ad ad ad ad

Jostein WILMANN

Geboortedatum: 15 juli 1953
Geboorteland: Noorwegen

Noorwegen is geen land van wielrenners. Uit Noorwegen komen schaatsers, skiërs en langlaufers. En verder veel olie van het continentale plat waar de Noren schathemeltjerijk van zijn geworden, nog rijker als wij van ons aardgas.
En wielrenners? Een paar. Edvald Boasson Hagen is nog altijd een renner om rekening mee te houden, Thor Hushovd is een voormalig icoon, die wereldkampioen was en in de Tour altijd voor publiciteit zorgde.
In een verder verleden herinneren we ons Dag-Otto Lauritzen die in de jaren tachtig een opvallend coureur was die onder andere de Henninger Turm won.
Boasson Hagen is geen ronderenner en Hushovd en Lauritzen waren dat ook niet, maar de al lang vergeten Jostein Wilmann was dat wel. Hij werd laat prof deze uit Viggja stammende Noor.
Hij was 27 toen hij debuteerde bij de Duitse Puch-formatie. Het was het laatste jaar van deze ploeg en Wilmann transfereerde naar Capri-Sonne, een mooie formatie, onder leiding van Walter Godefroot.
Die ploeg heeft maar twee jaar bestaan, maar was voor Wilmann en ook voor Peter Winnen een springplank naar sterke ploegen, waar vooral Winnen en in mindere mate Wilmann naam hebben gemaakt.
Waar Winnen vooral bekend werd door zijn prestaties in de Tour de France, daar was Wilmann meer een coureur voor het kleine rondewerk. Als goede klimmer bracht hij in 1982 zowel de Ronde van Romandië als de Catalaanse Week op zijn naam.
Hij debuteerde in 1980 in de Tour de France met een veertiende plaats, maar een jaar later reikte hij niet verder dan een 34ste klassering.
In 1983 werd hij nog een keer dertiende in de Giro, maar toen was het over en uit. Hij stopte en ik heb daarna nooit meer iets over hem gelezen of in mijn netwerk iets over hem gehoord.
Letterlijk naar de noorderzon vertrokken. In zijn tijd bezocht ik ieder jaar de Profronde van Woerden en daar heb ik hem eens aan de start zien staan. Ik stond daar graag te kijken als de renners, lekker zoetig ruikend naar massageolie, stonden te wachten tot ze mochten.
Tussen al die met elkaar ginnepappende coureurs, stond hij daar in dat mooie blauwe Capri Sonne-shirt eenzaam wortel te schieten. Niemand zei iets tegen hem en in zijn blauwe ogen ruisten de eeuwig zingende bossen.
Hij fietst al lang niet meer, maar de familienaam wordt vanaf 2005 in het peloton hooggehouden door zoon Frederik. Die startte niet in de grote wedstrijden, maar reed wel een jaartje voor de Nederlandse Skil-Shimano ploeg.
Zijn vader was beter, maar het zou me niks verbazen als die nu ver van de bewoonde wereld ergens boswachter of houtvester is en elke gedachte aan het cyclisme uit zijn systeem heeft gewist. 64 jaar inmiddels

15-07-2017