ad ad ad ad

Jeanne Martinussen overleden

“Ik weet niet hoeveel tijd mij nog gegund is, maar ik mag gerust stellen dat ik een leuk leven achter de rug heb.” Deze woorden sprak Jeanne Martinussen vorig jaar in een interview dat ik met haar had voor een wielermagazine.

Op 22 september 2016 is zij in haar woonplaats Gulpen overleden. Het eerste vrouwelijke jurylid in de periode direct na de Tweede Wereldoorlog werd 94 jaar.

Tijdens de afscheidsbijeenkomst in het crematorium van Heerlen werd niet alleen aandacht besteed aan haar jurywerk, dat toen nog voor vrouwen tot de hoge uitzonderingen behoorde. Tevens was er aandacht voor haar rol in het verzet tijdens de Duitse bezetting.

Vanuit haar appartement in het verzorgingshuis had zij in haar levensavond nog uitzicht op de heuvel waar zij de geallieerde piloten die door de vijand uit de lucht waren geschoten opving en naar veilige oorden bracht. Bescheiden als zij was heeft zij nooit veel over dit onderdeel in haar leven gepraat.

De liefde voor de sport op twee wielen kreeg Jeanne Martinussen met de paplepel ingegoten. Papa Martinussen, het jurylid dat in zijn jonge jaren zelf aan koersen had deelgenomen, was een goede vriend van de toenmalige Limburgse consul Jongen.

En met diens toestemming mocht zij als jong meisje plaats nemen op het juryplatform waar zij voor haar plezier de rugnummers van premiewinnaars noteerde, alsook zo goed mogelijk de uitslag op papier zette.

Van het een kwam het ander en toen er in 1946 door Lex Kuckelkorn uit Maastricht de MPM-koers werd georganiseerd, (voluit de Maas-, Peel-, Mijnstreekkoers) was het niet verwonderlijk dat Jeanne daaraan meewerkte en er ook als jurylid optrad.

De MPM-koers - die je met een beetje fantasie zelfs de voorloper van de Amstel Gold Race zou mogen noemen - werd drie keer gehouden, respectievelijk met Maastricht, Heerlen en Kerkrade als aankomstplaats.

In 1946 glorieerde Beverwijker Arie Vooren, in 1947 de Maastrichtenaar Sjaak Sijen en in ’48 diens streekgenoot Sjef Janssen uit Elsloo. Ook in de eerste edities van de Ronde van Nederland (die in 1948 het levenslicht zag, nadat een jaar eerder de Zesprovinciënkoers als test had gediend) deed Jeanne haar werk.

En vanzelfsprekend ontbrak zij niet als op de historische Cauberg om het Nederlands kampioenschap werd gestreden. Toen daar in 1948 ook de wereldkampioenschappen werden gehouden kreeg zij een plaatsje in de wagen van Polygoon, het bedrijf dat het bioscoopjournaal verzorgde.

Haar uitmuntende kennis van de Franse taal zorgde er tevens voor dat zij contractbesprekingen leidde met buitenlandse renners voor de Nederlandse wedstrijden. “Hoe vaak ik met mijn auto naar Brussel ben gereden zou ik niet meer weten, maar het was in elk geval héél vaak,” heeft zij daarover gezegd.

Toen ze beginjaren vijftig in het huwelijksbootje stapte en met wijlen haar man Theo Fijen onder andere een benzinetankstation aan de Rijksweg in Gulpen runde, stopte zij met jaar jurybezigheden.

De liefde voor de wielersport verdween daarentegen nooit. Op haar uitdrukkelijk verzoek werd de crematie in kleine kring gehouden, maar net als jurylid Jean Houben uit Geleen en de oud-profs Henk Steevens (Elsloo) en Huub Harings (Sibbe) behoorde ik tot de genodigden.

Geen wonder dat er aansluitend tijdens de koffietafel in Schin op Geul vele herinneringen met haar familie werden gedeeld. Jeanne Martinussen was een bijzondere vrouw.

Tekst: Wiel Verheesen

Door Wiel Verheesen, 9 oktober 2016 14:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web