiviteiten van Giant. Zo bleef het wielrennen een belangrijk gespreksonderwerp in het dorpje Zieuwent, waar Arie met zijn gezin woont. Dochter Areke en zoon Arne raakten dan ook volledig besmet met de wielerbacil. De 22–jarige Arne is een goede eliterenner die dit jaar voor het Fondas P3 team begon en gedurende het seizoen overstapte naar Ubbing-Syntec. Zijn drie jaar oudere zus Areke behoort inmiddels niet meer tot de beste vrouwen van Nederland. Ze maakte de PABO af en ze staat nu fulltime voor de klas en dat is moeilijk te combineren met een sportcarrière. Daarom is het wielrennen een beetje op het tweede plan gekomen. Ze kan terugzien op mooie jaren, waarin ze niet veel won, maar zich wel onderscheidde in de zwaardere koersen. Net als haar vader kan ze goed klimmen en moet ze het niet hebben van criteriums. Als kind zeurde ze haar ouders de kop gek om een racefiets en op haar tiende verjaardag stond de felbegeerde velo voor haar klaar. Ze miste het fanatisme van haar vader en het interesseerde haar aanvankelijk niets dat ze nauwelijks mee kon komen. Evert Nanninga en Monique Knol wisten wel uit haar te halen wat haar vader niet lukte. Ze kwam in selecties en ze behoorde jarenlang tot de top van Nederland. Dat ze er niet meer vol voor gaat, leid ik af aan de enige uitslag die ik dit jaar van haar kan vinden. Een 23e plaats in de Omloop van het Ronostrand. Misschien kan ze zelf dit stukje eens aanvullen en mij op onjuistheden betrappen. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 23 september 2006 0:00

© Otto Beaujon

"Weinig fietsmerken kunnen erop bogen dat ze zonder onderbreking hun honderdjarig bestaan vol gemaakt hebben. Eén daarvan is Batavus, dat in 2004 jubileerde. Tot ongeveer halverwege de ‘eeuw van Batavus’ was het bedrijf in Heerenveen klein en van nauwelijks meer dan plaatselijk belang. De eerste wielerploeg met Batavus-materiaal kwam in 1964 tot stand, toen Kees Pellenaars zijn Televizier-ploeg formeerde. Batavus had geen racemateriaal en daarom werd de Amsterdamse framebouwer Jasper Bouma (Jabo) gevraagd om ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 september 2006 10:00

Giuseppe SARONNI (1957, Italië)

Toen Beppe Saronni met dispensatie van de Italiaanse wielerbond in 1977 bij de profs debuteerde won hij achter elkaar de ene na de andere wedstrijd in eigen land. Hij leek niet te stuiten en hij werd enorm opgehemeld. In augustus van dat jaar raakte de pas 19-jarige Lombardijn bij een valpartij betrokken en hij brak zijn sleutelbeen. “Dat is het beste wat hem dit jaar is overkomen”, sprak Eddy Merckx wijs. Twee jaar later won Beppe op 21-jarige leeftijd de Giro d’Italia. In de grijze oudheid van de wielersport hebben wel eens meer heel jonge renners een grote ronde gewonnen, maar na de tweede wereldoorlog is dat – bij mijn weten – niet meer voorgekomen. De Giro was zijn wedstrijd, want hij won hem twee keer, veroverde vier maal de trui van het puntenklassement, hij droeg 39 koersdagen de roze trui en hij schreef 26 etappes op zijn naam. Hij kon aardig klimmen, hij had een sterke tijdrit in de benen en hij was – en dat is een zeldzame combinatie – ook nog eens razendsnel. Die snelheid had hij ontwikkeld door als jong rennertje regelmatig op de Milanese Vigorellibaan te trainen. Zo leerde hij sprinten en met die vaardigheid kon hij zich in wedstrijden sparen omdat hij op zijn eindschot kon vertrouwen. Daardoor was hij onder collega’s niet zo geliefd. Toch is Saronni niet de campionnissimo geworden die velen in hem hebben gezien. Dat kwam door het feit dat hij jarenlang voor een Italiaanse ploeg reed waarvan de sponsor (de meubelindustrie Del Tongo) geen belangen in het buitenland had. Slechts eenmaal startte hij in de Tour. Dat was in 1987 en hij haalde het einde niet. Hij won in zijn carrière vier klassiekers, het Kampioenschap van Zürich, de Waalse Pijl, de Ronde van Lombardije en Milaan-San Remo. Zijn mooiste triomf is echter het wereldkampioenschap geweest in 1982 in Engeland. In een zinderende finale rekende hij af met LeMond en Kelly. Giuseppe Saronni is nu al weer een aantal jaren teammanager van de Lampre-ploeg.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 september 2006 0:00

De nieuwe wereldkampioen tijdrijden heet Fabian Cancellara en de Zwitser heeft ontzagwekkend uitgepakt in Salzburg. Dat mag je toch wel zeggen als je de resultaten ziet. De Amerikaan Zabriskie werd tweede op 1 minuut 29, Vinokourov derde op 1. minuut 49 en de Deen Vandborg derde op 1 minuut 53. De titelverdediger Michael Rogers moest 2 minuut 31 prijsgeven en de nummer twee van vorig jaar de Spanjaard Guttierrez zelfs 3 minuut 7. De Nederlanders kwamen er helemaal niet aan te pas. Stef Clement werd 24e op 4 minuut 16 en Joost Posthuma – die met zijn goede rijden in diverse tijdritten toch verwachtingen had gewekt - 42e op 6 minuut 37. En zo zien we dat onze landgenoten steeds verder wegzakken naar de middelmaat en Nederland ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 september 2006 17:49

Over precies een week begint in Maastricht de eerste zesdaagse van het winterseizoen. Na een onderbreking van 19 jaar – wie herinnert zich niet het glorieuze afscheid van Joop Zoetemelk in de zesdaagse van Maastricht 1987 – is de stichting Euro Zesdaagse Maastricht er in geslaagd weer een SIX te organiseren. Die organisatie gaat in nauwe samenwerking met de club van Frank Boelé die ook verantwoordelijk is voor de organisatie van de zesdaagsen van Amsterdam en Rotterdam.
De Maastrichtse zesdaagse wordt gehouden van donderdag 28 september tot en met dinsdag 3 oktober in het Expositie- en Congrescentrum MECC en de organisatie is er in geslaagd een sterk deelnemersveld aan de start te brengen. De Zwitser ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 september 2006 12:56

DE RONDE VAN VLAANDEREN

door Rik Van Walleghem

“Qua afmeting is dit boek van Rik Van Walleghem fors geproportioneerd. Het meet 33 bij 25 centimeter en dat zie je echt wel staan in een boekenkast. Het aantal pagina’s is 235 en het is in 1991 verschenen. Het boek staal vol met foto’s en de tekst vertelt chronologisch de geschiedenis van de Ronde van Vlaanderen. Daarnaast geeft het een beeld van het ontsaan van de ronde en de groei ervan. Verder ruim aandacht voor de romantiek om dit Vlaamse monument heen en natuurlijk ook voor het parcours, zoals dat in de loop der tijd is gewijzigd. Het weer, vaak heel ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 september 2006 10:00

Op zaterdag 14 oktober a.s. wordt in Bolderberg-Zolder de 5de Voetbal en Wielerruilbeurs gehouden in de Kajoba Sporthal. De zaal is gelegen 100 meter achter de kerk van Bolderberg en is bereikbaar via de autoweg E314 Brussel-Aken, afrit 27, linksaf richting Hasselt (ca. 1 km).
Toegang bezoekers tussen 09.00 en 12.30 uur. Toegangsprijs € 2,50.
Ongeveer 60 standhouders uit binnen- en buitenland bieden over 200 meter tafellengte allerhande attributen aan met voetbal en wielrennen als thema: ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 september 2006 9:40

Andrei KIVILEV (1973, overleden 11.03.2003, Kazachstan)

Ik zou wel eens willen weten waarom er zoveel goede wielrenners uit Kazachstan komen. Ik zou het niet weten. In ieder geval kon Andrei Kivilev het ook. Hij kwam in 1998 naar West-Europa waar hij een contract kreeg bij Festina, de grote Franse wielerploeg die in datzelfde jaar in de Tour werd ontmaskerd als grootgebruiker van epo-producten. Geen prettige ambiance voor een beginnende profrenner. Toch bleef Kivilev twee jaar bij de ploeg en maakte toen de overstap naar AG2R. Een jaar later, in 2001, tekende hij voor Cofidis en dat werd het jaar van zijn doorbraak. In de maand juni reed hij een sterke Dauphiné, waarin hij als vijfde eindigde en een goede week daarna zegevierde hij in de Route du Sud, een driedaagse etappewedstrijd in Zuid-Frankrijk met veel klimwerk in de Pyreneeën. Het bleek een perfecte opmaat voor de Tour de France, waarin Andrei wederom sterk reed. In de achtste etappe was hij mee in een succesvolle ontsnapping die meer dan een half uur voorsprong opleverde. Kivilev stond in de top van het klassement en daar kon hij zich tot het eind handhaven. Hij eindigde als vierde, net naast het podium. Het seizoen 2002 was iets minder succesvol, maar zijn toekomst zag er nog steeds rooskleurig uit. In 2003 startte hij in Parijs-Nice. In de tweede etappe kwam hij ten val en hij liep een schedelbreuk op omdat hij geen helm droeg. Een dag later overleed hij in het ziekenhuis. De UCI reageerde verstandig en stelde per direct het dragen van een helm verplicht. Zijn landgenoot en vriend Alexandre Vinokourov leek ontroostbaar, maar hij had nog voldoende moraal om diezelfde uitgave van Parijs-Nice winnend te beëindigen. Hij droeg zijn overwinning aan zijn overleden vriend op. Glorie en drama, het gaat in de wielersport hand in hand. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 september 2006 0:00

Marc Wauters, de sympathieke Belgische coureur heeft vanmorgen tijdens de training zijn sleutelbeen gebroken en dat betekent een voortijdig einde aan een mooie carrière, die zich voor negen jaar heeft afgespeeld in dienst van Rabobank. Marc had zijn afscheid al aangekondigd en aan het eind van dit seizoen zou hij er mee stoppen. Door die breuk is dat nu iets eerder. Marc Wauters had als wielrenner grote kwaliteiten, maar die heeft hij jarenlang ondergeschikt gemaakt aan het belang van zijn werkgever. Vooral Erik Dekker heeft veel aan De Soldaat te danken. Het hoogtepunt van zijn carrière beleefde hij in de Tour de France van 2001 toen hij op de derde dag in Antwerpen de gele trui veroverde. Die avond werd ... in het perscentrum van de Tour mijn boek over Jan Janssen gepresenteerd en de volgende morgen zag ik Marc aan de start. In het geel. Hij zag er zielsgelukkig uit en ik besefte hoe fantastisch het moet zijn als een renner die daar niet voor geselecteerd is eens zo’n onderscheiding krijgt. Hij reed die dag in het geel door ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 september 2006 19:16

© Henk Theuns

“Ton Ketting was een ondernemer uit de Achterhoek die in de jaren zeventig jarenlang een amateurploeg heeft gesponsord. Met veel succes want heel wat bekende renners die later grote profs zijn geworden zijn bij Ketting begonnen. Een jaar of wat hebben ook twee professionals op de loonlijst gestaan bij Ketting. Dat waren de stayer Cees Stam en de wegrenner Jan Aling. Stam een vijftal jaren tot hij onderdak kreeg bij zijn latere werkgever AGU. Ik meen zelfs dat hij met de naam Ketting op zijn kleding nog een of twee keer wereldkampioen is geworden. De Drent Jan Aling heeft maar één seizoen als prof in het shirt van Ketting gereden, nadat hij als amateur een van de sterren van het team was geweest. Er had qua talent meer uit Jan moeten komen, maar dan moet je wel een beetje geluk hebben en dat heeft hij niet gehad. Jan is elf jaar beroepsrenner geweest en dat heeft hem niet gebracht wat hij er misschien van heeft verwacht. Ik heb er misschien wel meer voldoening aan overgehouden dan hij, want ik heb dit mooie blauwe truitje bij hem gescoord. Nog bedankt Jan.

Tot volgende week!”

Henk Theuns

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 september 2006 10:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 Volgende »