ad ad ad ad

Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 30 september …

Vandaag zeven jaar geleden schrok de Belgische wielerwereld op door het bericht dat Vic Van Schil zichzelf van het leven had beroofd. De oud-renner uit Nijlen stond bekend als een van de mannen van Merckx.

Eddy Merckx had tijdens zijn wielercarrière een groep renners om zich heen verzameld, die alles voor hem deden. Zijn luitenanten, werden ze genoemd. Toen hij na zijn carrière in Meise een racefietsenfabriek begon, nam hij een aantal van hen zelfs in dienst.

Het waren stuk voor stuk goede renners maar mentaal niet in staat het gewicht van de koers te dragen, zoals Merckx dat altijd formuleerde. De serviliteit ging ver, vooral bij Van Schil. Zoals bleek in Luik-Bastenaken-Luik in 1969.

Merckx had het gehele veld aan gort gereden en stevende op een zekere overwinning af. Hij had nog slechts één renner bij zich, toen hij aan de laatste kilometers begon.

Maar van die mens had hij niets te duchten, want dat was Vic, zijn nederige luitenant die zich gedurende de hele koers de kloten voor zijn meester had afgedraaid.

Zeer tegen zijn gewoonte in, vond Eddy dat hij daarvoor maar eens beloond moest worden. Van Schil zat er doorheen, maar Merckx spoorde hem aan in het wiel te blijven, dan mocht hij die dag winnen.

Bij de gedachte alleen al kreeg de trouwe knecht de daver op zijn hele lijf. Hij antwoordde dat daar geen sprake van kon zijn. “U gaat winnen en zelfs als U gaat vallen, dan draag ik U over de meet.”

Van Schil was al 29 jaar en had er al een hele carrière op zitten, toen hij bij Merckx in de ploeg kwam. Anderen hadden De Kannibaal al eens gewezen op de kwaliteiten van de Nijlenaar, maar Merckx had geantwoord geen behoefte te hebben aan een ‘oud peerd’.

Toen hij uiteindelijk toch overstag ging en Van Schil een contract kreeg aangeboden, heeft hij daar geen spijt van gehad. Onderdanigheid bestaat er in gradaties en bij Van Schil was dat de overtreffende, overtreffende, niet te overtreffen trap. En dan ook nog de trap van een peerd.

Ondanks het dwangmatig wegcijferen, realiseerde Van Schil ook zelf een mooie erelijst. Weliswaar met maar dertien zeges in getal, maar wel met enkele mooie. De Ronde van Wallonië, de Brabantse Pijl en twee etappes in de Ronde van Spanje tonen aan dat hij over grote kwaliteiten beschikte.

Hij was voor Merckx vooral van waarde in de bergen, want de meesterknecht kon met zijn baas in het wiel goed omhoog. Hij was daarom in de Tour altijd van de partij en had een belangrijk aandeel in de eindzege die Merckx in 1968 in de Ronde van Italië behaalde.

Een jaar voordat ook Merckx stopte, beëindigde Vic Van Schil zijn wielercarrière. Hij zou niet als veel van zijn ploeggenoten bij de fietsenfabriek van Merckx in dienst treden, maar begon in zijn woonplaats Nijlen een sportzaak.

Hij bleef de Merckx-clan echter trouw. Iedere zondagmorgen verzamelen bij Merckx thuis. Dan een pittig rondje fietsen en daarna een paar pinten vatten en verhalen ophalen. Hij ontbrak nooit en bleef altijd onderweg opletten of de meester wellicht iets nodig had. Een bidon, een schone zakdoek, een duwtje in de rug?

In augustus 2009 was hij aanwezig bij de uitvaart van de moeder van Merckx. Het viel zijn collega’s op dat hun vroegere ploegmaat erg somber was. Op het depressieve af. Hij was al een aantal weken niet verschenen op de zondagmorgen. 

Desondanks was het een schok toen kort daarna zijn overlijden bekend werd. Zijn vrouw had hem gevonden, hangend aan een touw in de garage. “Hij was een vriend uit de duizend”, sprak Merckx bij de begrafenis. Vic Van Schil werd 69 jaar.

Foto’s: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 30 september 2016 9:00

Merckx en Luik-Bastenaken-Luik

Beste Fred,
Dat Merckx aan Vic van Schil beloofde dat deze Luik Bastenaken Luik mocht winnen, lijkt me zeer onwaarschijnlijk. Naast de Tour was LBL de meest geviseerde wedstrijd van Merckx. Zijn uitslagen, zijn gedrag (meer dan eens wangedrag) wijzen daarop. Hij zou in 1965 al starten in LBL, echter zijn teleurstellend optreden een paar dagen voordien in de Waalse Pijl deed hem besluiten niet te starten. In 1966 ging hij wel van start, maar kon niet op tegen een ontketende Anquetil (Vic van Schil werd toen tweede). In 1967 reden Merckx en Godefroot op kop. De finish zou plaats vinden op de wielerbaan van Rocourt. Echter vanwege hevige regen werd op het laatste moment besloten om te finishen op de sintelbaan van Rocourt. Godefroot speelde beter in op de gewijzigde omstandigheden, kwam als eerste de sintelbaan op, waar slechts een halve ronde werd verreden en won. Een zeer ontgoochelde Merckx barstte net niet in huilen uit voorde BRT radio. Als dank voor deze mooie overwinning mocht Godefroot niet naar het WK in Heerlen. Van 1968 staat me wat Merckx betreft niets bij van LBL. Hij komt in ieder geval niet in de uitslag voor. Bij de start van LBL 1969 was Merckx al 4 jaar prof, had al heel veel gewonnen maar niet LBL. Toen hij samen met Van Schil richting Rocourt reed, moest deze wel plechtig beloven niet mee te sprinten. Bij de wedstrijd van 1970 zat Merckx in de kopgroep met Roger en Eric de Vlaeminck. Op de wielerbaan werd Merckx vakkundig in de tang genomen door de broertjes en Roger won. Toen een furieuze Merckx aan de microfoon stond van BRTF, trok een ventje van 10 jaar het petje van Merckx zijn hoofd. Terwijl het stoom uit zijn oren kwam, ging Merckx achter het ventje aan. Na een halve ronde sintelbaan had hij hem te pakken.
In 1971 leek Merckx een schitterende overwinning te behalen in LBL. Hij had een voorsprong van 5 minuten op zijn naaste achtervolgers. Vervolgens sprong George Pintens weg bij de achtervolgers en reed in mum van tijd het gat dicht op de inmiddels ingestorte Merckx. Vervolgens speelde zich in tafereel af, wat ik voordien en nadien nooit heb meegemaakt. Nadat Pintens bij Merckx was gekomen, reed het tweetal kilometers al keuvelend naast elkaar. Vervolgens nam Pintens de kop en nam Merckx mee aan het wiel. In de “eindsprint” versloeg een uitgeputte Merckx de relatief frisse Pintens. In dat jaar mocht Pintens wel mee naar het WK. Na 1971 won Merckx nog drie keer LBL en Georges Pintens een keer.
Het verhaal dat Merckx de zege gunde aan van Schil is m.i. een anekdote in het leven geroepen door Wuyts, direct na het overlijden van Vic van Schil. In de kranten uit die tijd (1969} en Sport ’69 lees ik een heel ander verhaal.
Geplaatst door Piet van der Meer, 30 september 2016 18:59:00

zou kunnen

Beste mogelijk dat je gelijk hebt, Piet. Ik weet ook niet meer waar ik het heb gelezen. Ik heb het zeker niet van Van Schil, want die heb ik nooit ontmoet. In het interview dat ik ooit met Merckx is het ook niet aan de orde geweest. Dat ik het zelf ook een vreemde zaak vond, blijkt uit de zin die begint met 'Zeer tegen zijn gewoonte in, enzovoort." Bedankt voor deze aanvulling.
Geplaatst door Fred, 30 september 2016 19:13:59

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web