ad ad ad ad

Eens een knokker, altijd een knokker …

Vanmorgen stond er een groot artikele over hem in het AD. Geschreven door de voormalig wielerverslaggever van die krant Jeroen Schmale. Het zal voor velen een Aha Erlebnis zijn, want wie kent hem nog? Leen van der Meulen in 1961 wereldkampioen stayeren bij de amateurs, zijn belangrijkste wapenfeit in een vrij korte wielercarrière. Weinigen herinneren zich nog dat Leentje daarvoor een beloftevol wegrenner was, die vooral in zijn element was als het bergop ging. In Olympia’s Tour van 1959 besloot hij te gaan vlammen op de dag dat de karavaan de Limburgse heuvels in trok. Maar voor hij kon schitteren raakte hij bij een valpartij betrokken en landde op zijn hoofd. Toen hij weer bij zijn positieven kwam lag hij ... 
... tussen de lakens van een ziekenhuisbed met een schedelbasisfractuur. 
Wereldkampioen stayeren
Iedereen zei tegen hem stop toch met dat wielrennen, maar Leentje vocht zich weer op de fiets. Om tot de ontdekking te komen dat het na vijftig kilometer op was. Dan blokkeerde hij en reden de grootste koekenbakkers hem voorbij. In het Olympisch Stadion leerde hij gangmaker Bruno Walrave kennen. Hij probeerde het eens achter de motor en had gelijk de tred te pakken. Er volgde een merkwaardige carrière als stayer. De ene keer werd hij op vele ronden gereden, maar een volgend maal reed hij het hele veld op achterstand. Zo ook bij het WK van 1961. In de serie werd hij laatste, maar in de herkansing won hij, om vervolgens in Zürich ook de finale in zijn voordeel te beslechten. 
Projectontwikkelaar
Kort daarna stopte hij met de wielersport, want zijn fysieke toestand liet niet toe een succesvolle profcarrière te beginnen. Hij had een alternatief want vader Van der Meulen had een groot bouwbedrijf dat in Amsterdam, de Haarlemmermeer en omgeving tal van grote sociale woningbouw- en utiliteitsprojecten heeft gerealiseerd. Leen stortte zich op de projectontwikkeling en maakte er een succes van. Het bedrijf was mede door hem een aantrekkelijke prooi geworden voor overname en vader en zijn vier zonen konden cashen. 
Bike for your Life
Met zijn geld ging Leen met zijn geliefde Tineke en twee jonge kinderen emigreren naar Canada. Alleen omdat hij als kind zo vol was geweest van die stoere soldaten die ook zijn woonplaats Badhoevedorp hadden bevrijd. Hij stortte zich ook daar in de projectontwikkeling, verloor er al zijn geld mee, maar had in Nederland nog een paar hectare grond in bezit, dat hij gunstig aan een gemeente met uitbreidingsplannen kon verkopen. Tijdens zijn verblijf nam hij zich voor de Canadezen die alleen maar auto reden aan het fietsen te krijgen. Het is hem nog gelukt ook, want Leen lukt alles. Jaarlijks worden er op meerdere plaatsen in dat immense land toertochten gehouden met duizenden deelnemers. De naam van dit evenement is Bike for your Life en Lien Vandermjoelen, de initiator, wordt nog altijd geëerd. 
Privé één grote ellende
Begin deze eeuw keerde hij met vrouw en kinderen terug in Nederland. Een welgesteld man die zich ontwikkelde tot succesvol beursspeculant. Als hij niet achter zijn computers zat om de beurzen in de wereld te volgen, dan fietste hij. Dagelijks grote afstanden en in de vakanties de cols van de Tour de France op. Maar privé zat het hem niet mee. Tineke overleed in 2007 aan kanker, dochter Linda kreeg met haar man Alan een kind, die na de gelukzalige eerste maanden geestelijk gehandicapt en ernstig autistisch bleek te zijn. Zoon Eric doet iets geniaals in de ICT en heeft een vriendin. Mascha hoorde een jaar geleden dat ze kanker heeft en is inmiddels uitbehandeld. Hoe lang ze nog heeft is de vraag, maar er wordt in maanden gerekend. 
Woonproject voor Daantje
En dan Leen zelf. Hij kreeg in 2011 dezelfde boodschap. Prostaatkanker. Hij onderging chemokuren, kreeg de mededeling dat hij schoon was, maar dit jaar kwam de ziekte genadeloos terug. Van de prostaat uitgezaaid naar de lever en er is niets meer aan te doen. Om het nog wat te rekken ondergaat de oud-wereldkampioen nog chemokuren, want zijn werk op aarde is nog niet af. Hij is niet bang voor de dood, is diep gelovig en er heilig van overtuigd met zijn Tineke herenigd te worden. Maar hij kan geen afscheid nemen zonder een oplossing voor zijn kleinzoon te hebben gevonden. Een kleinschalig woonproject voor Daantje en een aantal soortgelijke kinderen die onder deskundige leiding een gelukkig leven kunnen leiden, vaardigheden leren en aan sport doen, want veel van die kinderen zijn te dik, vanwege alle medicijnen die ze slikken. 
Zo gedreven
Morgen organiseert Leentje, 77 jaar en doodziek, een bijeenkomst in de Van der Valk-vestiging met die bekende fly-over op de A4. Het is een bijeenkomst, waarvoor hij al zijn wielervrienden heeft uitgenodigd. Ik ben er ook, want in 2011 hebben Leen, Linda en ik de stichting S.P.A.A.K. opgericht, en een jaar lang intensief samengewerkt. In dat jaar heb ik ontdekt dat het topsport is om met Leen iets te beginnen. De man is zo gedreven, gunt zichzelf nooit rust en eist alles van gelijkgestemden. Na een jaar heb ik geestelijk uitgeput afscheid genomen. Maar Leen en Linda gingen door. 
Optimisme voor Autisme
In al zijn gedrevenheid heeft hij met de dood voor ogen, de stichtingOptimisme voor Autisme opgericht. Om een aanzet te geven om zijn enige kleinkind en soortgelijke kinderen een veilige toekomst te bieden. Leen kennend, ben ik er bijna van overtuigd dat het hem gaat lukken, want zoals gezegd: hem lukt alles. 
Eén voorbeeld, ik zat eens met hem in de auto en we passeerden een groot, landelijk bekend bedrijf. Hij parkeert zijn wagen, mompelt iets van ‘ben zo terug’ en gaat naar binnen. Een half uur later komt hij terug met een cheque van duizend euro, voor het goede doel. Ik vroeg: hoe heb je hem dat geflikt, hij zegt, gewoon naar de directeur gevraagd. En die kreeg je zomaar te spreken?, vroeg ik verbijsterd, want het zal mij en bijna niemand lukken een belangrijk persoon zonder afspraak te spreken te krijgen. “Ja, ik heb gewoon gezegd dat een wereldkampioen de directeur wilde spreken”,  antwoordde Leen. “En toen kwam-ie”, en wapperde met de cheque. Ik heb nog tientallen van dit soort anekdotes over deze bijzondere man.
Binnenkort is hij er niet meer en ik zal hem missen.
Door Fred van Slogteren, 27 juni 2015 15:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web