Welkom aan de digitale stamtafel van de Slogblog


Helemaal in de ban van het voetbal, met de prachtige zege van het Nederlands Elftal tegen Frankrijk als kers op de slagroom, was het wielrennen in mijn beleving wat op de achtergrond geraakt.

Natuurlijk won Mathieu van de Poel ook in de afgelopen week weer zijn koersjes en draait in Gent de zesdaagse, maar echt boeien doet het me niet. Liever zag ik het kind van Adri nu op een strand liggen om rust te nemen voor direct na de feestdagen serieus de voorbereidingen voor het wegseizoen beginnen.

En de zesdaagsen? Ik ben elke dag bezig met het actualiseren van de biografie van Peter Post die in maart gaat uitkomen en vergelijk dan de impact van de zesdaagse in die tijd met nu. Als er niet wat gebeurt dan is het evenement ten dode opgeschreven, want de echte specialisten lijken uitgestorven.

Het zal mannen als Patrick Sercu en René Pijnen ongetwijfeld aan het hart gaan, maar ook zij kunnen er niets aan veranderen. We kunnen er slechts in berusten, hoewel Rotterdam in januari ongetwijfeld weer een spektakel zal zijn.

Deze week ontving ik het dikke jaaroverzicht 2018 van Wielerrevue. Als je die doorbladert en hier en daar wat leest kom je toch weer in de ban van dat voor Nederland schitterende seizoen met een reeks successen die we jaren niet meer gewend waren.

De overwinning na een indrukwekkende solo van Niki Terpstra in de Ronde van Vlaanderen, de tweede plaatsen van Tom Dumoulin in eerst de Giro en daarna de Tour, de twee etappezeges in de Tour van Dylan Groenewegen, De solo van Steven Kruijswijk op weg naar Alpe d’Huez, het machtsvertoon van Mathieu van der Poel in het NK en de niet aflatende strijdlust van Bauke Mollema in de Tour en de Vuelta.

En dan de geweldige prestaties van onze vrouwen. Anna van der Breggen, Annemiek van Vleuten, Chantal Blaak, Marianne Vos, Lucinda Brand, Amy Pieters, wat een lichting, wat een successen. Al zou ik ze wel wat meer internationale tegenstand toewensen.

Bij de mannen is die hegemonie er nog niet. Daarvoor moeten we bij de Britten zijn. De drie grote ronden zijn alle drie door een Brit gewonnen en steeds een andere. Chris Froome won de Giro, Geraint Thomas de Tour en Simon Yates de Vuelta. De eerste twee van Team Sky en de derde koos voor de variant van het Australische Mitchelton-Scott.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 18 november 2018 12:00

Met zijn tijdgenoten Marco Pantani en Ludo Dierckxsens vormde Geert Van Bondt in de jaren negentig het verbond der kaalhoofdigen. Nu val je er niet meer mee op, maar zo’n vijftien jaar geleden was je nog een bezienswaardigheid met zo’n Kojak-kapsel.

De renner uit Ninove schijnt daar ernstig onder geleden te hebben en hij hoopte daar wat tegen te kunnen doen. Iemand had hem verteld dat de vette modderklei in de omgeving van Roubaix ook bekend was als een uitstekend haargroeimiddel.

Nadat hij eens zonder helm of ander hoofddeksel zwaar bemodderd in gezicht en op de schedel Parijs-Roubaix had voltooid, verbood hij de soigneur van de ploeg hem eens lekker af te soppen.

In plaats daarvan masseerde hij de smurrie nog eens langdurig in wat eens zijn fontanellen waren om het wonder van Roubaix toch maar zo veel mogelijk te helpen. De volgende morgen inspecteerde hij langdurig zijn maanlandschap voor de spiegel.

Maar hoe hij ook speurde er was nergens ook maar het begin van een haarvaatje te ontdekken. Ook de volgende dagen was er geen haartje op zijn glimmende biljartbal te bekennen en was wist de winnaar van Gent-Wevelgem 2000 (foto 2) dat hij in de maling was genomen.

Er zat niets anders op dat te berusten in zijn kaalheid. En zeg nou zelf, zonder die kale knikker zou hij allang vergeten zijn, want bij mij en vele anderen zit hij daardoor nog in het geheugen. Dat klinkt een beetje neerbuigend, maar zo is het niet bedoeld.

Geert was wel degelijk een goede renner, die echter vooral in een knechtenrol werd geduwd. Dat deed hij meer dan voortreffelijk en zo diende hij een aantal jaren Peter Van Petegem, onder meer in de Nederlandse TVM-formatie.

Dat beïnvloedde uiteraard zijn prestaties, maar Gent-Wevelgem staat trots en fier op zijn palmares en ieder jaar valt zijn naam weer in België aan de vooravond van die midweekse klassieker.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 18 november 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ARNDT, Nikias (1991, Duitsland)
ARNTZ, Marcel (1965, Nederland)
DILL-BUNDI, Robert (1958, Zwitserland)
EERDE, Ramon van (1987, Nederland)
MAH…, Andrť (1919, † 19.10.2010, Frankrijk)
MARTENS, Bob (1988, Nederland)
NAVARRO TAPIA, Christina (1971, Spanje)
NORET, Jean (1909, † 11.11.1990, Frankrijk)
PASSERIEU, Georges (1885, † 05.05.1928, Frankrijk)
STRAATHOF, Jeroen (1972, Nederland)
VEKEMANS, Koen (1966, BelgiŽ)
BUCHMANN, Emanuel (1992, Duitsland)

of ons op deze datum ontvielen:
MARA, Michele (1903, † 18.11.1986, ItaliŽ)
Door Fred van Slogteren, 18 november 2018 0:00

Chagrijnig

Half november, vallend blad
en buiige regen,
wind tegen,
de weg nat,
Jan is ’t nu zat,
gistermorgen heeft hij
zijn karretje opgeborgen.

Weggestopt, verborgen
onder ‘n oud kleed
staat in de schuur
zijn karretje,
zo een
met ’n krom stuur,
naast die van Greet.

Nu is het wachten op
de voorjaarszon,
want ’s winters
fietst Jan niet,
tot groot verdriet
van Greet, die chagrijnig
vraagt: ‘waar blijft die zon?’

© Nol van ‘t Wiel
... Lees meer
Door Nol van 't Wiel, 17 november 2018 12:00

Naar de naam Emile heeft hij niet vaak geluisterd, want iedereen noemde hem Milou, de naam waarbij hij opkeek als die werd geroepen. Hij was een Waal, maar hij werd in Leuven geboren.

Hij was een sprinter die in die discipline zeven keer kampioen van België was. Het hadden meer keren kunnen zijn, maar in zijn eerste jaren als prof was Jef ‘Poeske’ Scherens nog actief en dat was misschien wel de beste sprinter die de wereld gekend heeft.

Toen Poeske in 1951 zijn loopbaan beëindigde nam Milou het vaandel over en droeg het op zijn beurt in 1957 ongeschonden over aan Jos De Backer. Daar waar Scherens een topper was, die zeven keer wereldkampioen werd, daar waren Gosselin en De Backer internationaal slechts subtoppers.

Gosselin heeft nooit het erepodium bij het WK bereikt en De Backer won twee keer brons. Het zou kunnen dat de zenuwen Gosselin op de grote toernooien parten speelden en dat hij bij andere wedstrijden meer ontspannen was.

Dat zou verklaren waarom hij wel 35 keer een Grote Prijs won, die in zijn tijd overal in Europa verreden werden en waar alle grote sprinters van de jaren veertig en vijftig aan de start verschenen en hij nooit op het podium bij een WK heeft gestaan.

De enige internationale titel die hij veroverde was het Europees kampioenschap sprint in 1948. Na zijn loopbaan stak hij zijn verdiende geld in een restaurant in de badplaats Oostende.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 17 november 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ANZA, Santo (1980, ItaliŽ)
ASTARLOZA CHAURREAU, Mikel (1979, Spanje)
BAGGIO, Filippo (1980, ItaliŽ)
CAVALCANTI, Giovanni (1943, ItaliŽ)
CHIESA, Mario (1966, ItaliŽ)
DISSEAUX, Albertin (1914, † 10.07.2002, BelgiŽ)
GENT, Chris van (1918, † 31.12.1991, Nederland)
HńUSLER, Claudia (1985, Duitsland)
HIJZELENDOORN SR., Jan (1904, † 03.03.1974, Nederland)
MAIER, Harald (1960, Duitsland)
OTXOTORENA ARRARAS, Xabat (1980, Spanje)
RICKARDS, Emma (1973, AustraliŽ)
BATTAGLIN, Enrico (1989, ItaliŽ)
EVENSEN, Henrik (1994, Noorwegen)

of ons op deze datum ontvielen:
JAKOBI, Heinz (1922, † 17.11.2014, Duitsland)
SAMYN, Willy (1938, † 17.11.2012, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 17 november 2018 0:00

In het Verenigd Koninkrijk bestaat een zeer hoge koninklijke onderscheiding en degene die er mee wordt vereerd, mag zich Ridder in de Orde van de Kousenband noemen. Als een van de laatsten is dit jaar onze koning Willem Alexander onderscheiden.

Ridder in de Orde van de Kousenband is een wat frivole benaming en het bijbehorende ereteken wordt bij officiële gelegenheden dan ook niet op de borst gedragen, maar om het been, waar een kousenband behoort te zitten.

Om het dragen geloofwaardig te maken wordt er altijd een kuitbroek bij gedragen alsook de verdere kostumering uit de tijd waar deze orde uit stamt. Wie de gelegenheid krijgt het kleinood van dichtbij te bekijken, leest de tekst: Honi soit qui mal y pense.

Die tekst refereert aan een uitspraak van koning Edward III, die 670 jaar geleden tijdens een hofbal, dansend met de gravin van Salisbury, spontaan op de knieën ging om haar afgezakte kousenband even boven de knie en dus onder de hoepelrok om haar dijbeen te gespen.

De hovelingen gniffelden en de koning werd fluisterend een geile snoodaard genoemd. His Majesty ving daar iets van op, maar in plaats van in woede te ontsteken sprak hij de bovengenoemde zin, die zoveel betekent als: ‘Schande voor hem die er iets kwaads achter zoekt’.

Waarom hij dat in het Frans deed en niet in zijn moerstaal komt omdat in de hogere kringen van toen bij voorkeur Frans werd gesproken als uiting van beschaving en voornaamheid. In de hogere kringen was dat in Nederland tot ver in de negentiende eeuw eveneens de gewoonte.

De kousenband is geheel bovenaan gedrapeerd rond het wapen in de Coat of Arms, een schild dat uitsluitend hofleveranciers, in dit geval het fietsenmerk Humber, mogen voeren.

Het Frans is in Britse hofkringen al lang geen voertaal meer en het Engels, waar men zich destijds wellicht voor schaamde, is het belangrijkste communicatiemiddel in de wereld geworden. Zelfs in de Tour de France, waar in de laatste zeven jaar zes maal een Brit heeft gewonnen.
... Lees meer
Door Otto Beaujon, 16 november 2018 12:00

Martial Gayant is al sinds jaar en dag ploegleider van FDJ, de Franse formatie die al jaren op het hoogste niveau meerijdt met renners als Démare, Ladagnous, Molard, Roux, Roy Vichot en vooral Thibaut Pinot.

Weinigen zullen zich Gayant nog als renner herinneren. Toch staan er mooie overwinningen op naam van deze rustige inwoner van Picardië, zoals Parijs-Camembert in 1985, de Grand Prix Ouest-France Plouay in 1986 en de Tour de Limousin in 1990.

Verder etappezeges in de Ronde van Italië en in de Tour de France. Ook was hij in 1986 Frans kampioen, maar dat was in het veldrijden een discipline waar hij in de winter graag een uitstapje naar maakte.

Kortom, Martial Gayant was een goede renner in de jaren net na het tijdperk Hinault toen Frankrijk in afwachting was van een nieuwe superster, die overigens nog steeds op zich laat wachten, hoewel de ASO met het routeschema van de Tour van 2019 hoopt te kunnen afdwingen.

De mooiste uitslag op de erelijst van Gayant is waarschijnlijk zijn tweede plaats bij het WK op de weg van 1988. Het is een beetje schlemielig voor Gayant, dat niemand dat meer weet of het zich nog realiseert.

Hij stond in het Belgische Ronse echter wel degelijk op het erepodium met de Italiaan Maurizio Fondriest als de nieuwe wereldkampioen en de Spanjaard Juan Fernandez die derde werd. Ik zie voor diverse tv-schermen wenkbrauwen fronzen.

Velen zullen zich de tumultueuze finale van dit WK herinneren, maar niemand weet nog dat Gayant toen tweede werd. Wat was het geval? In de laatste ronde reden drie renners voorop met gering verschil op het peloton.

De Belg Claude Criquielion, de wereldkampioen van 1984, leek de beste papieren te hebben, maar zijn opmars werd gestuit door de Canadees Steve Bauer die de Waal pardoes de hekken in reed en daarmee ook zijn eigen kansen verprutste.

Lachende derde was de jonge Italiaan Fondriest die de regenboogtrui op een presenteerblaadje kreeg aangeboden. Iedereen die zich dit herinnert zal waarschijnlijk denken dat ze gedrieën ook het erepodium vulden, maar niets is minder waar.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 16 november 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
DE ROECK, Bart (1984, BelgiŽ)
JONG, Jan de (1944, Nederland)
MEER, Johan van der (1954, Nederland)
NEIRYNCKX, Kevin (1982, BelgiŽ)
ZIJDEN, Corine van der (1995, Nederland)
K‹NG, Stefan (1993, Zwitserland)
BUYSMAN, Nina (1997, Nederland)
KOOIJ, Bas van der (1995, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
VIEJO, Josť-Luis (1949, † 16.11.2014, Spanje)
Door Fred van Slogteren, 16 november 2018 0:00

DE FLANDRIENS

door Stan Lauryssens

Dit boek heeft een merkwaardige geschiedenis. Toen het in 1973 verscheen met als ondertitel ‘achter de schermen van de wielersport’ was er geen mens in geïnteresseerd. Het verkocht nauwelijks.

Ten onrechte want het brengt een aantal zaken aan het licht waar de coureurs liever geen ruchtbaarheid aan geven, onderdeel van de beruchte omerta. Voor wie alleen de mooie kant van het wielrennen wil zien, zal het dan ook geen prettig leesvoer zijn en dat is ook wel weer te begrijpen.

De duistere kant van de wielersport had daarom een betere benaming kunnen zijn. Het werd met superlatieven geadverteerd door de uitgever, maar geen mens was geïnteresseerd. Voor de boekenbeurs werd destijds Walter Godefroot ingehuurd om het boek te signeren.

Tussen het tekenen door gaf hij in de stand van de uitgever demonstraties op de rollenbank. Als hij al ratelend op de rollen bezig was, stond het zwart van de mensen, maar geen hond kocht het boek.

Tot bekend werd dat er een foto in stond, waarop Eddy Merckx zijn broek liet zakken en zijn witte kont aan de fotograaf toonde. Ook een baron is maar een mens, zullen we maar zeggen.

Toen het De Kannibaal ter ore kwam dat die foto in een boek terecht was gekomen, spande hij een kort geding aan om de gehele oplage uit de handel te laten nemen. Merckx won en de uitgever kreeg een week de tijd om de boeken bij de boekhandel terug te halen.

Het vonnis kwam in de kranten en een dag later hoefde uitgeverij De Goudvink niet meer in actie te komen om het vonnis uit te voeren. De gehele oplage van vijfduizend exemplaren was in een paar uur tijd volledig uitverkocht.

De moraal van dit verhaal is daarom dat als je een boek wil verkopen, je iets moet bedenken dat appelleert aan de morbide nieuwsgierigheid van mensen. In dit geval twee spierwitte billen, zoals er miljoenen zijn, maar wel van de beste wielrenner aller tijden. Dat maakt het verschil.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 15 november 2018 12:00

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1164 1165 1166 Volgende »