ad ad ad ad

De jarige van vandaag …

Martin Bons schreef een paar jaar geleden een boek met de titel ‘De kunst van het dalen’. Het zou me niet verbazen als Thibaut Pinot na zijn afscheid een boek schrijft met de titel ‘De angst van het dalen’.

Zijn geboorte- en woonplaats Melisey, waar hij op 29 mei 1990 ter wereld kwam, ligt in de Vogezen met behoorlijke bergen in zijn voor- en achtertuin, reden waarom Thibaut als een behoorlijke klimmer te boek staat.

Maar als het op dalen aankwam deed hij dat met zeven kleuren stront in zijn broek. Dan zag hij ineens alle gevaren van het dalen tegelijk en blokkeerde alles in zijn systeem. Ooit de Tour winnen kon hij op zijn buik schrijven.

Maar Thibaut zocht na het seizoen 2013 hulp bij een psycholoog, die hem in vele sessies van zijn angsten afhielp. En zie in 2014 werd hij derde in de Tour de France. Het was gelukt.

Een jaar later werd hij zestiende. Dat was een stuk minder, maar dat lag niet aan het dalen. Hij won het jongerenklassement en zelfs de bergrit met aankomst op Alpe d’Huez. Hij werd in eigen land nog populairder dan hij al was.

Sinds zijn overgang naar de profs in 2009 rijdt de publiekslieveling voor La Française des Jeux, een Franse ploeg met vrijwel uitsluitend Franse renners. Dat appelleert nog eens extra aan het Franse chauvinisme.

Hij kwam met goede papieren bij die ploeg binnen, want bij de junioren won hij in één seizoen de Ronde van Guadeloupe, de Tour de Haute-Saône en de Tour d'Ardèche. Bij de beloften voegde hij daar de zege in de Giro della Valle d'Aosta aan toe.

In zijn eerste profjaar zette hij gelijk een uitroepteken achter zijn naam door het winnen van de Ronde van de Aostavallei. Een jaar later kwam er nog zo´n leesteken bij toen hij het bergklassement won van de Ronde van Romandië en opvallende prestaties leverde in de Dauphiné.

Frankrijk had hem al enigszins in de armen gesloten toen hij in 2012 in de Tour de France debuteerde. Hij won een rit en werd tiende in de einduitslag. Er was een nieuwe Hinault opgestaan en het journaille haalde alle superlatieven tevoorschijn.

Een jaar later werden ze geconfronteerd met zijn achilleshiel. Hij durfde niet voluit te dalen, ging bibberend als een juffershondje door de bochten en stapte bijna af in de hairpins.

Hij werd gelijk door diezelfde joiurnalisten neergesabeld. Waar was de Franse courage gebleven? Was dat nu onze held, un garçon de Jean Le Blanc?

Maar een jaar later leefde het chauvinisme weer op toen hij verrassend derde werd. Hij kon die prestatie in 2015 niet herhalen, maar won wel het jongerenklassement.

Wat het dit jaar wordt zullen we in juli zien, als het circus weer van start gaat. Met Thibaut Pinot, de jarige van vandaag!

Foto’s: © Cor Vos

Door Fred van Slogteren, 29 mei 2016 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web