ad ad ad ad

Marc MADIOT

Geboortedatum: 16 april 1959
Geboorteland: Frankrijk

Hij was een van de betere Franse renners in de jaren tachtig en de oudste van twee wielrennende broers. Een allround renner, die een keer achtste werd in de Tour de France en ook een keer Frans kampioen veldrijden was.
Maar het meest herinneren we ons Marc Madiot als de renner die twee keer Parijs-Roubaix won. In 1985 en 1991. Die eerste zege kan ik me niet meer zo voor de geest halen, maar de tweede des te meer.
Madiot reed toen voor zo’n typisch Franse ploeg met de naam R.M.O. Waar die afkosrting voor stond, weet ik niet meer, maar wel dat Madiot enkele jaren van tegenslag achter de rug had. Valpartijen, ziektes, blessures en ander ongemak hadden van hem een bijna naamloze gemaakt.
Hij dacht er zelfs over om met wielrennen te stoppen, maar in het voorjaar van 1991 leek het ineens weer te gaan. Zesde in de Ronde van Vlaanderen en vol goede moed begon hij een week later op 14 april in Compiègne aan de Hel van het Noorden, zijn lievelingskoers.
Vijftien kilometer voor de wielerbaan in Roubaix ontsnapte Madiot en soleerde op imposante wijze naar de finish. Een geweldige prestatie in een droge voorjaarsachtige editie van de Hel, die voor hem die dag een hemel was.
Hij was vijftien jaar beroepsrenner, maar zijn palmares is niet die van een superkampioen. Maar met het twee maal winnen van de mooiste klassieker van het jaar, heeft hij toch een plaats in de wielerhemel veroverd.
Na zijn wielercarrière ging hij verder als ploegleider. Van FDJ, dat toen nog voluit La Française des Jeux heette, naar de Franse nationale loterij al vele jaren sponsor van een degelijke ploeg.
Madiot zit niet meer zo vaak in de ploegleidersauto, want hij is al weer enkele jaren teammanager. In de koers begeleiden nu bekende oud-renners als broer Yvon, Martial Gayant en Frédéric Guesdon de renners van zijn ploeg.
Als ploegleider herinner ik me Madiot uit 2005. Tijdens de Tour van dat jaar was ik in Frankrijk en de televisie had elke dag een leuk item.
Een kleine camera was in de auto van een ploegleider gemonteerd en alleen die was in beeld. Er zat geen journalist naast hem, er werden geen vragen gesteld, er werd alleen maar geregistreerd met het geluid aan.
De camera zat die bewuste dag in de auto van Madiot. Zijn renner Christophe Mengin was in de finale uit de kopgroep ontsnapt net voor die door het peloton werd ingerekend. Hij reed als een duivel door de stromende regen en leek winnend op de finish af te gaan.
Toen hij net het vod van de laatste kilometer was gepasseerd was daar die haakse bocht. Hoewel de weg ruim en breed was ging hij er vol in. Daarbij nam hij iets te veel risico, ging onderuit, tal van renners uit het op hol geslagn peloton gingen er overheen en een onbekende Italiaan won de etappe.
Het enthousiasme van Madiot en zijn gepassioneerde geschreeuw in de micro was gelijk over. Zijn reactie was die van een man die zojuist een dierbare heeft verloren. Een prachtig stukje reality TV.
Toen hij na afloop werd geïnterviewd over die enorme tegenslag kwamen de tranen. Iedereen die het zag voelde zijn oprechte emotie. Sindsdien kan Marc Madiot niet meer bij me stuk. Een prachtige man, die zich vol verdriet voor de ogen van toute la France liet gaan en zich daar absoluut niet voor schaamde.

16-04-2016