Welkom aan de digitale stamtafel van de Slogblog



Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ABE, Yoshiyuki (1969, Japan)
APPELDOORN, Pascal (1970, Nederland)
BEYER, Chad (1986, Verenigde Staten)
BORCHI, Alessandra (1983, ItaliŽ)
BRUSSELMAN, Twan (1993, Nederland)
CAPELLE, Christophe (1967, Frankrijk)
CARUSO, Giampaolo (1980, ItaliŽ)
CLERE, Rťgis (1956, † 09.06.2012, Frankrijk)
CONTRINI, Daniele (1974, ItaliŽ)
FARENHOUT, Edward (1969, Nederland)
FERNANDES SILVA, Uenia (1984, BraziliŽ)
FOVONOV, Dimitriy (1976, Kazachstan)
KOOIJMAN, Richard (1975, Nederland)
KREDER, Michel (1987, Nederland)
LORENZ, Willy (1890, † 15.07.1971, Duitsland)
MARINO, Jean-Marc (1983, Frankrijk)
MOMENE CAMPO, Josť Antonio (1940, † 23.12.2010, Spanje)
STRAUSS, Marcel (1976, Zwitserland)
VONK, Hans (1959, Nederland)
VOS, John (1963, Nederland)
FOFONOV, Dimitri (1976, Kazachstan)
LIETAER, Eliot (1990, BelgiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
HOF, Aren van Ďt (1933, † 15.08.2014, Nederland)
RUFFET, Andrť (1929, † 15.08.2011, Franrkijk)
Door Fred van Slogteren, 15 augustus 2018 0:00

Mijn vorige stukje ging over het merk Cera van de Zeeuwse framebouwer Cees Raas. Vandaag aandacht voor een andere Zeeuwse constructeur, genaamd Jaap Huissoon uit Goes.

Twaalf kilometer van elkaar verwijderd verdienden ze in de jaren zestig, zeventig en tachtig allebei een goede boterham in de Zeeuwse wielersport, die door toedoen van Wim de Waal, Toine van de Bunder, Kees Bal, Jan Raas, Cees Priem en anderen bloeide als nooit tevoren.

De in 1936 in Yerseke geboren Huissoon was in de late jaren vijftig kortstondig beroepsrenner. Zijn profperiode duurde van 1958 tot en met 1960 een periode waarin hij uitkwam voor destijds bekende Nederlandse merkenploegen als Eroba en Magneet met bandenfabriek Vredestein steeds als co-sponsor.

Het was een ploeg met een aantal grote namen die onder leiding stond van Kees Pellenaars, nadat die in ongenade was gevallen bij de KNWU en hij gebroken had met het merk Locomotief.

In de rennersgroep dan ook veel bekende namen van coureurs die de grote jaren van de Nederlandse landenploeg in de Tour de France hadden meegemaakt als de gebroeders Wim en Piet van Est, Wout Wagtmans, Michel Stolker, Daan de Groot, Leo van der Pluijm en Jo de Roo.

Ik verdenk Jaap ervan dat hij niet erg te spreken was over de kwaliteit van Eroba en Magneet, anders hang je de fiets niet aan de wilgen om in Goes een eigen rijwielzaak te beginnen met een raceafdeling en een eigen merk racefiets.

Er rijden niet zo veel Huissoons meer rond, maar die er zijn dat zijn stuk voor stuk klassefietsen. In Zeeland en omstreken wordt er nog steeds met respect over gesproken. Toen ik twee jaar geleden op de Ahoy show voor oude racefietsen in Rotterdam een Huissoon had staan voor de verkoop, was er over belangstelling dan ook niet te klagen.

Ik weet dat Jo de Roo nog regelmatig op zijn Huissoon traint. Het fietsmerk is inmiddels bekender dan de wielrennende naamgever, want de carrière van Jaap ligt inmiddels al bijna zestig jaar achter ons.

Deze racefiets stamt uit de prehistorie van het merk, want de letters zijn er allemaal stuk voor stuk met de hand opgeschilderd. De dopjes, om het stuurlint mee vast te zetten, zijn opgesierd met de H van Huissoon.
... Lees meer
Door Peter Ravensbergen, 14 augustus 2018 12:00

Andrea Carrea was een Italiaanse renner uit de jaren vijftig en de verpersoonlijking van de ‘gregario’, de waterdrager. Hij was de meesterknecht van Fausto Coppi, de man die het knechtensysteem min of meer heeft uitgevonden en optimaal heeft ingevoerd.

In het peloton was Carrea niet bij zijn meester vandaan te slaan. Het was een grote vent met een mooie haakneus en hij hield de maestro niet alleen uit de wind maar zette hem ook permanent in de schaduw.

Hij verliet zijn plekje uitsluitend als Coppi dat van hem verlangde omdat hij een uitlooppoging moest neutraliseren of als er drinken moest worden geroofd. Als hij uitlopers terug moest halen dan sprong hij achter ze aan en dat ging hem makkelijk af, want hij was natuurlijk een heel goede renner.

Dan bleef hij aan het wiel en hij ontregelde waar hij kon het tempo. Meestal werden de vluchters dan weer ingerekend, maar als dat niet lukte dan ging hij in de finale voor de etappewinst of in ieder geval voor een ereplaats.

Zo belandde Andrea Carrea in de Tour van 1952 volkomen onverwacht in de gele trui. Hij was meegesprongen met een kopgroep in de negende etappe van Mülhouse naar Lausanne. De Zwitser Walter Diggelmann won de rit en onze landgenoot Jan Nolten werd derde.

In hun kielzog kwam Carrea – die geen centimeter kop had gedaan - over de streep en tot zijn niet geringe verbazing werd hem de gele trui aangetrokken door de permanente rondemiss Yvette Horner. De kleine accordeoniste moest die dag op een stoofje gaan staan om hem te kussen.

Toen Coppi over de finish kwam, stond de nieuwe klassementsleider er wat beteuterd bij. Hij bood zijn baas zijn verontschuldigingen aan. Die werden ruimhartig geaccepteerd, want de frêle campionissimo wist toen al dat het maar voor even zou zijn.

De volgende dag – het was de eerste keer dat de karavaan de Alpe d’Huez zou gaan beklimmen, haalde Coppi vernietigend uit en hij nam de maillot jaune van zijn lijfeigene over en stond die niet meer af. Carrea zocht de volgende dag met een tevreden gezicht zijn plaatsje in het peloton weer op.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 14 augustus 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ALDAPE CHAVEZ, Moises (1981, Mexico)
CALVENTE CORPAS, Manuel (1976, Spanje)
CURTOLO, Alberto (1984, ItaliŽ)
GALLASTEGUI, Maria (1974, Spanje)
GUARNIERI, Jacopo (1987, ItaliŽ)
HELMINEN, Matti (1975, Finland)
HOORNE, Jeroen (1988, BelgiŽ)
KAZHIEVA, Lyayzan (1987, Oezbekistan)
LINDBERG, Marie (1987, Zwitserland)
PERON, Andrea (1971, ItaliŽ)
PINFOLD, Andrew (1978, Canada)
RABOTTINI, Matteo (1987, ItaliŽ)
RODRIGUEZ, David (1979, Verenigde Staten)
RUDOLPH, Ehrenfried (1935, Duitsland)
VAN IMPE, Lode (1986, BelgiŽ)
WIPPERT, Wouter (1990, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 14 augustus 2018 0:00

De profronde van Kortenhoef was in mijn belevenis een van dé klassiekers onder de na-Tourse criteriums. Tijdens de hoogtijdagen van het Nederlandse profwielrennen omzoomden vele tienduizenden toeschouwers jaarlijks het parcours in het aan de rand van het Gooi gelegen dorp.

Op zaterdag 1 augustus 1981 was ik zelf een van de 35.000 toeschouwers die getuige waren van de zege van Gerrie Knetemann. Het was zijn collega Hennie Kuiper die de basis legde voor de zege van De Kneet.

Kuiper was in de slotfase door een lekke band een ronde achterop geraakt, maar dat weerhield hem er niet van aan te sluiten bij een kopgroepje van vijf renners dat zich juist had losgemaakt uit de greep van het peloton.

Ondanks herhaalde waarschuwingen van de jury om de wedstrijd te verlaten trapte Kuiper driftig mee bij de vijf leiders Knetemann, Lammertink, Lubberding, Schipper en de Belg Fons De Wolf.

Sterker nog, twee ronden voor het einde plaatste Kuiper een demarrage die door Knetemann werd beantwoord. Op die manier werd de pupil van Peter Post in een zetel naar de winst gedragen. “Door het lawaai had ik niet verstaan wat de speaker tegen Kuiper had geroepen”, zei De Kneet na afloop.

“Ik wist niet precies wat er gaande was. Ik wilde geen enkel risico nemen en daarom ben ik er meteen achteraan gesprongen toen Kuiper, wegsprong”. Jos Schipper werd tweede. Fons De Wolf won de sprint van de drie renners, die Knetemann en Schipper in de slotfase achter zich hadden gelaten.

De Ronde van Kortenhof werd tussen 1960 en 1988 jaarlijks georganiseerd door de legendarische oud prof Geurt Pos en zijn onafscheidelijke gabber Cees Schouten. Mede door hun uitstekende contacten slaagden ze erin om jarenlang grote renners aan de start te krijgen.

Zoetemelk, Raas, Knetemann, Kuiper, Roche, Delgado en vele anderen lokten in de jaren zeventig en daarna grote aantallen bezoekers. Pos en Schouten besloten met het criterium te stoppen toen ze van oordeel waren dat de profs er met de pet naar gingen gooien.

“Het kost ons geen enkele moeite om hier in het dorp voldoende geld op te halen voor de ronde. Maar ik verdom het om veel geld uit te geven aan lieden die daar niet voor willen werken. Vroeger, toen Raas nog de baas was van het peloton, werden er uiteraard ook vooraf afspraken gemaakt, maar de meute ging wel als één lang uitgerekt lint door de straten.

Er werd gereden. Vroeger had je combines van drie, vier man. Tegenwoordig is het peloton één grote combine. Zolang de mentaliteit niet verandert, komt er geen 34ste Ronde van Kortenhoef.”
... Lees meer
Door Jan Houterman, 13 augustus 2018 12:00

In België was het jarenlang heel erg, nadat Eddy Merckx afscheid had genomen. Elk talentje dat zich onderscheidde, al was het slechts in de Omloop van Sint-Jezus-Eyk, moest er aan geloven. Die werd groot geschreven.

Het was een soort heimwee. Jarenlang had de wielerpers zich uitsluitend op het fenomeen Merckx gericht en toen was hij er ineens niet meer. Het was een gevoel van: wat moeten we nu? Hoe moet het leven verder zonder Eddy?

Maar gelukkig was daar Willems of Schepers of Van Calster of De Wolf of hoe ze verder mochten heten, om je aan vast te klampen. Het legde een enorme druk op die jonge talenten om de nieuwe Merckx te moeten zijn en het werd dan ook steeds een teleurstelling.

Hetzelfde zagen we in Frankrijk na het afscheid van dat andere fenomeen: Bernard Hinault. Ook hier werden jonge talenten groot geschreven of anders gezegd: verzopen voor ze de zee hadden gezien.

Een van die talenten – en het was een groot talent – was Pascal Lino. Hij reed enkele jaren bij de profs, maar zijn zeges in de Ronde van Europa en een etappe in het Criterium International bleven nog onopgemerkt.

In de Tour de France van 1992 kwam de doorbraak. In de etappe naar Bordeaux pakte een kopgroep zeven minuten. Onze landgenoot Rob Harmeling won de etappe, maar Lino greep de gele trui. Hij behield dat kleinood maar liefst elf dagen en hij bracht het Franse volk daarmee in een euforie.

De opvolger van le Blaireau was opgestaan. In de tweede Alpenrit naar Sestrière was Claudio Chiapucci ongenaakbaar. Il Diabolo had ook de gele trui gepakt als zijn landgenoot Bugno niet de jacht had georganiseerd, waardoor Claudio net binnen bereik bleef van Miguel Indurain, de fietsende computer uit Baskenland.

In het door Bugno georganiseerde geweld moest Pascal Lino capituleren. Hij eindigde als vijfde in het algemeen klassement en hij werd de eeuwige belofte, wiens naam slechts op ‘Hinault’ rijmt maar meer ook niet.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 13 augustus 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BOSLAND, Dirk-Jan (1913, † 02.08.1991, Nederland)
BUYSSE, Marcel (1920, BelgiŽ)
BUYSSE, Jules (1901, † 31.12.1950, BelgiŽ)
GALPARSORO MARTINEZ, Dioni (1978, Spanje)
HOWSON, Damien (1992, AustraliŽ)
LEPLA, Jeroen (1990, BelgiŽ)
LIEBREGTS, Jan (1919, † 00.00.2003, Nederland)
LINDGREN, Johan (1986, Zweden)
NEYT, Maurice (1928, † 20.02.2006, BelgiŽ)
PANKOKE, Gunther (1925, Duitsland)
RICCI, Mario (1914, † 22.02.2005, ItaliŽ)
SKELDE, Michael (1973, Denemarken)
SLIPPENS, Ton (1970, Nederland)
VAN STAEYEN, Michael (1988, BelgiŽ)
GIBBONS, Ryan (1994, Zuid-Afrika)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 13 augustus 2018 0:00

In de week van de Europese kampioenschappen timmerden onze landenoten en landgenotes behoorlijk aan de weg. In positieve maar ook in negatieve zin. Met acht keer goud, drie keer zilver en drie keer brons presteerde ons land boven verwachting. Zowel op de weg als op de baan.

Het hadden natuurlijk negen gouden plakken moeten zijn, maar de belachelijke manier waarop de Nederlandse dames afgelopen zondag de overwinning weggaven, is voer voor psychologen. Excuses te over na afloop, maar ik denk dat er met alle successen van de afgelopen jaren wrevel en afgunst in de selectie is geslopen.

Het is maar speculeren wat ik hier doe, maar anders begrijp ik niet waarom met name Marianne Vos in de laatste kilometers vol aan het peloton ging sleuren, terwijl Van der Breggen in vrijwel gewonnen positie met een halve minuut voorop lag.

Weliswaar met een Italiaanse maar daar zou ze in de sprint geen kind aan hebben gehad. Het deed pijn aan je ogen om te zien hoe knullig de dames het goud uit handen gaven. Gelukkig maakten ze met goud en zilver veel goed in de tijdrit. Zo kenden we ze weer.

Op de baan deed Kirsten Wild voor de zoveelste keer wat er van haar verwacht werd. Met twee gouden en een bronzen plak keert zij met opgeheven hoofd in Nederland terug. Hetzelfde geldt voor sprinter Jeffrey Hoogland. Wat een knaap, wat een poten, wat een zuivere snelheid.

Vanmiddag is de wegwedstrijd voor de mannen op een parcours in de straten van Glasgow. Ik ben benieuwd wat Mathieu van der Poel daar gaat presteren tussen de groten van het internationale wegrennen. Wat maakt Poeleke II en Poupoeleke III klaar tegen mannen als Sagan en Van Avermaet? We gaan het zien.

Vrijdagmiddag was ik met vele wielervrienden aanwezig bij de crematie van Henny Marinus in Amsterdam-Osdorp. Ik had niets voorbereid om ook iets over Henny te vertellen, omdat ik had verwacht dat er al genoeg sprekers zouden zijn, die allemaal min of meer hetzelfde zouden zeggen over die grote, kleine man die we allemaal in ons hart hebben zitten.

Maar dat viel tegen, alleen John van Ierland droeg een uit de mond van Henny opgetekende monoloog voor en met alle respect voor Van Ierland moet je dat voor een aula vol Amsterdammers niet doen. We kunnen allemaal het stemgeluid van Henny dromen en zijn Jordaanse tongval zit bij iedereen in de kop.

Om zijn tekst dan met de zachte g van een Brabander te horen citeren, is net zoiets als een Schot Engels horen spreken. De herinnering van Koos Tacx kwam beter over, want Koos liet de emotie bij het verlies van een ware vriend goed doorklinken.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 12 augustus 2018 12:00

In het laatste Slogblog Tourspel had ik Tejay Van Garderen in mijn team. Niet vanwege zijn prestaties en ook niet vanwege gekoesterde verwachtingen, maar vanwege zijn afkomst. Nationalistisch als ik in sportzaken denk, bestond mijn team van vijftien renners geheel uit landgenoten.

Het kwam net als vorig jaar goed uit dat het er vijftien waren die geselecteerd werden voor deelname. Maar toen Wilco Kelderman door een val in het NK moest afhaken, had ik een probleem.

Dus stelde ik Tejay Van Garderen op als vervanger, omdat hij een halve Nederlander is. Zijn vader Marcel emigreerde lang geleden naar de Verenigde Staten, trouwde met een Amerikaanse en werd vader van Tejay, een volbloed Amerikaan geboren in Tacoma in de staat Washington, in het uiterste noordwesten van de Verenigde Staten.

Dat is niet ver van Portland in de buurstaat Oregon waar oud-Tourrenner Frans Pauwels in de jaren vijftig neerstreek om na een korte carrière als pompbediende fietsenmaker te worden bij Kisslers Cyclery, waar ze tot zijn niet geringe verbazing ook Europese racefietsen verkochten.

Amerika was helemaal geen wielerland en toen hij na enkele jaren de kans kreeg de zaak van de heer Kissler over te nemen, greep hij die met twee handen en besloot tegelijkertijd het wielrennen er onder de aandacht te brengen.

Hij breidde de raceafdeling uit, richtte een wielervereniging op en ging wedstrijden organiseren. Zo ontstond er langzamerhand een wielercultuur in dat dunbevolkte deel van het immense land en van heinde en verre kwamen enthousiastelingen bij Pauwels een racefiets kopen.

In die cultuur is ook Tejay Van Garderen wielrenner geworden. Al vanaf zijn tiende jaar zit hij op het smalle zadel en toonde van meet af aan over veel talent te beschikken. Dat hij daarmee in die uithoek van de USA niet ver komt, werd hem al jong duidelijk en op zeventienjarige leeftijd dook zijn naam al op in Nederlandse koersen voor junioren.

In 2008 werd hij opgenomen in de opleidingsploeg van Rabobank en in datzelfde jaar won hij een etappe in de Tour de l’Avenir, waar hij als achtste in het klassement eindigde. Een jaar later deed hij mooie dingen in Olympia’s Tour, waarna hij een contract mocht tekenen bij HTC Columbia, de voortzetting van de in opspraak geraakte T-Mobile ploeg.

In 2012 werd hij opgenomen in de BMC-ploeg en kreeg zijn carrière vaart. Hij won dat jaar de jongerenklassementen in Parijs-Nice, het Internationaal Wegcriterium en zijn naam kreeg een bekende klank toen hij dat klassement ook in de Tour de France in de wacht sleepte. In het eindklassement werd hij vijfde.

Die plaats behaalde hij twee jaar later nog eens en hij won verder de eindklassementen in de Ronde van Califorië en de USA Pro Challenge, de laatste koers zelfs twee keer. Wat precies de oorzaak is weet ik niet, maar daarna heeft Tejay geen opzienbarende prestaties meer geleverd.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 12 augustus 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ALLOO, Mike (1985, Nederland)
BRAET, Vinnie (1991, BelgiŽ)
BRUGNAMI, Gianluca (1963, ItaliŽ)
DE PAUW, Moreno (1991, BelgiŽ)
DENIS, Camiel (1983, Nederland)
GAINCHE, Jean (1932, Frankrijk)
HAAN, Wouter (1991, Nederland)
HASSINK, Arne (1984, Nederland)
HELM, Christian (1982, Duitsland)
LOVATT, Mark (1971, Groot BrittanniŽ)
PHAKADZE, Omari (1944, † 21.05.1993, GeorgiŽ)
RENDERS, Sven (1981, BelgiŽ)
RENDERS, Jens (1981, BelgiŽ)
ROELS, Lode (1912, † 17.09.1984, BelgiŽ)
SANDIG, Madeleine (1983, Duitsland)
STREEL, Marc (1971, BelgiŽ)
CARDIS, Romain (1992, Frankrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 12 augustus 2018 0:00

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1136 1137 1138 Volgende »