ad ad ad ad

Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 29 september …

Ik kan me die door Felice Gimondi gewonnen Tour de France van 1965 nog heel goed herinneren. Jacques Anquetil die ‘m al vijf keer had gewonnen had was niet van de partij en Raymond Poulidor was daarom huizenhoog favoriet.

Wat dat jaar heel bijzonder was, Nederland had vier kopmannen in de strijd. Althans in mijn optiek en die van sommige kranten. Wisten we veel, er waren anno 1965 nog niet veel wielerkenners in ons land.

Jan Janssen werd als kopman van de Pelforth-ploeg grote kansen op de eindzege toegedicht, ondanks het feit dat hij een paar dagen voor de start bij een keuring te horen kreeg dat hij een ernstige hartkwaal had en verder fietsen zeer onverstandig zou zijn.

Die arts had nog nooit het hart van een topwielrenner onderzocht en die schrok zich te pletter van het paardenhart van Jan. De medische wetenschap had zich anno 1965 nog nauwelijks met topsport beziggehouden.

Ook Arie den Hartog, Cees Haast en de debuterende Peter Post werden in staat geacht een hoge klassering te bereiken. Arie was een ploeggenoot van Anquetil en had in het voorjaar Milaan-San Remo gewonnen. Vandaar.

Cees Haast kon klimmen en moest vanwege die eigenschap in staat zijn om Poulidor in de bergen te verslaan. Bovendien was zijn ploegleider de geniale Kees Pellenaars, de man die in de jaren vijftig Nederland als wielerland op de kaart had gezet.

En dan Peter Post. Die had als beroemd zesdaagsenrenner meermaals in de pers laten weten dat als hij naar de Tour zou gaan dat om te winnen zou zijn. Tegen het hooggebergte zag hij niet op. Hij wist niet hou gauw hij in de bezemwagen moest stappen toen de Aubisque beklommen moest worden.

Janssen was de enige die aan de verwachtingen voldeed met een negende plaats in het eindklassement. Poupou redde het niet, want er was plots een nieuwe ster aan het firmament verschenen.

Een pas 22-jarige Italiaan. Hij maakte deel uit van de Italiaanse Salvarini-ploeg met daarin mannen als Vittorio Adorni en Arnaldo Pambianco. Al in de derde etappe van Roubaix naar Rouen zegevierde deze Felice Gimondi en hij pakte de gele trui.

Ze wisten wel wie hij was, want een jaar eerder had hij de Tour de l’Avenir gewonnen. Door slim te koersen sprokkelde hij nog wat tijdwinst bij elkaar en in de bergen hield hij knap stand. Hij won ook nog de klimtijdrit in de buurt van Aix les Bains voor Poulidor en Pingeon. Zo won hij de Tour van 1965 en ook nog drie keer de Giro en een keer de Vuelta.

Gimondi won daarnaast zes klassiekers, was wereldkampioen en geldt als een aimabel mens. Na zijn carrière werd hij een gefortuneerd zakenman en hij is al jaren ambassadeur van het vermaarde fietsenmerk Bianchi.

Daar heeft hij bijna zijn hele carrière op gereden, behalve in het jaar van zijn grootste overwinning. De materiaalsponsor van Salvarini was namelijk het fietsenmerk Fiorenzo Magni.

Gimondi wordt nog regelmatig geïnterviewd en dan staat hij er altijd bij als het prototype van een gentleman. Een heer van stand, want hij woont net als Heer Bommel in een kasteel.

Niet in Rommeldam, maar in Bergamo, waar hij vandaag, hopelijk in goede gezondheid, zijn 74ste verjaardag viert.

Foto 1: archief dewielersite.net
Foto 2: archief T&T Tekst & Traffic

Door Fred van Slogteren, 29 september 2016 9:00

Tour de France 1965

De Tour de France van 1965 staat nog scherp op mijn netvlies. Poulidor kan wel voor de Franse pers en het Franse wielerpubliek de grote favoriet geweest zijn, Jan Janssen (toen en nu een scherp analyticus) dacht er heel anders over .
In een voorbeschouwing over de Tour (o.a. gepubliceerd in dagblad “Het Binnenhof”) zei hij het volgende: “Zolang Anquetil aan de Tour deelneemt en hem niets ernstigs overkomt als een valpartij of iets dergelijks, is de uitslag 1. Anquetil, 2. Poulidor. Nu Anquetil dit jaar de Tour overslaat, rekent iedereen erop dat Poulidor wint. Laat ik dan nu maar zeggen dat Poulidor de Tour niet gaat winnen. Nu niet en nooit niet, daar heeft hij gewoon niet voldoende persoonlijkheid voor. Hij is goed als Anquetil erbij is. Dan kan hij zijn koers op Jacques afstellen. Maar hij kan de wedstrijd niet maken.”

Cees Haast heeft m.i. de verwachtingen wel waargemaakt. Hij was in de Alpen bezig met een spectaculaire opmars Na de zestiende etappe stond hij zesde in het algemeen klassement en een podiumplaats leek in het verschiet. Na een onnozel valpartijtje bergop, waarbij hij op zijn dijbeen viel en een kiezelsteentje een slagaderlijke bloeding veroorzaakte, moest hij de strijd staken. Beroemd is de foto waar een huilende Kees Pellenaars die een huilende Cees Haast begeleidt naar de ziekenauto. Cees Haast en Felice Gimondi waren de smaakmakers van deze Tour

Peter Post kwam in de eerste etappe zwaar ten val. Het was een wonder dat hij het nog negen etappes volhield. Are den Hartog, kopman van de Ford-France ploeg viel door de mand en stapte gelijk met Post af.

Felice Gimondi was een verhaal apart. Een paar weken voor de Tour was hij als knecht van winnaar Adorni derde geëindigd in de Giro. Hij zou niet starten in de Tour. Echter bij Salvarani kwamen ze manschappen te kort. Gimondi zou alsnog gedurende ca negen etappes meedoen als hulp voor Adorni. Gimondi kwam al gauw in het geel, terwijl Adorni volledig faalde. Adorni stapte af en Gimondi reed door en kwam als terechte winnaar in Parijs aan.
Geplaatst door Piet van der Meer, 29 september 2016 15:04:27

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web