ad ad ad ad

Het balhoofdplaatje van Otto …

Wie met zoiets baanbrekends als carbon in plaats van staal, aluminium of titanium, komt is altijd omstreden. Maar in 1986 won Greg LeMond de Tour de France met een fiets van carbon buizen en aluminium lugs.

De buizen kwamen van TVT. Die naam staat voor Technique du Verre Tissé, ofwel de techniek van het geweven glas(vezel), en fabrikant Look had daarvan een frame met aluminium lugs in elkaar gelijmd.

Behalve Look was in Frankrijk ook Time daar mee bezig, de toenmalige concurrent van Look op het gebied van systeempedalen en carbon frames.

Uiteraard werd er ook in andere landen hard gewerkt aan alle mogelijke toepassingen met het nieuwe wondermateriaal.

De fiets van LeMond, afgemonteerd met onderdelen van Mavic, Stronglight, Look (pedalen) en Wolber (tuben) zag er, afgezien van de framebuizen, zeer klassiek uit.

Gelijmde frames waren er al eerder, bijvoorbeeld van Vitus en van Péchiney. Vitus kwam najaar 1986 op de beurzen met een gestroomlijnd balhoofd met carbon buizen.

In 1990 kwam Look met de eerste baanfiets. Een fiets met knikbesturing, een echt uit één stuk gemaakt carbon monobloc frame, dat opgebouwd was om een opblaasbare matrijs die er naderhand uitgehaald werd.

Die techniek bleek niet erg praktisch voor een fietsframe. Het opbouwen om een matrijs van polyurethaanschuim was handiger: die kon gewoon blijven zitten.

Het jaar nadien kwam de Amerikaanse fabrikant Kestrel met het model 4000, wat volgens Kestrel zelf de eerste productiefiets was, die geheel van carbon was gemaakt.

Tegenwoordig hebben alle fietsmerken modellen van carbon, die naar eigen ontwerp in het verre oosten gemaakt worden. Ook Look heeft de productie om kostentechnische redenen overgebracht naar-lage-lonen-land Marokko.

Maar van alle pioniers uit de begintijd is Look, dankzij een ijzersterke marketing, op dit moment wereldwijd de belangrijkste leverancier van baanfietsen.

Carbonfietsen zijn niet meer weg te denken uit het peloton. Ook niet uit de Tour de France en Miguel Indurain was in 1992 de laatste die de Tour won op een stalen fiets. Een Pinarello.

Foto’s: archief Otto Beaujon

Door Otto Beaujon, 30 september 2016 12:00

gelijmd carbon

Dag Otto,

Je noemt een aantal merken van fietsen gemaakt van carbon of carbon buizen in aluminium lugs in het nog stalen tijdperk. Ik mis er één en wel Alan.

Hennie Stamsnijder crosste daar begin jaren 80 al mee. De carbon pijpen waren gelijmd in dezelfde aluminium lugs als de complete alu frames van toen. Het was nieuw, zag er mooi uit en was ongekend licht. Ik dacht erover zo'n frame aan te schaffen.

Als ik voor mijn werk in Enter moest zijn, ging ik vaak even aan bij Bert Boom langs die daar toen een fietsenwinkel had. Bert was vertrouwensman van Hennie en natuurlijk ook zijn mecanicien. Ik vertelde Bert over mijn voornemen.
Die keek me toen aan, wenkte me vervolgens mee naar een ruimte die dienstdeed als zijn kantoor en wees naar de drie frames die daar op de grond lagen. Het waren die carbonprobeersels, even mooi als in mijn gedachten, maar allemaal met losgeschoten pijpen.

Ik zou nog even wachten, zei Bert, dat lijmen hebben ze nog niet goed onder knie.

Grappig, als je nu op de Alanwebsite kijkt, zie je dat ze dat soort frames nog steeds maken en verkopen. Natuurlijk allemaal net iets gelikter en waarschijnlijk (hopelijk) sterker dan de exemplaren die toen aan mijn voeten lagen, ergens in '84 of '85.
Geplaatst door Joep Scholten, 30 september 2016 21:43:34

Alan

De spijker op z'n kop.
Zeker al in 1985 leverde Alan frames met carbon buis gelijmd en geschroefd in aluminium lugs. Voor iedereen te koop, daar hoefde je geen potentiële Tourwinnaar voor te zijn.
Geplaatst door Fabio Farelli, 01 oktober 2016 09:39:06

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web