ad ad ad ad

Van de boekenplank van Wim …

KIEFT

door Michel van Egmond

Dit is geen wielerboek, maar ook niet echt een voetbalboek, ook al is de hoofdpersoon in de jaren tachtig een bekende voetballer geweest. Een kopsterke spits met Torinstinct. Dit boek kreeg veel persaandacht, vanwege de verslaving van Wim Kieft aan cocaïne en alcohol.

Om die reden wilde ik het lezen. Bij de research voor mijn boeken over de geschiedenis van ons land in de Tour de France, kwam ik in aanraking met oud-renners die verslaafd waren geweest of nog waren aan amfetaminen.

Ze gaven het toe, maar wilden er verder niet diep op ingaan door welke hel ze zijn gegaan om er vanaf te komen of het probleem enigszins in hun leven in te passen. Naar dat drama mocht ik slechts gissen.

Dit boek geeft daar een indringend antwoord op en je leest over geldzorgen (Kieft heeft er miljoenen doorheen gejaagd), de dealers die achter hem aanzaten, zijn angsten, nachtmerries, leugens en het besodemieteren van mensen, die hem dierbaar waren, om maar aan geld te komen, enzovoort. Eén grote poel van ellende.

Er was nog een reden waarom ik het boek wilde lezen. Wim Kieft is namelijk familie van me, want zijn vader (Wim Kieft senior) is een volle neef. Zoals ik me hem uit mijn jeugd herinner, leek zijn zoon de voetballer in de jaren dat hij bij Ajax speelde, als twee druppels water op Wimpie, zoals mijn grote stoere neef in de familie werd genoemd.

Wimpie was een jaar of tien ouder dan ik en zo heel vaak heb ik hem niet ontmoet. Ik denk een paar keer bij onze oma thuis. Een vrolijke, levenslustige jongen die bij zijn vader in het bedrijf werkte.

Ome Ko, de oudste broer van mijn moeder, was aannemer van betonwerken en Wimpie kon zonder hulp een baal cement van vijftig kilo op zijn nek nemen, vertelde hij opschepperig. Ik hoorde het vol ontzag aan.

Wimpie werd in 1948 of daaromtrent als militair uitgezonden naar Nederlands Indië om daar te vechten in wat eufemistisch 'politionele acties' werd genoemd, maar in feite een smerige oorlog was.

Het verhaal dat ik van mijn moeder hoorde was dat zijn maat daar was gesneuveld. Wimpie vond het maar niks zoals die jongen daar in de tropen aan de aarde werd toevertrouwd en vroeg zijn commandant of hij een betonnen tombe voor zijn kameraad mocht maken.

Het mocht en hij maakte er, volgens mijn moeder die het rechtstreeks van haar broer had gehoord, een praalgraf van waarin die jongen zo ver van huis zijn laatste rustplaats vond.

Iedereen in de familie was onder de indruk van het verhaal en wilde er na terugkomst met hem over praten. Maar dat wilde Wimpie niet, Hij was een introverte stille jongen geworden. In het boek lees ik dat hij zijn verdere leven een stille, teruggetrokken man is gebleven, die zijn heil lang in de drank heeft gezocht. Van een posttraumatische stressstoornis veroorzaakt door oorlogsgeweld hadden we toen nog niet gehoord.

Hij is een aantal jaren geleden overleden na een zwaar ziekbed. Een alcoholist die op eigen verzoek door zijn kinderen naar de Jellinek-kliniek is gebracht om daar af te kicken. Hij verbleef er twee weken en heeft daarna nooit meer een druppel gedronken.

Wim Kieft de voetballer komt uit het boek tevoorschijn als een onzekere, bange jongen, die door het voetballen tegen wil en dank een Bekende Nederlander werd en daar nooit goed mee heeft leren omgaan.

De wijze waarop hij in de greep van cocaïne kwam, er vrijwel aan ten gronde ging en nu na een hevig gevecht met zichzelf en met de hulp van NA (Narcotics Anonymous) zover is gekomen dat hij al weer enkele jaren clean is, is hemelschreiend beschreven.

Michel van Egmond is een veelgeprezen auteur die het verhaal van de zoon van Wimpie zo heeft opgeschreven dat je het boek haast niet weg kunt leggen. Je moet verder, zoals de hoofdpersoon in wankel evenwicht ook verder moet met zijn leven, toen hij helemaal naar de klote was.

Of hij het gaat redden, is de vraag. “The monkey is off my back, but the circus is still in town”, zegt hij een paar keer in dit boek. Het is een eeuwigdurend gevecht met zichzelf dat pas zal eindigen als hij voor de laatste keer de ogen sluit.

Na het lezen moest ik lang aan Wimpie denken. Aan die vrolijke jongen, die na die oorlog ver van huis zo veranderd was. Hoe heeft hij het ervaren om zijn bejubelde zoon zo te zien afglijden?

KIEFT, voor wie het nog niet heeft gelezen, is een absolute aanrader.

Door Fred van Slogteren, 29 september 2016 12:00

Hoeveel nog?

Hoeveel familie van jou hebben we nog te gaan? Gruit.
Geplaatst door Han de Gruiter, 29 september 2016 18:02:49

bah!!!

Ik vind het een indrukwekkend verhaal. In Amsterdam hebben we voor types als Han de Gruiter een naam: CYNIKUT
Geplaatst door Michel van Vuren, 29 september 2016 19:05:56

wat wil je Gruit?

Ik heb nog een beroemde wetenschapper in de bollencultuur, een hoboďst en muziekpedagoog, een in Duitsland zeer populaire popzangeres, diverse beeldende kunstenaars in de aanbieding. Zeg het maar? Groten uit Zeist!
Geplaatst door Fred, 29 september 2016 19:50:54

Oeps, vergeten ...

Het beroemdste familielid van allemaal. Joop van den Ende, volle neef van mijn moeder.
Geplaatst door Fred, 29 september 2016 19:52:33

Inderdáád bah!!!

Met zijn botte reactie verlaagt de heer Van Vuren zich mijns inziens tot een niveau dat vast niet het zijne is. Ik zal misschien wel te lezen krijgen dat de Amsterdamse humor me is ontgaan, maar dan heb ik toch veel liever met de harde Haagse zelfspot te maken. Die gaat tenminste niet altijd en eeuwig ten koste van anderen te maken.

Bij dezen moge de heer Van Vuren ook vernemen dat mijn reactie op het stukje dat de heer Van Slogteren aan het lijvige boekwerk 'Kieft' heeft gewijd, in genen dele cynisch was bedoeld. Ik heb hem slechts willen hekelen voor zijn inconsequente gedrag. De ene keer schrijft hij mij "dat ik als vaste medewerker van slogblog mag blijven", mits ik dit en mits ik dat en op voorwaarde dat ik me tot het onderwerp wielersport beperk. Het doet dan wat vreemd aan de man zélf vervolgens over z'n schoonzoon de verkeersingenieur en z'n neef de papa van Ajax-voetballer Wim Kieft te zien doorhalen.

Overigens mag iedereen iets van dat boek vinden. Ook ik dus. Dat doe ik dan ook, maar het lijkt me beter om die mening op deze plek voor me te houden.

Geplaatst door Han de Gruiter, 30 september 2016 12:14:52

twijfels ...

je reactie doet me ernstig aan je verstand twijfelen, beste Gruit. Mag ik je eraan herinneren dat ik nu ruim tien jaar het ene wieleronderwerp na het andere op deze blog aansnij en me zo nu en dan te buiten ga aan een randonderwerp. Dat moet ik dan vergelijken met de ellenlange wederzijdse polemieken met Theo ten Dam over van alles en nog wat in jullie Haagse buurtje en kennissen van lang geleden Na een aantal opmerkingen van onder andere Michel van Vuren of ik die twee knorrige mannetjes uit Sesamstraat niet het zwijgen kan opleggen, heb ik dat niet gedaan. Ik heb je alleen gevraagd de functie in te vullen waarvoor ik je oorspronkelijk heb gevraagd.

Ik ben als opa trots op mijn kleinzoon en heb dat in een paar zinnen duidelijk gemaakt in een stuk dat verder geheel over de wielersport gaat. In een terugblik op de afgelopen week. Verder heb ik in de boekbespreking over Wim Kieft duidelijk aangegeven wat de relevantie is met de wielersport. Dat me bij het lezen van dat boek ook is opgevallen hoeveel mijn overleden neef Wimpie onder een oorlog heeft geleden die hij niet heeft gewild, maar waar hij in gesleurd is omdat hij toevallig de dienstplichtige leeftijd had. Het had jou en mij ook kunnen overkomen als we iets ouder waren geweest.

Misschien kan je het eerste niet invoelen en omdat je nooit vader en opa bent geweest en het tweede omdat je aan voldoende empathie ontbreekt en je horizon net zo ver reikt als die van Theo ten Dam. Dat spijt me dan oprecht voor je, want dan heb je een hoop gemist.

Het kan zijn dat je nu weer kwaad op me wordt, maar dat risico ben ik bereid te nemen. Ik exploiteer deze slogblog voor eigen rekening. Mag ik dan asjeblieft schrijven wat mij als mens raakt=
Geplaatst door Fred, 30 september 2016 14:49:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web