Je neemt als renner een verboden middel of je krijgt het al dan niet met medeweten door een arts of een verzorger toegediend. Je hebt er geen enkel voordeel van, maar je wint wel de Tour de France met een indrukwekkende prestatie als zelden eerder vertoond. Je wordt positief bevonden en dat wordt door de contra-expertise bevestigd. Je Tourzege wordt je ontnomen en je krijgt een schorsing van twee jaar. Carrière gebroken, gezichtsverlies en een smadelijke afgang. Is dopingbestrijding niet bedoeld om prestatiebevorderende en voor de gezondheid van de atleet schadelijke producten uit te bannen? Na deze belachelijke operette blijven we achter met een leeg gevoel en één trieste conclusie: de renner dom, zijn arts dom en de UCI dommer dan dom. Deskundigen roepen al jaren dat de dopinglijst, die acht pagina’s telt, kan worden teruggebracht tot de lengte van een half A-viertje. Maar deskundig of niet: het zijn roependen in de woestijn. Of is het een jungle?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 5 augustus 2006 11:37

Mother's little helper

Van alle media ben ik het trouwst aan de krant. De koppen brengen je in één oogopslag het grote èn kleine nieuws. Geven ook direct de mogelijkheid om te selecteren. Er zijn vaste oriëntatiepunten en aandachttrekkers. Zo staat in onze krant linksonder op de frontpagina elke dag een ingezonden wise-crack. Zoals deze bijvoorbeeld: "Die Dow Jones blijft maar records breken. Wordt het niet eens tijd dat die op doping wordt gecontroleerd?" Was getekend H. Schoofs te Heythuysen. Wat krijgen we nou. Heeft Harrie Schoofs inmiddels belangen op de New Yorkse effectenbeurs? Harrie, de krachtmens uit de Kempen die in de zestiger jaren vlot een halve klassieker alleen vooruit reed. Liefst als het flink regende en waaide. En dat allemaal op 'n fleske chocomel.

Even verderop kopt de krant in vette kapitalen: "Wielerkampioen wordt burgemeester". Gauw effe lezen. Ene ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 5 augustus 2006 10:00

Gilles DELION (1966, Frankrijk)

Wat heeft Gilles Delion gemeen met Mathias Kessler, Frédéric Moncassin, Jan Raas, Willy Teirlinck, Joop Zoetemelk en Alex Zülle? Welnu, deze zeven renners wonnen ooit een Touretappe op Nederlandse bodem. De zege van Kessler ligt nog vers in het geheugen, maar de voorganger van deze Duitser in Valkenburg was Delion, de vandaag precies veertig jaar geleden in Saint Etienne geboren Fransman. Op zaterdag 11 juli 1992 was het mooie stadje aan de Geul tot berstens toe gevuld met enthousiast wielerpubliek net als bijna een maand geleden toen Delion eregast was van het gemeentebestuur, Kessler won en Erik Dekker uit de Tour tuimelde.
Gilles Delion was een groot talent, maar dat is er niet helemaal uitgekomen. Die Touretappe in 1992 was een van de hoogtepunten, net als zijn zege in de Classique des Alpes in hetzelfde jaar. Maar de grootste victorie is de Ronde van Lombardije 1990 geweest. Hij reed dat jaar voor de Zwitserse formatie Helvetia van de geslepen ploegleider Paul Köchli. Die had een strijdplannetje gemaakt om de sterke Italianen in eigen huis te verrassen. Het plan werkte zoals bedacht en vijf renners mochten het in Monza gaan uitmaken. Daarbij twee van Köchli’s mannen, te weten Pascal Richard en Gilles Delion. Ze lieten zich niet verrassen door Echave, Mottet en Millar en zo werd Delion één en Richard twee. Nadat hij in 1996 zijn loopbaan had beëindigd begon Delion een strijd tegen de (medische) zeden en gewoonten in het profpeloton. Dat werd hem niet in dank afgenomen, want je moet niet spugen in de beker waaruit je ooit gedronken hebt. Vraag maar aan Peter Winnen, Steven Rooks en Maarten Ducrot.
(© Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 5 augustus 2006 0:00

© Otto Beaujon

“Tolmino Gios reed als beroepsrenner enkele jaren in de beroemde Legnano-ploeg van Bartali, Guerra en Di Paco. In 1948 begon hij een fietsenwinkel en zijn eerste gesponsorde renner was Italo Zilioli. Tien jaar nadien kwamen de zoons Alfredo en Aldo Gios aan de leiding, en zij bouwden het beroemde blauwe merk uit tot wat het nu is: voor zover mij bekend het enige merk met een eigen merkenclub op het gebied van de racefiets. In 1972 begon het allemaal grootse vormen aan te nemen toen Franco Cribiori het Brooklyn-team vormde, met ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 augustus 2006 10:00

Edwig VAN HOOYDONCK (1966, België)

Van Hooydonck was een prachtige coureur. Een boomlange rossige atleet die zijn hele profcarrière voor Jan Raas reed. Ik heb bij Peter Ravensbergen eens een fiets van hem gezien, een Colnago. Zowel de balhoofdbuis als de buis waar de zadelpen in past waren met zo’n tien centimeter verlengd en ze staken daardoor boven de horizontale bovenbuis uit. Ook reed hij altijd met een gigantisch lange zadelpen om dat lange lijf maar zo veel mogelijk van dienst te zijn. Er zijn van die momenten die je als liefhebber altijd bij blijven. Zoals de demarrage bergop van Marco Pantani, waarmee hij Ullrich definitief velde. Of de winnende WK-sprint van Mario Cipollini in Zolder. Zo’n onvergetelijk moment is ook de splijtende demarrage van Van Hooydonck op de Bosberg, het voorlaatste klimmetje in de Ronde van Vlaanderen. Even uit het zadel, een paar verschrikkelijke duwen en weg was Eddy. Twee maal won hij Vlaanderens mooiste en zijn overwinningen behoren tot de meest kenmerkende uit de historie van het monument van Kaorle. Van Hooydonck was het eerste slachtoffer van epo. Hij zal het niet gebruikt hebben, maar groot was zijn verbijstering toen allerlei koekenbakkers uit Italië en Spanje hem en zijn maatje Frans Maassen in de koers voorbij reden, alsof ze stil stonden. Toen hij later doorkreeg hoe dat kon, was de lol er ook direct af. Ik zag het hem een keer bij de start van Milaan-San Remo in de microfoon spuwen. Zijn walging dat dit met zijn mooie sport was gebeurd, was meer dan oprecht. Daarom koester ik de herinnering aan Eddy Bosberg, die in 1996 de beslissing nam dat hij daar niet langer bij wilde horen. (© Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 augustus 2006 0:00

MAJOR TAYLOR
door Andrew Ritchie

“Er is geen enkele goede verklaring voor het feit dat het wielrennen als vrijwel enige sport vrijwel geen internationaal befaamde zwarte beoefenaren kent. Er zijn natuurlijk Afrikaanse wielrenners, maar die rijden vrijwel uitsluitend in hun eigen continent. In de jaren vijftig was er de Algerijn Zaaf die voor een van de mooiste anekdotes uit de wielergeschiedenis zorgde, maar verder moeten we het doen met een fenomeen uit een ver verleden. Dat was Marshall Walter Taylor, beter bekend als Major Taylor, op 8 november 1878 geboren in Indianapolis. Die kwam rond de eeuwwisseling als wereldkampioen (1899 Montreal) naar Europa om hier wedstrijden te rijden Het was een attractie. De meeste ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 augustus 2006 10:00

Oscar PEREIRO SIO (1977, Spanje)

Hij stond op bijna een half uur en zo leek de man, die in de twee jaar daarvoor steeds als tiende in het klassement eindigde, op een hopeloze achterstand te staan. En toen was daar die krankzinnige 13e etappe op 15 juli. Van Béziers naar Montélimar over 230 kilometer in de bloedhitte. Niemand begreep er iets van dat Landis zomaar zijn gele trui weggaf aan zijn voormalige ploeggenoot. Maar het was niet Landis die weggaf en dom deed, maar de andere ploegen met kandidaten voor het klassement. Zij lieten een geduchte concurrent terugkomen in de top van het klassement en de Spanjaard zou in het verdere verloop van de Tour een belangrijke rol spelen. Dat was geen verrassing want vorig jaar had Pereiro zich ook al laten kennen als een geduchte aanvaller met veel inhoud. Nadat hij in de 15e etappe was geflikt door George Hincapie behaalde hij een dag later in Pau een bekeken overwinning die hem uitzicht bood op een toptien klassering. Hij kreeg twee dagen achtereen de prijs voor de strijdlustigste renner en daarom hadden de Menchovs, de Klödens en de Sastres beter moeten weten en de Phonaks een handje toe moeten steken om de voorsprong van Pereiro cs. niet zo groot te laten worden. Het is niet altijd lonend om al het werk maar door de gele trui en zijn ploeg te laten opknappen. Ik ben er van overtuigd dat we nog meer van Oscar Pereiro Sio zullen horen, al was het maar als de papieren winnaar van de Tour de France 2006. (© Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 augustus 2006 0:00

© Henk Theuns

“Alsaver-Jeunet was een bescheiden ploegje dat in 1975 een groot programma heeft gereden, waaronder de Tour en de Vuelta, want er was een link met De Gribaldy en met Frisol. Hoe dat precies zat weet ik meer, maar in de Miko-De Gribaldy-ploeg en in de Frisol-ploeg voor de Tour de France zaten renners die bij Alsaver op de loonlijst stonden. Het was een Belgische ploeg onder leiding van Lomme Driessens en Florent Van Vaerenbergh. Ton Vissers was er ook bij betrokken en zo had je drie kleurrijke mannen bij elkaar. Het rennersveld was minder kleurrijk hoewel het er in deze truitjes vrolijk uitzag. De bekendste namen waren Eric en Luc Leman en van Nederlandse zijde waren er ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 augustus 2006 10:00

Angel ARROYO LANCHAS (1956, Spanje)

In deze dagen wordt nog wel eens de vraag gesteld of het eerder is voorgekomen dat een winnaar van de Tour de France na afloop op doping is betrapt. Het antwoord is nee. In de Ronde van Spanje is het wel gebeurd. Twee keer zelfs. De deklassering van Roberto Heras ligt nog vers in het geheugen, maar dat Angel Arroyo in 1982 hetzelfde overkwam zijn de meeste mensen wel vergeten. Een knappe renner deze Arroyo. In de Tour van 1983 lieten twee Spanjaarden zien dat ze meer konden dan klimmen, maar ook goed konden dalen en tijdrijden. Kortom het waren sterke klassementsrenners en dat waren we van Spanjaarden niet gewend. Ocaña wellicht uitgezonderd, maar dat was een Franse Spanjool. Die twee waren Pedro Delgado en Angel Arroyo die in die Tour tweede werd in het eindklassement. Hij introduceerde dat jaar ten overstaan van de TV-camera’s een nieuwe manier van dalen. Daarbij kwam hij ver uit het zadel, ging met zijn armen en borst op de stuurbocht liggen en legde het puntje van zijn neus vrijwel op de voorband. Het zag er spectaculair en gevaarlijk uit, maar hij ging sneller dan wie ook. Waar Delgado in de jaren daarna steeds beter werd en in 1988 zelfs de Tour zou winnen, daar had Arroyo zijn hoogtepunten al achter de rug. Hij bleef actief tot en met 1989, maar grote uitslagen heeft hij niet meer gereden. Hij is een beetje vergeten en toen in de laatste Tour iemand daalde als Arroyo, zei de Nederlandse commentator dat Delgado daar de uitvinder van was. Dat is bij deze gecorrigeerd.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 augustus 2006 0:00

“Magneet was de merknaam van een Nederlandse rijwielindustrie uit de vorige eeuw. Heel wat Nederlandse renners en gelegenheidsploegen van voor de tweede wereldoorlog en uit de jaren, veertig, vijftig en zestig zijn door Magneet gesponsord. Ze maakten handgemaakte frames en ik heb gehoord dat Jasper Bouma, de vermaarde framebouwer die voor bijna iedere racespeciaalzaak kaders op maat heeft gemaakt, bij Magneet het vak heeft geleerd. Dit is een speciale Magneet-fiets. Niet omdat het een baanfiets is, maar omdat er op de horizontale bovenbuis een sticker zit met de tekst: Zuid-Hollandse Wielerbaan Schiedam. De baan waarop met deze fiets is gereden bestaat al lang niet meer, maar de fiets wel. Waarschijnlijk het enige nog bestaande exemplaar en een ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 augustus 2006 10:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 Volgende »