Hampie Smit, wie in godsnaam is Hampie Smit, geboren op 28 December 1952, benieuwd naar wie hij was of is, was er mij iets ontgaan? Nee dus blijkt uit het relaas van Fred, d.d. 28-12 2006. Hierin wordt ook beschreven dat ene Wout van de Berg ( de Zwarte een ogoge renner uit Wateringen ) werd bedoeld. Het is waar dat Wout geen uitblinker was bij deze categorie, echter een krabber die na enkele rondes gelost werd ala Hampie was Wout geenzinds, ook de leeftijd waarin Wout profrenner werd, was vandien aard, waarop de meeste renners hun fiets aan de wilgen hangen. Wout was echter een verdienstelijk amateur, ik spreek uit ervaring. Wat mij bevreemd is echter dat renners als een Hampie Smit wel in de Uw burgerlijke Stand is opgenomen, en ik met veel betere resultaten hierin niet wordt vernoemd, evenmin als mijn broer Louis en zijn zoon Andre, dat ook meer dan goede renners waren. In een van mijn eerdere artikelen heb ik dat reeds gememoreerd, echter tot op heden was dit tegen dovenmans oren. Niet dat dit erg belangrijk is, maar toch! of ben ik te ijdel? Ja de Naam Hampie Smits waarvan ik tot vandaag nooit had gehoord, maakte mij nieuwsgierig, vandaar deze reactie! Voorts wens ik Hampie Smit, wie dat ook moge zijn, een hele fijne 60e verjaardag toe! Theo ten Dam

Beste Theo, Ik waardeer je commentaar ten zeerste, maar ik geloof niet dat je mijn stukje tot de laatste letter hebt gelezen. Dan had je geweten dat het eerbetoon was aan een renner die niets voorstelde. Ik heb nooit begrepen, waarom dit soort renners bij de profs mochten starten. Inclusief Wout. Dat was misschien wel een goede amateur geweest maar bij de profs werd hij ook altijd na een paar ronden gelost. Het werden er elk jaar meer tot het Raas cs. te gortig werd en ze zo iemand eens over de strobalen hebben gezet. Toen was het direct afgelopen. Ik heb niets en had niets met Hampie. Ik ken hem niet, hoewel hij in dezelfde plaats als ik schijnt te wonen. Hij was een verschijnsel in een tijd toen er nog heel veel profcriteriums waren waarin hard gekoerst werd. Groet! Fred

Sommigen vinden Kerstmis het feest van omgehakte bomen in de huiskamer versiert met breekbare ballen en brandgevaarlijke kaarsjes. Zo ook een goede vriend van ons. Hij woont alleen en heeft geen kinderen en van kerstgezang op het buurtplein moet hij niets hebben.
Ria en ik verheugen ons er altijd op om na de nachtmis lekker aan een feestelijk gedekte tafel met exquise gerechten het glas te heffen. Zalig zo'n kerstfeest.
Nog nagenietend van de kerstnacht reden we eerste kerstdag naar Wateringen in het Westland, waar mijn zoon woont om kerstmis met onze kinderen en kleinkinderen te vieren. Westland, de streek van renners als Leo Duyndam, Leo van Vliet, René en Chris Koppert en Gerrit Solleveld, maar ook Wout van der Berg.
Hoe zou het met Wout gaan? We kwamen hem vroeger dagelijks tegen als hij vrolijk zwaaiend door de duinen richting kopje van Bloemendaal trainde. Wout van der Berg was de beste vriend van mijn concurrent Leo Duyndam. Hoe oud zou hij nu zijn? Ik rekende een aantal jaren bovenop mijn leeftijd en kwam op dik boven de 70 uit.
Nog een bocht naar links en we zijn op onze bestemming om heerlijk plezier te maken! Overigens gebruik ik deze dagen van het jaar ook om na te denken over de dingen die het afgelopen jaar gebeurt zijn. Heerlijk nippend aan een glaasje bedacht ik dat het goed was geweest. Hoe zou het jaar eigenlijk van Wout zijn geweest?
Ed, de schoonvader van mijn zoon woont al heel lang in Wateringen en ik vraag hem of hij Wout van der Berg kent en zo ja waar hij woont. Twee tellen later zijn we op weg naar zijn huis. Ed blijft in de auto als ik bij Wout aanbel.
De deur gaat langzaam open en Wout en ik kijken elkaar recht in het gezicht. Jezus… Jan van der Horst! Kom binnen. In de huiskamer geen omgehakte boom of kerstsfeer, maar een verfrommelde bijsluiter bij een potje pillen.
Zomaar wat lullen over vroeger, daar kan geen kerstverhaal aan tippen. Maar we hebben het ook over het moeilijke jaar dat Wout achter zich heeft wat gezondheid betreft. Daardoor is hij afgekeurd voor zijn rijbewijs. Aan fietsen zal hij voorlopig ook niet toekomen, maar weg doet hij ze niet. Ze staan altijd binnen zijn gezichtsveld. Een grote foto van zijn beste vriend Leo Duyndam prijkt op het dressoir. Als hij hem ter hand neemt zegt hij; verdorie, een week voor zijn overlijden legde Leo nog zijn hand op mijn schouder en lachten we samen om die mooie jaren die we hadden. Jammer dat hij niet hier in Westland ligt begraven.
Tja, met een gevoelig kerstliedje op de achtergrond hou ik het ook niet meer droog. Bij het afscheid beloof ik binnenkort weer eens langs te komen. Toch een zalige kerst gehad.

Ben een half jaar geleden ook bij Wout geweest.
Om zijn BMW te halen voor de APK meer als 20 jaar oud maar nog steeds ingoede doen keurig bijgehouden stond de auto achter zijn huis in een schuur.
Ik belde ook aan er werd niet opengedaan toen om het huis heengelopen en daar was Wout zijn beestjes aan het verzorgen geiten schapen en wat kippen.
Hij kan heel slecht zien maar herkende mij gelijk en toen kwamen de verhalen boven dat wij met drieen(met Leo)naar Belgien gingen met zijn Volkswagen pick up de fietsen achterop op een rek.
Als wij twee dagen gingen deed Wout hetzelfde racegoed weer als als de eerste dag(altijd zwart)met de stukjes sinasappel en banaan er nog in.

Leo en ik hebben hem ook een keer in Belgien achter moeten laten wegens een zware valpartij hij zag toen al niet zo goed met dat eene oog.
Hij mag nu niet meer autorijden maar maakt nog regelmatig een rondje met zijn buurman het fietsen miste hij het meest dat ging ook niet meer i.v.m zijn gezichtsvermogen.

Hij wist ook nog precies van wie hij geld tegoed had uit zijn periode als wielrenner hij ziet niet meer zo goed maar zijn verstand is nog 100%

De BMW werd weer goedgekeurd dus hij kan zijn toertjes gelukkig nog wel maken met zijn buurman.
De oude vos had hem wel goed beveiligd dus je komt nietzo mee weg.

Beste Fred, Hampie stelde als renner niets voor, dat had ik goed begrepen, echter dat deze vandaag 60 jarige man, in jouw rubriek Burgerlijke stand terecht gekomen was verbaasde mij. Ik heb ook gemeld dat ik ook wel in die Bugerlijke Stand een plaatsje zou mogen hebben, dat was eigenlijk de opzet, indien je mijn reactie goed gelezen hebt. Daar heb ik tot op heden geen bericht van gekregen, ik heb eerder vermeld in een vorige rubriek, dat ik op * 8 September 1937" het levenlicht zag, nog onbewust overigens. Maar na een 15 jarige wielerloopbaan met mindere resultaten, maar ook overwinngen in de categorie der amateurs, vooal in de jaren die lagen van 1961 t/m 1965 bereikte ik zeer goede uitslagen. Echter afgelopen 8 September. schitterde ik door afwezigheid in deze rubriek, en daar behoor ik dan ook zeker in thuis, de verbazing van ex-renners als Hampie Smit, nietszeggend , je eigen beschrijving, stond daar wel in vermeld, en vanwege die constatering, maakte ik de reactie als vermeld. Wellicht volgend jaar? Dat was eigenlijk de bedoeling van mijn verhaal, maar ben in het geheel niet boos. ben veel te blij met de verhalen van alle wielerfanaten in ons midden!! een prettige jaarwaisseling straks, zonder vuurwerk, dat gaat toch maar de lucht in, kunnen beter een bijdrage leveren aan jouw Slogblog. Dan is de continuering van deze rubriek voor langere tijd zeker gesteld, Theo ten Dam

Dat de Wateringse tuinder Wout van den Berg als amateur een best stukje kon fietsen, heeft hij ooit laten zien tijdens het NK op het autocircuit. Ik moet me al sterk vergissen wil hij toen niet in de kopgroep zijn geëindigd. Als zevende zoiets. Zou het wel in een oude jaargang van Wielersport kunnen opzoeken, maar daartoe ontbreekt me effe de tijd.

Onze cultheld

De 'Beatle van het Westland', zoals hij in onze contreien bekend stond, had niet veel anders in het leven dan zijn moedertje en eigen tuinderij, dus die racefiets was zijn alles. Een carrière als voetballer bij de lokale zaterdagclub KMD (Klooi Maar Door oftewel Klein Maar Dapper) had er niet in gezeten en op de fiets telde hij mee. Was hij zelfs een cultheld, mede door dat glazen oog en die eeuwige zwarte outfit onder die net iets te zwarte 'pruik'. Ik kan me daardoor wel indenken dat hij de sfeer rond de koers niet kon missen en zich anderzijds niet thuis voelde te midden van al die jonge piepeltjes. Vandaar waarschijnlijk zijn besluit om dan maar bij de profs te gaan meerijden. Daar trof hij nog wat collega's van vroeger.

Kermisattractie

Voor de geloofwaardigheid van de profkoersen in ons land, die toch al steeds gruwelijker op de tocht is komen te staan, was het natuurlijk een aanfluiting om daar steeds die sponsorloze Westlander als een soort kermisattractie op grote achterstand te zien passeren, maar verboden was het niet, dus wie zou het die man kwalijk kunnen nemen dat hij al die jaren voor gek reed?

Gebroeders Kuipers

We hebben trouwens meer van die kermisklanten gehad. Ik hoef alleen maar te herinneren aan de Haagse gebroeders Toon en Willem Kuipers, die in hun nadagen voor spek en bonen mee reden in het NK voor profs op de Cauberg, om daar al heel rap te worden gelost en ondanks de soms gigantische achterstand stug te blijven doorfietsen. Tot hoon van sommige lui, maar ja, het was en bleef hún jaarlijkse feestje. Ook een manier om een paar uur aandacht te krijgen.

Overigens was Wout van den Berg niet de enige renner die met een glazen oog rond reed. Ik ken nog drie anderen en ze komen toevallig alle drie uit dezelfde zuidwesthoek. Eerst was daar de lange Wout Bos uit Greup (ooit winnaar van de toen zo prestigieuze Ronde van Feijenoord), daarna volgden Piet Rentmeester uit Yerseke en Jan Pieterse uit Oude Tonge.

Han de Gruiter

Ja De Gebr. Kuipers Toon en Willem, waren wielerliefhebbers, die meestal na ca. 50 km. na de start moesten lossen uit het peloton, zodat je ze zelden of nooit in de eind uitslag stonden vermeld, om reden dat zij voortijdig uit koers genomen werden. Was dat niet het geval, ook bij de Nederlandsche Kampioenschappen, meestal in Valkenburg met de Cauberg als scherprechter. Strijk en zet indien niet uit koers gehaald , werden Toon en Willem laatste of voorlaatste, of omgekeerd, dat kan ook, weet zeker dat nimmer opgaven,en altijd doorgingen tot het bevel de koers te staken, of in dit niet het geval was de koers uitreden. Dat verdiend ook respect!Ik kende Toon wat beter als Willem. Toon fietste nog door tot op late leeftijd, bij de Scheveningse Rennersclub " de Kampioen " waar Piet Bruin, jarenlang de scepter zwaaide. Zoon Martin Bruin, werd jurylid en later UCI Jurylid, om reden dat hij meerdere talen vlekkeloos sprak. Dat doet hij nog steeds en is dikwijls in China en nieuwe wielerlanden is hij een gewaardeerd jurylid. Pa Piet Bruin leeft nog steeds, is inmiddels 93 jaar en af en toe bij de Fusieclub " Trias" te ontmoetten. Ja deze vereniging is 25 jaar geleden onstaan uit RRC Sparta, HRC Hollandia, en SRC de Kampioen. De club heeft een fraai wielerparcours, inclusief mooi clubhuis, gelegen naast de schaatsbaan de Uithof te Den Haag. Terug naar Toon Kuipers, de man zat niet alleen voor zijn plezier op de fiets, zijn dagelijkse brood verdiende hij als een soort marskramer, met een extra grote nauwelijks te tillen rugzak, boordevol exclusieve artikelen, welke schaars en duur waren,als Amerikaanse nylonkousen, zeer schaars in de vijftigerjaren, en alles wat nieuw en uniek was kon je bij Toon kopen. hij bezocht koffiehuizen, cafe's, clubhuizen, etc., overal in de directe omgeving van den Haag kon je hem op de zware transportfiets met mand en rugzak tegenkomen. En weet U, ik ben tijdens een zondagmorgen rit in de eind van de jaren vijftig eens ingehaald door Toon Kuipers, die al na 20 km gelost was, de oefenwedstrijd ging die dag over 120 km. Ik als de grote favoriet dacht dat win ik wel eventjes, echter die morgen had ik niet voldoende gegeten, kwam de man met de hamer tegen, gevolgd door de hongerklop, het werd zwart voor de ogen, reed als een slak door de duinen richting Scheveningen waar de finish gelegen was. Werd met nog ca. 8 km te fietsen ingehaald door Toon, deze vroeg aan mij wat is er loos, ik ben compleet kapot, Toon vroeg wil je wat eten en hij gaf mij wat partjes van een sinaasappel, nu ik denk eraan terug, dat waren de lekkertjes stukjes sinaasappel die ik van mijn leven gegeten had, en uitdankbaarheid aan Toon, kneep ik vlak voor de finish in de remmen om Toon voor te laten gaan. Ja ik was ook nadien nog eenmaal in zijn handelsdepot boven zijn woning in de Koningstraat te den Haag, en wat er allemaal aanwezig was aan exclusieve spullen!, die kon je in die tijd niet kopen bij De Gruyter of Albert Hein. Dit is een herinnering aan Toon Kuipers een vriendelijk mens waar ik met respect aan terug denk. Theo ten Dam.

Beste Fred, een reactie op jouw antwoord van 28 December j.l., waarin je je afvroeg, hoe het mogelijk was als nietszeggende renner een prof. licentie te verkrijgen, het volgende antwoord: Al was je renner van welke kwaliteit dan ook in de jaren van 1945 tot, denk 1975 was een bedrag van Fl. 300,00 , een fiat van de sportkeuring en lidmaatschap van een wielerclub voldoende om beroepsrenner te worden. De meeste renners van minder allure hadden dat geld niet, of vonden het teveel,( de enige remming ) echter in de beginjaren van 1960, kregen enkele nietszeggende renners in de Haagsche regio het in de kop, en vroegen een proflicentie aan. De KNWU verstrekte toen klakkeloos deze licenties als maar aan hun voorwaarden werden voldaan, en de krabber Hampie zal ook wel op die manier aan zo'n licentie gekomen zijn, doordat de buurtslager waarvoor hij reed, de kosten voor zijn rekening genomen zal hebben. Dit ging dus vrij gemakkelijk en denk dat de zaken vandaag de dag wat anders zullen liggen, en terecht. Ik hoop dat ik met deze uiteenzetting je van dienst te zijn geweest. Theo ten Dam.