ad ad ad ad

Toine MAZAIRAC

Geboortedatum: 24 mei 1901
Geboorteland: Nederland
Overleden op: † 10.09.1966

In 1916 zag de sportieve HBS-scholier Twan Mazairac op de wielerbaan van Bergen op Zoom Piet Moeskops rijden. 'Dat wil ik ook', wist hij direct. Thuis vonden ze dat niet zo'n goed idee, maar hij zette door.
Tien jaar lang, van 1920 tot 1930, was de boomlange Zomenaar wielrenner en hij realiseerde een imposante erelijst. Vier keer werd hij Nederlands kampioen bij de amateursprinters en twee keer tweede.
Bij het WK stond hij vier keer op het erepodium. Eén keer als eerste, twee keer als tweede en een keer als derde. Bij de Olympische Spelen van 1928 behaalde hij een zilveren medaille.
In 1929 werd hij wereldkampioen door in Zürich de Engelsman Sydney Cozens te verslaan. Hij is waarschijnlijk de eerste Nederlandse wielrenner geweest die zich liet bijstaan door iemand die men nu een sportpsycholoog zou noemen.
Al voor de finale barstte hij van het zelfvertrouwen en hij won 'op één been', zoals sprinters dat noemen. Moeskops was zijn idool en hij bewonderde diens souplesse en explosieve kracht. Op die laatste vaardigheid trainde hij zo intensief dat hij hem in dat opzicht vrijwel evenaarde. Hij was een geboren sprinter die in staat was uit vrijwel stilstand met enkele verschrikkelijke trappen op topsnelheid te komen.
Tussen zijn races door mocht Mazairac graag kijken naar gangmakers die aan hun motoren sleutelden. Hij ging in Antwerpen een opleiding volgen in motor- en autotechniek en kort na het behalen van zijn wereldtitel stopte hij met de wielersport.
Hij kon in Bergen op Zoom een garagebedrijf kopen. Hij werd General Motors-dealer en met keihard werken stampte hij een prachtig bedrijf uit de grond. Twan Mazairac werd een geslaagd zakenman, die zijn succes altijd heeft toegeschreven aan de wielersport. 'Op de piste heb ik geleerd te vechten, net zo lang tot je bereikt wat je wil bereiken.'
Na zijn afscheid heeft hij nooit meer een fiets aangeraakt. Dat veranderde in 1964 toen de beroemde Jan Janssen zijn bedrijf binnenstapte om een auto te bestellen.
De twee raakten aan de praat en Janssen moedigde Twan aan om weer eens te gaan fietsen. Kort daarna zagen de inwoners van Bergen op Zoom de drieënzestigjarige weer op de racefiets. Trainend dat de stukken eraf vlogen.
De mentaliteit van de topsporter had hem nooit verlaten en dat zou hem op 10 september 1966 fataal worden. Op die dag deed hij op de wielerbaan van Dortmund mee aan een gentlemenkoers.
De anderen waren er voor de gezelligheid, maar Mazairac was er om te winnen. Hij raakte in volle sprint zijn tegenstander en hij sloeg met zijn hoofd op de betonnen baan. Met een schedelbasisfractuur werd hij naar het ziekenhuis vervoerd, waar hij kort daarna overleed.
Twan Mazairac, een van de beste sprinters die Nederland ooit gekend heeft had ook een filosofische inslag. Als een Fedor den Hertog avant la lettre zei hij eens in een interview: 'Er is veel humor nodig om de ernst van het leven te kunnen dragen'. Zo was het en zo is het nog steeds.

Uit Wielerhelden van Oranje 2003

24-05-2016