ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Al sinds het plotselinge overlijden van Gerrie Knetemann wordt er in Nederland gedacht aan een hommage aan dit grote wielermens in de vorm van een jaarlijks weerkerend evenement. Een happening die recht moest doen aan de interessesfeer van De Kneet, zo vonden de initiatiefnemers in nauwe samenspraak met Gré en de kinderen en de vrienden van de wereldkampioen van 1978. Zijn gedreven ambassadeurschap voor de Stichting Kika (Kinderen Kankervrij) speelde daarbij natuurlijk een hoofdrol. En zo kwam de molen op gang om Nederland naast de Amstel Gold Race en Veenendaal-Veenendaal een derde internationaal aansprekende profkoers te schenken. De naam stond uiteraard direct vast: De Grote Prijs Gerrie Knetemann.
Op woensdag 28 juni a.s. wordt om ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 31 mei 2006 21:22

© Henk Theuns

“Deze prachtige Panasonic-trui is ooit door Henk Lubberding gedragen. Ik geloof dat het in de professionele wielersport redelijk uniek is dat een renner zestien jaar lang met dezelfde ploegleider samenwerkt. Henk Lubberding heeft dat gepresteerd en dat is knap want ieder weet dat Peter Post niet de makkelijkste baas was. Henk is een ontzettend aardige vent met wie je niet gauw ruzie krijgt, maar hij laat ook niet over zich lopen. Hij heeft een bepaalde instelling waardoor hij met bijna iedereen door één deur kan. Bovendien is hij bijzonder intelligent en heeft hij destijds een manier gevonden om met Post te kunnen omgaan zonder rottigheid. Er zal best wel eens ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 31 mei 2006 10:00

Bertine Spijkerman (1982)

Bertine behoort tot de top van het Nederlandse vrouwenwielrennen. Ze is een rappe en daarom mag haar palmares gezien worden. Haar mooiste wielermoment tot nu toe is het dragen van de roze trui in de Ronde van Italië. Ze won dit jaar al de topcompetitiewedstrijd de Ronde van Gelderland en de klassieker de Flevotour. De vandaag 24 jaar geworden Friezin studeert fysiotherapie en in tegenstelling tot haar zus Marjon is ze nog niet klaar met het wielrennen. Ze heeft ambities te over. Ze wil dit jaar de topcompetitie winnen en een gooi doen naar het Nederlands kampioenschap op de weg en in het tijdrijden. We zullen haar volgen. (© Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 31 mei 2006 0:00

“Het gaat deze week niet om de fiets die hier is afgebeeld. Dat is een Basso-fiets met blijkleurende fietsschoentjes en om die schoentjes gaat het. Het plaatsje waar ik die lang geleden ben kwijtgeraakt heet Pem Purba op Sumatra. Ik was daar ooit tijdens mijn wereldreis op de fiets. Er was daar een badhuis en dat was voor mij een welkome gelegenheid om me weer eens lekker schoon te wassen. Mijn mooie schoenen had ik over de stang van mijn fiets gehangen. Dom, dom, dom!!! Op de schoentjes stond een grote groene ‘M’, de M van Maresi, een Italiaans schoenmerk. Maar zo interpreteerde een ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 30 mei 2006 10:00

Tom Cordes (1966)

Aan het eind van de jaren zeventig was ik lid van de toerfietsvereniging De Merel in Vinkeveen. In die jaren heb ik heel wat tochten gemaakt met leuke mensen om je heen waarvan je meestal alleen maar een voornaam wist. Of iemand arts was of vuilnisman was helemaal niet belangrijk. Het met elkaar iets presteren daar ging het om en je voelde je dolgelukkig als je na zo’n tocht van 120 kilometer of zo voldaan in het clubhuis een pilsje pakte. Verdere ambities hadden de meesten niet. Er was ook een jongetje bij van een jaar of twaalf en die had wel ambities. Die wilde een grote wielrenner worden. Hij hield intens van de fiets. Als er iemand lek reed dan kwam hij helpen repareren en dan kon je aan zijn wiel in de groep terugkeren. Een leuk joch met krullend haar en de zoon van de antiekhandelaar uit ons dorp. Acht jaar later was deze Tom Cordes, samen met John Talen, Rob Harmeling en Gerrit de Vries wereldkampioen ploegentijdrit. Hij was daarna een aantal jaren een goede prof, die in 1990 de Trofeo Baracchi won samen met de Duitser Gölz. Hij wordt vandaag veertig en hij is al helemaal grijs, maar hij reed vorig jaar nog wel in een continental team. Hij is dus ogenschijnlijk gestopt maar ik weet zeker dat hij vrijwel dagelijks op de fiets zit.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 30 mei 2006 0:00

“Vandaag begin ik in 1975. Op 29 mei van dat jaar reden de amateurs de achtste en voorlaatste etappe van Olympia's Tour over 147 kilometer van Drachten via de Afsluitdijk naar Nibbixwoud in Noord-Holland. Hans Langerijs (foto) had de oranje leiderstrui stevig om de schouders, 1 minuut 11 voor op de Belg Patrick Lefevere (ja, ja de huidige baas van QuickStep) en 1 minuut 49 op Ad Gevers.
Op de afsluitdijk vond een ernstige valpartij plaats. Michel Jacobs een ploegmakker van Langerijs en winnaar van de zevende etappe en nog twee renners moesten naar het ziekenhuis. Er ontstond een kopgroep met daarin de nummers één (Langerijs), drie (Gevers) en acht (Schür) van het klassement, plus de Belg Etienne Van der Helst en Peer Maas. De snelle Maas won de spurt voor Van der Helst en Schür, die dankzij de diverse gewonnen bonificatieseconden opschoof naar plaats twee in de stand.
De 1 minuut 21 achterstand zou hij de volgende dag niet meer overbruggen. André Gevers haalde in de tijdrit nog wel behoorlijk wat van zijn achterstand af, maar uiteindelijk bleek toch Hans Langerijs de sterkste. Andere opvallende namen waren: Henk Lubberding (6e), Frits Pirard (9e), Fons van Katwijk (11e) en Gerrie van Gerwen (17e).

Op 29 mei 1976 bestond de tweede etappe van Olympia's Tour uit twee gedeeltes. In de ochtend won de ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 29 mei 2006 10:00

Martin Wierstra (1928, overleden 24.12.1985)

In de jaren vijftig kwam ik op weg naar school altijd langs zijn ouderlijk huis aan de Reguliersgracht. Er zat een bordje op de deur met de tekst: Mr. Wierstra, Advocaat en Procureur. Daarom werd Martje altijd de Amsterdamse advocatenzoon genoemd. Hij was geen ster. Hij heeft volgens mij nooit iets gewonnen tot hij zich rond 1954 bekeerde tot het stayeren. Hij kon elke week aan de bak, omdat toen de Populaires net begonnen waren. Tal van baannummers werden afgewerkt en de avond werd altijd besloten met een rit voor de stayers. De grote mannen van het NK waren daar niet bij, maar wel de mindere goden en drie nieuwe stayers. Dat waren Martin Wierstra, Joop Kunst en Joop Stakenburg. Wierstra won meestal, want hij was de meest technische stayer die er volgens mij ooit is geweest. Geen zuchtje wind bereikte dat kleine mannetje, zo optimaal beheerste hij al na korte tijd het aan de rol rijden. Zijn gangmaker was Frits Wiersma en samen trokken ze naar de wedstrijden in Duitsland, waar iedere week wel een koers was. Hij behoorde al snel tot de wereldtop die in die tijd werd aangevoerd door de Spaanse coryfee Guillermo Timoner. Die stond een wereldtitel van de Amsterdammer in de weg en daarom is zijn tweede plaats in 1960 zijn beste prestatie geweest. En hij werd drie keer Nederlands kampioen. In 1962 stopte hij er mee. Hij werd artsenbezoeker/medicijnverkoper en in zijn vrije tijd bondscoach van de stayers. Hij is natuurlijk veel te vroeg overleden.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 29 mei 2006 0:00

Ik vind Ivan Basso een uitstekende winnaar van de Ronde van Italië. Toen hij al vroeg de Maglia Rosa pakte, was is bang dat het verder een saaie ronde zou worden. De koers controleren en lam leggen met die Deense topformatie van Bjarne Riis leek een fluitje van een cent. Gelukkig is dat niet gebeurd. Basso toonde zich een echte leider en pakte op indrukwekkende wijze de twee zwaarste etappes. Hij deklasseerde zijn landgenoten Di Luca, Savoldelli en vooral Simoni, dat vervelende mannetje dat er van uitgaat dat je in de topwielrennerij cadeautjes krijgt. Een echte leider als Basso geeft geen cadeautjes. Bovendien had hij iets te vieren. De geboorte van zijn kind. En dat doe je alleen. Ter wille van dat kind en zijn moeder pak je het applaus, de bloemen, de champagne en desnoods ook nog die twee kortgerokte podiumpoezen. Dat doe je solo. Daarom reed hij die Simoni gewoon los. En als je naar het eindklassement kijkt en je ziet de tijdverschillen dan kun je niet anders dan vaststellen dat Ivan Basso dominant deze Giro op zijn naam heeft gebracht. Zo dominant dat hij voor mij ook favoriet numero uno is voor het winnen van de Tour, maar ik hoop wel dat de tegenstand daar iets groter is. We zullen het zien.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 28 mei 2006 20:53

De vraag is me deze week een paar keer gesteld: “wie is Maarten Tjallingii?”, de renner die vandaag de Ronde van België heeft gewonnen. Mijn antwoord was steevast: Maarten is een van die talenten die niet opgemerkt zijn in Nederland, omdat ze niet de geijkte paden bewandelen die normaliter naar bekendheid moeten leiden. Die renners koersen voornamelijk in het buitenland en dan bedoel ik niet België of Frankrijk, maar in Afrika, Azië of Amerika. Er is een ploeg die dat soort jongens opveegt en met ze naar die verre oorden trekt. Die ploeg heet Marco Polo, zo Nederlands als wat maar er wordt gereden op een Chinese licentie. Marco Polo heeft onder leiding van Gudo Kramer al heel wat successen behaald, maar het blijft onopgemerkt, want wie heeft er wel eens van het wielerland China gehoord? Maar in dat land zijn ze renners aan het klaarstomen voor de Olympische Spelen van Peking. Maarten heeft bij Marco Polo drie jaar zijn kunsten vertoond en hij won in 2003 de Tour du Faso in Afrika. Door die overwinning en zijn merkwaardige naam (Tjallingii is een Friese verbastering van Tjallingzoon) kon hij dit jaar een contract tekenen bij het continental team van Skil-Shimano. Nu ineens iedereen zijn naam kent, zullen de ProTour scouts de weg naar zijn woonplaats Arnhem wel weten te vinden, maar ik hoop veeleer dat Skil-Shimano (twee multinationals met Koga als materiaalsponsor) de beurs trekken en volgend jaar het ProTour circuit binnenstappen met Maarten als een van de kopmannen. Hij is gewoon een sterke allrounder, we ain’t seen nothing yet! (Foto: persdienst Skil-Shimano)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 28 mei 2006 16:32

Michael Boogerd (1972)

Hij wordt vandaag 34 en daarmee schuift hij zo langzamerhand naar een leeftijd toe, waarin beslissing moet worden genomen. Hoe lang ga ik nog door? Dat is niet alleen een kwestie van fysiek, want je moet het ook geestelijk kunnen opbrengen om elke dag weer aan die training te beginnen. Vooral als het slecht weer is. In de training blijkt de liefde voor de fiets en voor de sport en als dat minder wordt is het meestal met een renner gebeurd. Bij Michael lijkt daar nog geen sprake van te zijn, want de geboren Hagenaar heeft een goed voorjaar gedraaid. Hij had dat mankement met zijn voet, maar de wijze waarop hij dat heeft verwerkt en gewoon heeft doorgetraind toont aan dat hij nog steeds trek heeft. Hij reed zijn klassiekers op de plaats waar hij hoort: voorin. Dat er geen winst uitkwam heeft met alles te maken, maar voornamelijk met geluk. Hij begint over een goede maand aan zijn elfde Tour. Ik weet dat hij de ambitie heeft om nog één keer te schitteren in een hem goed liggende etappe. La Plagne was een hoogtepunt in zijn carrière en ik weet zeker dat hij nog een overheerlijk toetje in gedachten heeft. Ik hoop het, al is het alleen maar om die bek met tanden ver voor de finish te zien schitteren. Mister Prodent, I presume? (© Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 28 mei 2006 0:00

2 3 4 5 6 7 Volgende »