ad ad ad ad

Pino CERAMI

Geboortedatum: 28 april 1922
Geboorteland: België
Overleden op: † 19.09.2014

‘Wat goed is komt snel’, schreef Joris van den Bergh ooit. Het is een gevleugelde uitspraak geworden, die iedere sportjournalist wel eens uit zijn pen heeft doen vloeien en daarom als ‘waar’ wordt beschouwd.
Maar is het wel een vaststaand feit, want er zijn meerdere voorbeelden in de sport die het tegendeel bewijzen. Zoals de jarige van vandaag: Giuseppe Cerami.
Beter bekend als Pino, een geboren Siciliaan die op zijn vijfde jaar met zijn ouders naar België emigreerde. Als economische vluchtelingen of als men tegenwoordig nogal minachtend zegt: gelukzoekers.
Iedereen die in die tijd niet tot de maffia behoorde, was op Sicilië straatarm en daarom vertrok vader Cerami met zijn gezin naar de Borinage, de streek in Wallonië waar de mensen hun brood verdienden als mijnwerker.
Uit pure noodzaak en rechtschapenheid, want als hij het geluk van veel geld had gezocht had hij zich wel aangesloten bij de maffia. Maar hij werd kompel en dat was logischerwijs ook het toekomstperspectief voor zijn zoon Pino. Die heeft ook diep onder de grond jarenlang het zwarte goud losgehakt, tot hij als wielrenner prof kon worden.
Dat was in 1948 en hij won in zijn eerste jaar bij de beroepsrenners de Grand Prix Moerenhout. Hij ontwikkelde zich tot een modaal renner, die meer voor anderen dan voor zichzelf reed. Hij koerste overal waar wat te verdienen was, pakte zijn prijsjes mee en niemand hield het voor mogelijk dat hij tot meer in staat was. “l’Italien? Non!”
Na acht jaar als 'die Italiaan' te hebben rondgereden liet hij zich tot Belg naturaliseren, maar ook dat maakte geen betere renner van hem. In maart 1960 hield iedereen er al rekening mee dat hij spoedig afscheid zou nemen.
Een week na zijn 38ste verjaardag won hij ineens Parijs-Roubaix en in diezelfde maand de Waalse Pijl. De wielerwereld reageerde verbijsterd. Een anonieme renner die in een paar weken tijd twee onvervalste klassiekers wint en daar ook nog eens de Ronde van België aan toevoegt. Het moet niet gekker worden.
In het WK van 1960 bereikte hij ook nog eens het erepodium met een derde plaats achter zijn kopman Rik Van Looy en de Fransman André Darrigade.
Een geweldig seizoen en niemand had het hem kwalijk genomen als hij toen gestopt was. Maar Cerami had de smaak te pakken. In 1961 begon hij met het winnen van de Brabantse Pijl om vervolgens met Van Looy de koppeltijdrit Het Gouden Wiel te winnen.
Dat laatste zou hij een jaar later nog eens doen. Maar de grote overwinning moest in 1961 nog komen. Dat was wederom een echte klassieker, te weten Parijs-Brussel. In 1962 ging het een stuk minder, maar in 1963 werd hij nog tweede in Luik-Bastenaken-Luik en boekte hij een etappezege in de Tour de France.
Toen vond hij het welletjes en als 41-jarige nam hij triomfantelijk afscheid van de wielersport. Een merkwaardig fenomeen, die in de herfst van zijn loopbaan nog een vedette werd.
‘Wat goed is komt meestal snel, maar soms wat later’, zouden we indachtig Pino Cerami de uitspraak van Van den Bergh willen nuanceren.
Hij is in Wallonië op een hoog voetstuk gezet en deze aimabele en bescheiden man heeft daar tot op hoge leeftijd van mogen genieten.
Onder andere als eregast bij het jaarlijkse eerbetoon in de vorm van zijn eigen Grand Prix Pino Cerami. Een belangrijke koers met heel wat grote namen op de erelijst.

28-04-2016