Welkom aan de digitale stamtafel van de Slogblog



Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
DE ROECK, Bart (1984, BelgiŽ)
JONG, Jan de (1944, Nederland)
MEER, Johan van der (1954, Nederland)
NEIRYNCKX, Kevin (1982, BelgiŽ)
ZIJDEN, Corine van der (1995, Nederland)
K‹NG, Stefan (1993, Zwitserland)
BUYSMAN, Nina (1997, Nederland)
KOOIJ, Bas van der (1995, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
VIEJO, Josť-Luis (1949, † 16.11.2014, Spanje)
Door Fred van Slogteren, 16 november 2018 0:00

DE FLANDRIENS

door Stan Lauryssens

Dit boek heeft een merkwaardige geschiedenis. Toen het in 1973 verscheen met als ondertitel ‘achter de schermen van de wielersport’ was er geen mens in geïnteresseerd. Het verkocht nauwelijks.

Ten onrechte want het brengt een aantal zaken aan het licht waar de coureurs liever geen ruchtbaarheid aan geven, onderdeel van de beruchte omerta. Voor wie alleen de mooie kant van het wielrennen wil zien, zal het dan ook geen prettig leesvoer zijn en dat is ook wel weer te begrijpen.

De duistere kant van de wielersport had daarom een betere benaming kunnen zijn. Het werd met superlatieven geadverteerd door de uitgever, maar geen mens was geïnteresseerd. Voor de boekenbeurs werd destijds Walter Godefroot ingehuurd om het boek te signeren.

Tussen het tekenen door gaf hij in de stand van de uitgever demonstraties op de rollenbank. Als hij al ratelend op de rollen bezig was, stond het zwart van de mensen, maar geen hond kocht het boek.

Tot bekend werd dat er een foto in stond, waarop Eddy Merckx zijn broek liet zakken en zijn witte kont aan de fotograaf toonde. Ook een baron is maar een mens, zullen we maar zeggen.

Toen het De Kannibaal ter ore kwam dat die foto in een boek terecht was gekomen, spande hij een kort geding aan om de gehele oplage uit de handel te laten nemen. Merckx won en de uitgever kreeg een week de tijd om de boeken bij de boekhandel terug te halen.

Het vonnis kwam in de kranten en een dag later hoefde uitgeverij De Goudvink niet meer in actie te komen om het vonnis uit te voeren. De gehele oplage van vijfduizend exemplaren was in een paar uur tijd volledig uitverkocht.

De moraal van dit verhaal is daarom dat als je een boek wil verkopen, je iets moet bedenken dat appelleert aan de morbide nieuwsgierigheid van mensen. In dit geval twee spierwitte billen, zoals er miljoenen zijn, maar wel van de beste wielrenner aller tijden. Dat maakt het verschil.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 15 november 2018 12:00

Frans Melckenbeeck was zo’n echte Vlaamse klepper met een grote reputatie in het eendagswerk. Als amateur was hij zo dominant en won hij zoveel dat hem een grootse profcarrière werd voorspeld.

Dat is er niet helemaal uitgekomen, maar als beroepsrenner heeft hij zeker niet gefaald. Een superkampioen, wat velen in hem zagen was hij echter niet.

Zijn grootste prestatie is zijn overwinning in Luik-Bastenaken-Luik in 1963 geweest. Hij klopte die dag de Italiaanse Belg Pino Cerami en de Italiaan Vittorio Adorni. Een jaar later schreef hij ook de Omloop Het Volk op zijn naam.

Melckenbeeck was een slimme en handige coureur, die gezegend met een scherpe eindsprint heel wat heeft gewonnen. Ook op de piste kon hij goed uit de voeten, want hij werd met Romain Deloof eens nationaal kampioen ploegkoers.

Het grote rondenwerk was minder aan hem besteed. Hij startte drie keer in de Tour de Tour de France en twee keer in de Vuelta a España. Hij won in de Vuelta drie keer een etappe, maar alleen de editie van 1964 heeft hij uitgereden.

In de Tour van 1963 won hij ook een etappe. Dat was de vierde rit van Roubaix naar Rouen en in dat deel van Frankrijk laten de Belgen zich zien. Melckenbeek won met een seconde voorsprong op Willy Derboven, twee op Rik Van Looy en vier op Gilbert Desmet I.

In 1972 beëindigde hij zijn carrière in het shirt van IJsboerke. De fabrikant van roomijs was in die tijd een grote naam in de wielerwereld en die nam Melckenbeeck in dienst als buitendienstverkoper.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 15 november 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
AMPLER, Klaus (1940, Duitsland)
COSTA DA FARIA, Mario (1985, Portugal)
DE MEERSMAN, Philemon (1914, † 02.04.2005, BelgiŽ)
ERVITI OLLO, Imanol (1983, Spanje)
FERNANDEZ SAINZ, Alberto (1981, Spanje)
GOMEZ DEL MORAL, Antonio (1939, Spanje)
JONGH, Pieter de (1934, Nederland)
KLEINSMAN, Rob (1962, Nederland)
K÷NIG, Leopold (1987, TsjechiŽ)
KOOI, Ben van der (1986, Nederland)
LOENHOUT, Willem-Jan van (1965, Nederland)
PONT, Guillaume (1979, Frankrijk)
TRUEBA PEREZ, Vicente (1905, † 13.11.1986, Spanje)
VALKENBURG, Reinier (1962, † 04.12.1987, Nederland)
VISSERS, Job (1984, Nederland)
VLIET, Leo van (1955, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 15 november 2018 0:00

Elke avond tijdens het weerbericht in het NOS Journaal wordt er een foto getoond die het weerbeeld van die dag moet illustreren. Zo zag ik in de afgelopen week een foto van de haven van het Zeeuwse stadje Goes voorbijkomen.

Toen moest ik aan Kees Bal denken, de oud-wielrenner die vooral in het geheugen is blijven hangen vanwege zijn zege in de Ronde van Vlaanderen in 1974. Aan de haven van Goes staat het gerenommeerde restaurant Karel V, waarvan Kees met zijn vrouw José de uitbater is.

Kees Bal was een zeer getalenteerde wielrenner die het in de wielersport heel ver had kunnen schoppen als hij wat serieuzer was geweest. Hij was bovendien een mooie jongen die beeldschoon op zijn fiets zat en wiens talent door de groten van het toenmalige peloton werden geprezen.

Maar Kees had niet helemaal het karakter van een houwdegen en had belangstelling voor veel meer dingen in het leven dan alleen het wielrennen. Zeker toen hij langdurig geblesseerd was en net als in het lied ‘Guus kom naar huus’ van Alexander Curley de bloemetjes eens flink buiten ging zetten.

Toch vond de grote Eddy Merckx hem voldoende waardevol om hem in zijn ploeg op te nemen, waar hij ook op tachtig procent van zijn grote vermogen De Kannibaal optimaal van dienst wist te zijn.

Zijn beste jaren waren die in dienst bij de Franse ploeg Gan-Mercier, waar hij met Joop Zoetemelk, Gerard Vianen en Gerrie Knetemann het Nederlands smaldeel vormde dat sterk heeft bijgedragen aan het imago van een echte succesploeg.

Dat was in de periode 1972 tot en met 1975 en behalve de Ronde van Vlaanderen won Kees ook de Ster der Beloften en etappes in de Ronde van Engeland, de Dauphiné en de Tour de l’Aude. Hij had in 1974 ook de Catalaanse Week kunnen winnen als hij niet had moeten buigen voor het ploegbelang dat voorrang gaf aan kopman Joop Zoetemelk.
... Lees meer
Door Henk Theuns, 14 november 2018 12:00

Eind maart 2019 organiseren wij voor de vierde maal Het Utrechtse Wielercafé, dat dit keer geheel gewijd zal zijn aan Peter Post, de man die veertig jaar lang een groot stempel heeft gedrukt op de Nederlandse wielersport.

Hij was met 65 overwinningen de Keizer van de Zesdaagsen en op 19 april 2019 is het 55 jaar geleden dat hij zijn grootste triomf als wegrenner behaalde met het winnen van de mooiste klassieker die er bestaat: Parijs-Roubaix.

Met zijn successen als wielrenner en ploegleider zorgde Peter Post ervoor dat hij een fenomeen in de wielersport werd en er in slaagde ingeslepen gewoontes en conventies in de beroepswielersport te doorbreken en te verbeteren.

Als teammanager en ploegleider van succesformaties als TI-Raleigh en Panasonic heeft Peter Post een professionele structuur geïntroduceerd en zijn renners de status gegeven die ze verdienen. Met als voorwaarde dat er wel voor gereden moest worden, want aan de kantjes eraf lopen had Post een hekel.

Misschien was hij wel meer zakenman dan wielrenner, want als slagerszoon had hij met de harde hand geleerd dat de tegels in de winkel moesten blinken, het vlees in de toonbank er rood en aantrekkelijk moest zijn uitgestald, de eigengemaakte worst van superieure kwaliteit moest zijn en het zaagsel op de winkelvloer fris moest ruiken.

Dat perfectionisme bracht hij over naar de wielersport en nog steeds is zijn hand in de huidige wielersport terug te vinden in de organisatie van de huidige WorldTour-ploegen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 14 november 2018 9:40

Vincenzo Nibali is met voorsprong de beste Italiaanse wielrenner van de laatste jaren. Waarschijnlijk vinden Italianen dat ook wel zorgelijk, want de Haai van Messina viert vandaag zijn 34ste verjaardag en van een opvolger is nog geen sprake.

Het had Fabio Aru moeten zijn, maar na een daverend begin lijkt zijn profloopbaan ernstig te stagneren, nu hij in diverse grote ronden niet meer met de besten mee kan.

Visconti, Pozzovivo, Trentin en Gasparotto zijn generatiegenoten van Nibali, Ulissi en Rosa blijven net als Aru hangen en dan zijn het alleen nog Colbrelli en Viviani die voor Italiaanse (sprint)successen zorgen.

Een zorgelijke ontwikkeling in een groot wielerland, waar er eigenlijk altijd grote vedetten zijn geweest. Altijd meerdere in één generatie, terwijl Nibali als rondenrenner nu alleen aan de hoge verwachtingen moet voldoen.

Niet dat hij daar problemen mee heeft, want zijn erelijst is lang en indrukwekkend. Hij heeft alle drie de grote ronden gewonnen en de Giro zelfs twee keer. De laatste keer was weliswaar een cadeautje van Steven Kruijswijk, maar zonder geluk vaart niemand wel.

Daar staat tegenover dat hij de Tour de France van 2014 groots en meeslepend won al had hij wel de mazzel dat Froome op de keien van Noord-Frankrijk zijn waterloo vond.

Hij won voorts Milaan-San Remo en twee keer de Ronde van Lombardije en verder won hij meerdere kleine etappekoersen als de Tirreno en de Ronde van Slovenië.

Zijn tijdrit houdt niet over, hij is ook niet de beste klimmer, maar dalen kan hij als geen ander en is hij van het kaliber van de grote dalers uit de geschiedenis als Fiorenzo Magni en Rini Wagtmans.

Maar met z’n 34 jaar heeft hij niet veel meer, om zijn palmares verder op te leuken. Hij lijkt me geen Valverde die van plan lijkt door te gaan tot zijn 65ste. Die kan niet buiten de fiets, terwijl het eerzucht is die Nibali drijft.

Het seizoen 2018 is dramatisch voor hem verlopen al begon het in San Remo in majeur. Daarna was er die val in de Tour waar hij een ruggenwervel brak en zijn seizoen min of meer naar de knoppen was.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 14 november 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ABBOTT, Mara (1985, Verenigde Staten)
BELL, Zachary (1982, Canada)
BENITEZ ROMAN, Alberto (1981, Spanje)
BERTOU, Michas (1946, Nederland)
BOIFAVA, Davide (1946, ItaliŽ)
DE MATTIS, Micula (1983, ItaliŽ)
DUGGAN, Timothy (1982, Verenigde Staten)
GASTAUER, Ben (1987, Luxemburg)
HERV…, Cťdric (1979, Frankrijk)
IGNOLIN, Guy (1936, † 15.12.2011, Frankrijk)
KONINGS, Jan (1931, Nederland)
MULLER, Ernst (1911, † 26.12.1991, Duitsland)
NAKANO, Koicho (1955, Japan)
NEK, Marieke van (1988, Nederland)
OLSSON, Madeleine (1982, Zweden)
POLAK, Bram (1902, † 23.11.1983, Nederland)
RHEE, Joey van (1992, Nederland)
RUSS, Matthias (1983, Duitsland)

of ons op deze datum ontvielen:
GIANELLO, Dante (1912, † 14.11.1992, Frankrijk)
MAGNE, Pierre (1906, † 14.11.1980, Frankrijk)
SCHAEKEN, Pol (1926, † 14.11.2002, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 14 november 2018 0:00

Van mijn wielervriend Hans Middelveld kreeg ik eens een aantal foto’s van amateurploegen die in 1962 aan de start stonden van Olympia’s Tour. Toen nog een evenement waar heel veel media-aandacht voor was.

Een van die ploegen was die van sponsor Dextro Energen, een merk druivensuiker waar je tijdens een lange autorit een tabletje van op je tong liet smelten om te voorkomen dat je oogleden zwaar werden van de slaap.

De ploeg hier afgebeeld stond onder leiding van Wim van Beek, in de jaren zeventig een dorpsgenoot van me. Ik meen dat hij een broer was van Gerard van Beek, een talentvol baan- en wegrenner die in 1950 dodelijk verongelukte tijdens de Zesdaagse van Berlijn.

Wim van Beek had midden in het dorp Wilnis een CV-verwarmingsbedrijf. We hadden een onderhoudscontract bij hem lopen en eens per jaar kwam hij langs voor een servicebeurt, want dat was onderdeel van de overeenkomst.

Het was een kortdurig werkje waarvoor hij op zolder wat in het binnenste van de ketel zat te rommelen, nadat hij met veel lawaai de wit plaatstalen behuizing had verwijderd.

Nadat die er weer netjes omheen was gehangen keek hij er geruime tijd zorgelijk naar om vervolgens mee te delen dat onze ketel op zijn laatste benen liep en hij toevallig enkele zeer aantrekkelijk geprijsde soortgenoten in de aanbieding had.

Hoewel ik geen moer verstand had van zijn ambacht wist ik hem iedere keer na lang doorvragen, je bent journalist of je bent het niet, weer de uitspraak te ontlokken dat de ketel het nog wel een jaartje zou uithouden.

Door Van Beek zag ik regelmatig bekende wielrenners door het dorp fietsen, want hij was in zijn vrije tijd ploegleider van de Dextro Energen-ploeg. Een sterke formatie, met in de amateurklassiekers en in Olympia’s Tour van die tijd altijd wel een kanshebber in de gelederen.

Zoals ook in deze ploeg aangetreden op de baan van het Olympisch Stadion voor Olympia’s Tour 1962. Hij had van links naar rechts de volgende renners meegebracht: Van links naar rechts: Mik Snijder, Bert Boom, Gerard Wesseling, Jurrie Dokter, Piet Verwey en Hennie Schouten.

Zelf stond hij er dus ook bij, evenals mekanieker Jasper Bouma en verzorger Joop van Slooten, als stafleden van een ploeg die dat jaar geen beslag kon leggen op een podiumplaats, hoewel Mik Snijder in 1961 nog Olympia’s Tour had gewonnen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 13 november 2018 12:00

In 1995 deed het Europese Hof van Justitie uitspraak in een door de Belgische voetballer Jean-Marc Bosman aangehangen zaak oven mensenhandel in de sport. Die uitspraak staat bekend als het Bosman Arrest en het gaf de zeggenschap over hun eigen persoon terug aan de individuele voetballer.

Dat komt in de wielersport gelukkig niet voor, dacht ik toen vroom, tot ik het verhaal van de Poolse renner Lech Piasecki las. Deze sterke jachtrijder won in 1985 vier ritten en het eindklassement in de Vredeskoers en hij werd wereldkampioen bij de amateurs op de weg.

Daarmee stond hij prompt in de belangstelling bij menige West-Europese profploeg. Maar Lech Piasecki was niet in de markt, omdat hij uit Polen kwam en dat land behoorde tot het communistische oostblok, waar het bestaan van beroepssport ontkend werd.

Een overstap voor renners uit de Sowjet Unie en de satellietlanden was tot de val van de Muur streng verboden, een staaltje collectieve vrijheidsberoving die zijn weerga niet kent. De Italiaanse fietsenfabriek Colnago had er echter iets op gevonden.

Een delegatie van die fabriek reisde naar Warschau en ging daar een gesprek aan met de Poolse wielerbond, die dringend om goed materiaal verlegen zat. “Hoeveel fietsen en onderdelen moeten jullie hebben in ruil voor Piasecki?,” was de vraag.

Nadat de morele verontwaardiging omtrent een dergelijk voorstel had plaatsgemaakt voor hebzucht, kwamen de gewenste aantallen op tafel. Ze werden het eens en Lech Piasecki werd de eerste renner van achter het IJzeren Gordijn die een westers profcontract mocht tekenen.

Toen dat gordijn in oktober 1989 eindelijk was verdwenen maakten nog veel meer renners de gang naar de grote ploegen in West-Europa. Piasecki was toen al lang een sterke profrenner met een mooie erelijst en twee gele truien in de kast.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 13 november 2018 9:00

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1163 1164 1165 Volgende »