ad ad ad ad

Miguel INDURAIN LARRAYA

Geboortedatum: 16 juli 1964
Geboorteland: Spanje

Tussen 1991 en 1995 regeerde Don Miguel in de Tour de France. Er wordt op die jaren teruggekeken als een periode van grote saaiheid en Indurain zelf wordt qua uitstraling vergeleken met een blinde muur of een betonnen paal.
Niet erg vleiend voor een renner die zich in 1995 schaarde in het rijtje van de superkampioenen die vijf keer de Tour de France op hun naam schreven.
Maar het aanzien van vedettes heeft ook iets te maken met de tegenstanders waarmee ze moesten afrekenen en wat dat betreft was Indurain een beetje een eenoog in het land der blinden.
Met alle respect zijn coureurs als Bugno, Chiapucci, Rominger, Jakula, Ugrumov, Zülle en Riis als ronderenner niet te vergelijken met de renners waar Anquetil (Poulidor, Gaul en Bahamontes), Merckx (Zoetemelk, Van Impe en Ocaña) en Hinault (Zoetemelk, Fignon en LeMond) mee hadden af te rekenen.
De enige zwaargewicht (figuurlijk dan) waar Indurain mee op het podium heeft gestaan, was in 1994 Marco Pantani (toen derde). Maar Marco zou in de jaren daarna nog in de breedte groeien en de complete renner worden die in 1998 de Tour ook zou winnen.
Dat wil allemaal niet zeggen dat Indurain geen groot renner is geweest. Als tijdrijder kon hij verschrikkelijk uithalen en in het hooggebergte gigantisch aanklampen. En hij was natuurlijk een prachtige atleet om te zien.
Hij fietste in een periode die achteraf de geschiedenis is ingegaan als het epo-tijdperk. Hoewel er veel gesuggereerd is, is hij nooit positief bevonden en is er nooit iets bewezen. Toch blijft er een luchtje hangen, omdat zoals vaak gezegd – ook door de renners – in die tijd iedereen gebruikte.
Zijn Nederlandse vriend Erwin Nijboer kan er echter nog steeds kwaad om worden. met name het verhaal dat hij ’s nachts om de zoveel tijd wakker moest worden gemaakt, vanwege zijn veel te dikke bloed, is volgens Nijboer onzin.
“Dat heb ik ook gehoord ja, maar dat is grote flauwekul. Ik sliep vaak bij hem op de kamer en kan getuigendat hij altijd als een baby lag te slapen. Hij was een gezondheidsfreak en ik weet zeker dat zijn gezondheid belangrijker voor hem was dan welke overwinning dan ook.”
Er is overigens nog een verschil met zijn drie voorgangers. Zowel Anquetil, Merckx als Hinault begonnen als vedette aan hun eerste Tour, terwijl Indurain als knecht debuteerde en dat jarenlang deed.
Pas na het afscheid van Delgado kreeg hij de kans zijn talenten te tonen. Hij won overigens ook twee keer de Giro, terwijl hij zich in zijn grote tijd als Spanjaard nooit in de Vuelta liet zien.
Maar het grote manco van Indurain was zijn gebrek aan charisma. Nooit zei hij waar het op stond en nooit toonde hij zich de leider, die zijn bijnaam El Rey moest waarmaken.
Miguel de Zwijger paste veel beter bij hem, maar persoonlijk zou ik er Miguel de Bescheidene van maken. En bescheiden is hij, want hij laat zich nog maar zelden zien.

16-07-2016