ad ad ad ad

Dag-Otto LAURITZEN

Geboortedatum: 12 september 1956
Geboorteland: Noorwegen

Hij had al afscheid genomen van de wielersport toen er op een dag in 1993 bestuursleden van de Noorse wielerbond aan zijn deur kwamen. Hij was bezig zijn huis te schilderen en had al vele weken geen fiets meer aangeraakt.
Hij was in de jaren daarvoor de enige Noorse wielrenner die zich internationaal met de beste renners kon meten en aangezien de Noorse wielerbond in 1993 het wereldkampioenschap moest organiseren werd zijn afwezigheid diep betreurd.
Koning Olav zou persoonlijk in Oslo naar de wegwedstrijd voor beroepsrenners komen kijken en dan moest er toch een renner meedoen die de Noorse eer kon hooghouden. Of Dag-Otto niet weer in training kon gaan?
Het Scandinavische land had na zijn afscheid geen enkele goede beroepsrenner meer en het publiek zou op die zondag alleen nog maar buitenlanders zien. Lauritzen stemde toe en liet zijn huis, half afgeschilderd, voorlopig even zoals het was.
Hij trainde in de resterende weken dat de stukken er af vlogen en speelde tot ieders verrassing een hoofdrol in de finale. Het parcours was spekglad geworden door de aanhoudende regen en de ene na de andere valpartij was het gevolg.
Ook Dag-Otto lag enkele malen te spartelen op de grond, maar waar anderen enige voorzichtigheid aan de dag legden, daar koos hij in de laatste ronde doldriest de aanval. Hij dook vol risico de bochten in en alleen Frans Maassen durfde meegaan.
De twee leken het samen te gaan uitmaken, toen uit de achtervolgende groep een renner in een blauw shirt met de stars en stripes erop achter het duo aanging en het achterhaalde.
In de afdaling van de enige klim in het parcours liet Lance Armstrong zich als een steen omlaag vallen en daar durfde zelfs Lauritzen hem niet te volgen.
Zo behaalde Armstrong in 1993 de wereldtitel en bij niemand kwam ook maar de geringste gedachte op dat de potige Texaan ooit zeven keer op rij de Tour de France zou gaan winnen.
Lauritzen en Maassen werden nog ingelopen door de groep met Indurain en Museeuw en de Noor eindigde als zevende. Nadat de nieuwe wereldkampioen door de koning was gecomplimenteerd, mocht Dag-Otto ook nog even langskomen voor een koninklijk pluimpje.
De volgende dag was hij weer lekker aan het schilderen. Een kleuurijk figuur waar de wereld voor het eerst van hoorde toen hij bij de Olympische Spelen van 1984 brons behaalde in de wegwedstrijd achter de Amerikaan Alexi Grewal en de Canadees Steve Bauer.
Daarna volgde een succesvolle profcarrière met onder meer een overwinning in de Henninger Turn, twee nationale titels en een etappezege in de Tour de France. In een bergetappe nota bene, het terrein waar hij normaliter niet tot prestaties kwam.
Noorwegen is geen echt wielerland, maar soms komt er een renner vandaag die zich internationaal met de besten kan meten. Vóór hem was dat bijvoorbeeld Jostein Willmann en na hem Thor Hushovd, Edvald Boasson Hagen en Alexander Kristoff.
Dat waren en zijn in hun tijd stuk voor stuk toprenners uit een land waar het wielrennen in populariteit ver achterblijft bij de grote wintersporten en het voetballen. Het Noorse wielrennen is als het noorderlicht. Het is niet dagelijks te zien, maar als het er is kijkt iedereen er bewonderend naar.
Dag-Otto Lauritzen viert vandaag zijn zestigste verjaardag.

12-09-2016