ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Welkom aan de digitale stamtafel van de Slogblog



Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BERTHOU, Eric (1980, Frankrijk)
BIDOT, Jean (1905, † 17.10.1986, Frankrijk)
CASTELIJNS, Twan (1989, Nederland)
CENTRONE, Vincenzo (1976, Luxemburg)
DE BIE, Danny (1960, BelgiŽ)
DERKSEN, Jan (1919, † 22.05.2011, Nederland)
ENTHOVEN, Edwin (1967, Nederland)
ESKOV, Nikita (1983, Rusland)
FISCHER, Jennifer (1988, Frankrijk)
GALLOPIN, Guy (1956, Frankrijk)
HENRION, Ludivine (1984, BelgiŽ)
HOGERVORST, Theo (1956, Nederland)
MARES, Martin (1982, TsjechiŽ)
M‹LLER, JŲrg (1961, Zwitserland)
NOVAL GONZALEZ, Benjamin (1979, Spanje)
VANDERAERDEN, Gert (1973, BelgiŽ)
ZANINI, Stefano (1969, ItaliŽ)
KUDUS, Merhawi (1994, Eritrea)
BAK KLARIS, Magnus (1996, Denemarken)
BATS, Didier (1993, BelgiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 23 januari 2018 0:00

Sport 80 was een Belgisch tijdschrift waarvan het eerste nummer, onder de naam Sport 67, in de derde week van 1967 verscheen. Als groot formaat krant werd uitgebreid verslag gedaan van de Belgische sportwereld met de wielersport als belangrijke trekker.

De hoogtijdagen van Eddy Merckx waren stilaan aangebroken en ook de Rode Duivels waren heel goed bezig tijdens de grote voetbaltoernooien waar Oranje nog een paar jaar in de marge ploeterde.

Na tig naamswijzigingen (ik kan me Sport 68, Sport 69, Sport 70, Sport 70 Super Magazine en Sport 80 Super Magazine herinneren) zijn we met de cover van vandaag beland bij de achttiende jaargang die in week 4 van 1984 verscheen.

Op die cover een foto van Francesco Moser. De Italiaan had even daarvoor het onaantastbaar gewaande werelduurrecord van Eddy Merckx niet verbeterd maar verpulverd. Dat deed behoorlijk zeer bij onze zuiderburen.

De redactie probeerde daarom de prestatie van Merckx uit oktober 1972 te vergelijken met die van Moser ruim elf jaar later, maar kwam er al snel achter dat een dergelijke invalshoek zinloos was.

Francesco Moser reed op een aerodynamische fiets. De Italiaan reed als eerste meer dan vijftig kilometer, probeerde het vier dagen later nog eens en stelde zijn eigen record nog een stukje bij.

In 1993 keek de wielerwereld met grote ogen naar de recordpoging van de Schot Graeme Obree (foto 2). Hij bouwde zijn fiets zelf, naar verluidt met wasmachine onderdelen, en zat kromgebogen over zijn stuur. Hij slaagde in zijn poging en kwam vierhonderd meter verder dan Moser negen jaar eerder.

Het werd steeds gekker, want na Obree ging het snel. Amper een week later ging Chris Boardman nog verder. De Engelsman lag als was hij Superman met de armen voor zich uitgestrekt, op zijn fiets.

In 1994 moest het record er vier keer aan geloven. De eerste die verder fietste dan Boardman was opnieuw Obree met zijn opmerkelijke fiets en stijl. Hierna volgden succesvolle pogingen van Miguel Indurain, Tony Rominger en opnieuw Chris Boardman die het record in 1996 op 56,375 kilometer zette.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 22 januari 2018 12:00

In de reeks Nederlandse kampioenen op de weg bij de beroepsrenners kom je de grootste namen tegen uit de geschiedenis van het nationale cyclisme. Jan Raas staat er drie keer bij, Joop Zoetemelk twee keer, enzovoort.Ook Gerrit Schulte (4x), Peter Post, Jo de Roo (2x) Hennie Kuiper, Henk Lubberding (2x) Erik Breukink, Steven Rooks, en nog meer vermaarde namen staan op de lijst.

Van alle grote mannen uit het verleden ontbreken alleen Jan Janssen en Gerrie Knetemann. Die zijn er nooit in geslaagd om Nederlands kampioen te worden. Ze waren echter wel wereldkampioen, wonnen klassiekers en Janssen zelfs de Tour en de Vuelta. Kortom, het ontbreken van een Nederlandse titel doet geen afbreuk aan zijn rijke palmares.

Tijdens de carrière van Janssen was de overmacht van de Nederlandse merkenploegen altijd te groot en rijdend voor een Franse ploeg dook er altijd een mannetje van Willem II, Televizier of Caballero op zijn wiel als hij iets wilde forceren. Waarom De Kneet nooit in het roodwitblauw heeft gereden weet ik eigenlijk niet precies, maar in vrijwel alle jaren dat hij meedeed won er wel een ploeggenoot.

In die lange lijst met negentig kampioenen, vanaf 1927 tot heden, staan ook enkele renners voor wie Nederlands kampioenschap zowel hoogtepunt als uitschieter was. Zo iemand was Jacques Frijters die in 1969 met de hoogste nationale wielereer ging strijken. Hij reed wel voor een buitenlandse ploeg (Mann-Grundig) maar hij mocht om onverklaarbare redenen wel kampioen worden.

Hij was als Nederlander afkomstig uit Baarle-Hertog, die Belgische enclave in het zuiden van West-Brabant en hij kon best wel aardig fietsen. In 1964 behaalde hij bij de nieuwelingen 24 overwinningen en in de drie jaar daarna ging hij bij de amateurs elf keer als eerste over de meet.

In 1968 leek hij echt door te breken met tien overwinningen in één seizoen, waaronder twee etappezeges in het Circuit des Mines, een zware rittenkoers in Frankrijk. Hij kreeg een contract bij de profformatie van Mann-Grundig en in de trui van die ploeg werd hij verrassend Nederlands kampioen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 22 januari 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BAKKER, Arie (1949, Nederland)
BINK, Odwin (1970, Nederland)
BRAND, Twan van den (1989, Nederland)
CHRISTOPHE, EugŤne (1885, † 01.02.1970, Frankrijk)
CUCINOTTA, Claudio (1982, ItaliŽ)
DIJK, Stefan van (1976, Nederland)
FRANSE, FranÁois (1965, Nederland)
FROSIO, Elia (1913, † 04.02.2005, ItaliŽ)
LEDESMA, Eva (1976, Spanje)
MICHELETTO, Giovanni (1889, † 07.09.1958, ItaliŽ)
MIDDEN, Albert van (1948, Nederland)
NEFFATTI, Ali (1895, † 19.04.1974, TunesiŽ)
P…LISSIER, Henri (1889, † 01.05.1935, Frankrijk)
RELOU, Tom (1970, Nederland)
SANCHEZ FERNANDEZ, Maria (1976, Spanje)
STAUFF, Andreas (1987, Duitsland)
TCHMIL, Andrej (1963, BelgiŽ)
WERNER, Laura (1981, BelgiŽ)
WILCHES RODRIGUEZ, Juan (1982, Colombia)
DRUYTS, Jessy (1994, BelgiŽ)
MULHERN, Mitchell (1991, AustraliŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
BAILEY, William (1888, † 22.01.1971, Groot BrittanniŽ)
BATTISTINI, Graziano (1936, † 22.01.1994, ItaliŽ)
REUTER, Willem (1917, † 22.01.1980, Nederland)
VANDERHAEGEN, Joseph (1906, † 22.01.1994, BelgiŽ)
VERCAUTEREN, Etienne (1935, † 22.01.2009, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 22 januari 2018 0:00

Als er ooit een kroniek van schaatsers-wielrenners wordt geschreven, dan moet er ook een hoofdstuk voor sportverslaggevers bijkomen. Voor een opsomming van journalisten die beide sporten hebben verslagen zou Van Theo Koomen tot Mart Smeets een aardige titel kunnen zijn.

In zo’n reeks zouden ook namen staan van ex-sporters die zich na hun actieve jaren tot de sportjournalistiek hebben bekeerd. Er schieten me zomaar namen te binnen als Herbert Dijkstra en Ger Bestebreurtje. Ik weet er echter nog een en wel Jorrit Jorritsma (1945-2012), de Jan Janssen van Fryslân.

Zoals zijn naam al doet vermoeden is hij van Friese komaf, maar hij is in Rotterdam geboren. Omdat zijn vader daar zijn brood als leraar kon verdienen verhuisde het gezin naar de Maasstad en zo werd Jorrit Jorritsma de Knut Knudsen van de Maasstad.

Hoewel hij toen al een veelbelovende langebaanschaatser was, werd op 18 januari 1963 de basis gelegd voor een carrière op de gladde ijzers door de ijzige Elfstedentocht van dat jaar. Begeesterd door de ongelooflijke prestatie van Reinier Paping besloot hij alles op het schaatsen te zetten en maakte hij al snel deel uit van de kernploeg met Ard & Keessie om er helaas in hun schaduw te blijven.

Op het natuurijs in het Groningse Scheemda behaalde Jorrit in 1963 al de Nederlandse titel bij de jongere B-junioren. In het seizoen 1964-1965 werd hij als groot talent opgenomen in de kernploeg. Onder leiding van Anton Huiskes brak de Friese Rotterdammer nationaal en internationaal door.

Hij nam van 1966 tot en met 1968 deel aan de EK’s en WK’s, maar alleen op het WK van 1967, dat werd gehouden op het ijs van het heilige Bislett in Oslo, lukte het hem om zich te kwalificeren voor de afsluitende tien kilometer en werd hij dertiende in het eindklassement. Na een sterk naseizoen stond Jorrit, die op de korte en middellange afstanden het sterkst was, zelfs derde op de wereldranglijst aller tijden. Op Verkerk en Schenk na was Jorritsma toen de snelste schaatser ter wereld.

In de zomermaanden was Jorritsma op bescheiden niveau actief als wielrenner. Het mocht geen naam hebben en zijn grootste succes was het, in de categorie Topsporters en gegangmaakt door beroepsrenner Jo de Roo, winnen van de Gentlemankoers in Hummelo. Als lid van de Rotterdamsche Leeuw, de club van Tourwinnaar Jan Janssen, koerste Jorrit Jorritsma met enige regelmaat in clubwedstrijden en in lokale nieuwelingenkoersen.

Nadat hij zich niet had geplaatst voor de Olympische Winterspelen van 1968 raakte Jorritsma langzaam maar zeker de aansluiting met de schaatstop kwijt. Al op 24-jarige leeftijd was zijn loopbaan als topsporter voorbij.

Tijdens zijn jaren als topschaatser had hij met succes de Academie voor Lichamelijk Opvoeding doorlopen. Er volgde met dat papiertje een tweede carrière als schaatstrainer. In Nederland stonden ze niet op hem te wachten, maar als bondscoach van de Canadese kernploeg boekte Jorritsma in korte tijd mooie successen.

Daardoor wilde de Nederlandse schaatsbond het toch met hem proberen. Als coach van de sprintploeg behaalde Jorritsma in 1980 wederom Olympisch succes, want in Lake Placid veroverde Lieuwe de Boer het brons op de 500 meter. Ook liet Jorrit in 1981 Jan Ykema debuteren op het WK Sprint.

Zelf was Jorritsma in die tijd nog wel eens als wielrenner actief in de Friese wilde bond waar meestal veel schaatsers in meededen. Behalve schaatstrainer was Jorritsma ook sportleraar in het hoger beroepsonderwijs in Alkmaar. Daar ontdekte hij door Theo Koomen zijn belangstelling voor de sportverslaggeving.
... Lees meer
Door Ad van der Linden, 21 januari 2018 12:00

Toen in het begin van de jaren vijftig wekelijks in het Olympisch Stadion de Populaires werden gehouden om aankomend baantalent wedstrijden te laten rijden, was er aan het eind van de avond altijd een koers voor stayers. “Motoren in de baan”, galmde de stem van speaker Willem Steenbergen door het vrijwel lege stadion want de paar duizend bezoekers zaten samengepakt op de marathontribune. Uit die tijd komt de naam galmbak.

Die wedstrijden waren niet bedoeld voor de gevestigde orde, maar voor jonge renners die het met geleend materiaal van de wielerbond wel eens achter die motor wilden proberen. Drie Amsterdammers meldden zich. Joop Kunst was op weg en baan een goede renner, maar dat kon bepaald niet gezegd worden van de andere twee. Martin Wierstra en Joop Stakenburg stelden als coureur niet veel voor, maar achter de motor bleken ze echter over onvermoede kwaliteiten te beschikken.

Twee heel verschillende types. Wierstra de beschaafde advocatenzoon en Stakenburg, een volkse Amsterdammer met de daarbij behorende vocabulaire uit de Kinkerstraat. Hij werd onverwacht nog een behoorlijke stayer, hoewel geen topper. Wierstra was dat een aantal jaren wel en alleen een superieure Guillermo Timoner (6x wereldkampioen) kon hem in 1960 van de wereldtitel afhouden.

Staak bracht ht niet zo ver, maar werd in 1961 wel derde bij het Nederlands kampioenschap achter Wierstra en Arie van Houwelingen. Dat was tevens zijn plafond. Na zijn carrière werd hij gangmaker en als entraineur werd hij met een geweldige abri wel een topper. Met Noppie Koch en Bruno Walrave bestierde hij jarenlang het internationale stayersdom.

Zijn praktijken op de motor waren niet altijd even netjes, want hij kon gevaarlijke toeren uithalen om zijn renner aan de zege te helpen. Bij het WK van 1969 in het sportpaleis van Antwerpen ging hij met zijn renner Theo Verschueren zo ver dat Bertus de Graaf, de gangmaker van Jaap Oudkerk, dat na afloop een regelrechte moordaanslag noemde.

Langzamerhand werd de mooie stayerssport door het gedrag van de gangmakers kapotgemaakt. Ze regelden niet alleen de wedstrijd, maar ook de financiën en aan de renners werd meestal niets gevraagd. Renners die wel wilden rijden, maar in volle finale merkten dat hun gangmaker de gaskraan maar niet wilde opendraaien, terwijl zij luidkeels 'harder, harder' riepen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 21 januari 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BELOHVOSCIKS, Raivis (1976, Letland)
BYSTRōM, Sven Erik (1992, Noorwegen)
GRIETEN, Kevin (1982, BelgiŽ)
KARMANY, Antonio (1934, Spanje)
KING, Dani (1990, Groot BrittanniŽ)
PELUCCHI, Matteo (1989, ItaliŽ)
ROELS, Dominik (1987, Duitsland)
VAN MEIRHAEGHE, Jef (1992, BelgiŽ)
BYSTRōM, Sven Erik (1992, Noorwegen)

of ons op deze datum ontvielen:
GOASMAT, Jean-Marie (1913, † 21.01.2006, Frankrijk)
STRIJBIS, Marius (1920, † 21.01.2008, Nederland)
SASSONE, Robert (1978, † 21.01.2016, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 21 januari 2018 0:00

Tour Down Under

Waar sneeuw en regen
zorgen voor gladde wegen
en wij bij windkracht negen
horen: ‘fietsen valt flink tegen’,
schijnt mijlenver van hier de zon,
daar waar zopas het wielerjaar begon.

Waar een peddelend peloton
zijn weg vindt in de warme zon
en wij van sprinters dezer dagen
horen: ‘we hebben niet te klagen’,
loopt nu de weg gemeen omhoog
en staan de klimmers op het verhoog.

Waar, zo u ongetwijfeld weet,
morgen, in een snikheet Adelaide,
een eind komt aan de Santos TDU,
het eerste hoofgerecht op het menu
van het wielerjaar tweeduizend achttien.
Een goed begin! Wat volgt? We zullen zien.

© Nol van ‘t Wiel
... Lees meer
Door Nol van 't Wiel, 20 januari 2018 12:00

Krijn Post is van hetzelfde bouwjaar als zijn naamgenoot Peter, maar er waren grote verschillen. In de eerste helft van de jaren vijftig gold Krijn als een ijzersterke amateur die op de weg een grote toekomst tegemoet leek te gaan. Peter kon in die tijd slechts bogen op wat bescheiden succesjes die hij op de baan van het Olympisch Stadion in de wekelijkse Populaires boekte. Bij de profs ging het net andersom.

Peter werd de vedette die Parijs-Roubaix op zijn naam schreef en de gekroonde Keizer van de zesdaagsen werd en Krijn werd bij de profs na een enkel ereplaatsje in wat criteriums weer melkboer te Nieuw Vennep. Niet dat hij niet ambitieus en eerzuchtig was, want ambitie en eerzucht was er in overvloed.

Als je als amateur de Ronde van het IJsselmeer, de Ronde van Midden Nederland en de Ronde van Zuid Holland op je naam hebt staan dan ben je geen type dat aan de start staat met het idee: ‘We zullen wel zien wat het wordt vandaag’.

Nee dan heb je nachten in je bed liggen woelen en gepiekerd waar je je slag gaat slaan. Dan heb je nagedacht over je belangrijkste tegenstanders, over je materiaal, over je verzorging, gebeden dat je geen pech gaat krijgen en nog veel meer an voorbereiding gedaan. Maar bij de profs is die ambitie niet genoeg.

Daar moet je ondanks een indrukwekkende erelijst bij de amateurs opnieuw beginnen, voor niemand ontzag hebben, je schikken in die specifieke cultuur van handjeklap, afspraken maken, op je nuchtere maag biefstukken naar binnen werken, pilletjes slikken in de hoop daar later niet de rekening voor te krijgen geprsenteerd en gezagsverhoudingen eerbiedigen of negeren.

Je eigen plan trekken was er niet bij, want dan kom je niet ver. Zie de mislukte profcarrières van een wielerfenomeen bij de amateurs als Fedor den Hertog en nog tal van andere grote talenten. Het profwereldje is knetterhard en wie aan de top staat dicteert de wetten.

De slimme diplomaat en spijkerharde zakenman die Peter was, was in dat wereldje in zijn element, terwijl Krijn verbaasd om zich heen keek en terugverlangde naar zijn melkwijk, waar het allerminst een ratrace is. Het profpeloton wacht op niemand en het profmilieu zit op niemand te wachten.

Alleen coureurs die zich aanpassen en voor niemand uit de weg gaan, hebben kans van slagen. Peter maakte als jong beroepsrenner de keus voor de baan en had daar aanvankelijk de grootste moeite om in the picture te komen. Met veel doorzettingsvermogen en een beetje geluk lukte het hem uiteindelijk. Hij werd een baanvedette en stapte met die naam later ook de weg op. Hij dwong zijn kansen af, maar dat moet je wel kunnen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 20 januari 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BARB…, Koen (1981, BelgiŽ)
DE TIER, Floris (1992, BelgiŽ)
DINATO, Maddalena (1989, ItaliŽ)
FISCHER, Josef (1865, † 29.08.1959, Duitsland)
HELVOIRT, Wil van (1952, Nederland)
J…GOU, Lilian (1976, Frankrijk)
KEMP, Martin (1957, Nederland)
KERSTEN, Frank (1967, Nederland)
KLEP, Edith (1976, Nederland)
LASTRAS GARCIA, Pablo (1976, Spanje)
MANDRI, Renť (1984, Estland)
MARSAL, Catherine (1971, Frankrijk)
NOLTEN, Jan (1930, † 13.07.2014, Nederland)
RUCKER, Stefan (1980, Oostenrijk)
ALLEGAERT, Piet (1995, BelgiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
CHAPATTE, Robert (1922, † 20.01.1997, Frankrijk)
HARDIQUEST, Louis (1910, † 20.01.1991, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 20 januari 2018 0:00

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1090 1091 1092 Volgende »