ad ad ad ad

Schalk VERHOEF

Geboortedatum: 5 augustus 1935
Geboorteland: Nederland
Overleden op: † 18.01.1997

De meeste wielrenners zijn kleine mannetjes. Zelfs Huub Zilverberg, die met ere de bijnaam De Reus van Goirle draagt, viel me tegen toen ik oog in oog met hem stond. Hij haalde het niet bij mijn één meter 98.
Leen Poortvliet, Tourrenner uit de jaren zestig kwam eveneens maar twee centimeter te kort om de twee meter te halen en ik heb eens ergens gelezen, maar heb dat nooit persoonlijk controleren, dat Schalk Verhoef twee meter en een beetje was en misschien wel de langste wielrenner van naam is geweest in de wielerhistorie.
Dat moest best lastig zijn geweest, want Poortvliet vertelde me eens dat hij zijn hele wielercarrière op een te kleine fiets heeft gereden, omdat ze in zijn tijd niet groter te koop waren. En ook niet op maat gemaakt werden omdat het frame dan niet stijf genoeg was en de fiets ging zwabberen. Tegen dat probleem is Schalk Verhoef natuurlijk ook aangelopen.
Ik heb hem wel eens zien fietsen. Dat was bij het WK van 1957 in het Belgische Waregem. Daar werd de Rotterdammer derde achter de Belg Louis Proost (eerste) en de Italiaan Arnaldo Pambianco (tweede).
Zij, maar ook ik, hadden geen droge draad meer aan het lijf, want het heeft die hele dag geregend. Ik was er vanuit Amsterdam naar toe gelift, samen met een jongen van school die ook van wielrennen hield.
Op die zaterdagmorgen in augustus 1957 posteerden we ons aan het begin van de A4 op het punt waar destijds Amsterdam ophield. Het druilde van de regen en geen hond stopte, want wie neemt er nou twee verzopen katten mee.
Uiteindelijk stopte er een Ford Taunus met een sombere man achter het stuur. Hij kwam uit de kop van Noord-Holland en zijn reisdoel was – geloof het of niet – het WK in Waregem. Het was een lange reis, letterlijk en figuurlijk, want de man was geen prater en wij wisten ook niet wat te zeggen.
Maar ook letterlijk was het een hele reis. Destijds waren de wegen weliswaar nog niet verstopt, maar in België moesten ze het fenomeen autosnelweg nog uitvinden, dus het duurde heel erg lang voor we op de plaats van bestemming arriveerden.
We kwamen er pas aan toen de laatste ronde voor de amateurs al was ingegaan. Na afloop zagen we in de verte met duizenden mensen voor ons Schalk op het erepodium staan. Op de laagste trede, maar zijn hoofd piekte ver boven de andere twee uit.
Als ik in de jaren daarna zijn naam hoorde of las, voelde ik weer dat klamme kougevoel van toen. Gelukkig kwam dat niet al te vaak voor, want de profcarrière van Schalk was kort en weinig krachtig.
Nog één keer kwam dat gevoel terug met rillingen en al. Dat was toen ik in 1997 in het Algemeen Dagblad zijn rouwadvertentie zag. Hij werd maar 61 jaar.

05-08-2016