Cor BIJSTER (1922, overleden 1998, Nederland)
Zondag stond zijn naam nog op het affiche uit het museum van
Hans. Cor Bijster de in Haarlem geboren pistier die zo lang in Amsterdam heeft gewoond dat hij vrijwel een Mokummer werd. Hij was oorspronkelijk sprinter en bij de amateurs was hij op dat nummer een hele baas. In 1941 werd hij tweede in het Nederlands kampioenschap om een jaar later kampioen van Nederland te worden. In de oorlogsjaren werd hij nog een keer kampioen en twee keer tweede. Maar dat was allemaal in Nederland en pas in 1946 kon hij zich als nationaal kampioen meten met de rest van de wereld. Dat viel niet tegen want hij werd in Zürich bij het WK derde achter de Zwitser Plattner en de Deen Schandorff. In 1947 werd hij in Parijs zelfs tweede, waar hij alleen het Britse sprintwonder Reginald Harris moest voor laten gaan. Het werd tijd om prof te worden. Maar bij de beroepsrenners kwam hij er helemaal niet aan te pas. In de eerste plaats kreeg hij eigen land te maken met Arie van Vliet en Jan Derksen en die waren allebei te sterk voor hem. Hij werd drie keer derde in het Nederlands kampioenschap, maar internationaal kon hij geen potten breken. Hij ging zich op andere baanonderdelen toeleggen en op het nummer 50 km. stond hij diverse malen op het podium, maar nooit op de hoogste trede. Ook in het stayeren wist hij de hegemonie van specifieke rolrijders als Pronk, Bakker en De Best niet te breken. Hij leek mij een echte renner voor de zesdaagsen, maar daar heeft hij nooit een serieuze kans gekregen. Zijn makke is waarschijnlijk geweest dat hij te allround was en er overal net tegen aan zat. Hij bleef als renner actief tot 1961 om aan het eind van de jaren zeventig in de wielrennerij terug te keren als bondscoach van de KNWU voor de dames. Hij had toen een goedlopende sigarenwinkel op het Olympiaplein in Amsterdam. Daar had ik in 1998 een gesprek met hem. Een aardige gezellige man met een ernstige hartkwaal. Nog datzelfde jaar overleed hij. (Foto: © T&T Tekst & Traffic)
Wat staat er nog meer in het geboorteregister?
Peter LUTTENBERGER (1972, Oostenrijk)
Rabobank heeft in de loop der tijd vaak veel plezier gehad van
buitenlandse aankopen. Vooral de laatste jaren lukt het en Freire en Menchov zijn daar goede voorbeelden van. Maar het is ook vaak niet gelukt om een dure aankoop tot grote prestaties te brengen. Een van de meest aansprekende voorbeelden van de laatste categorie is Peter Luttenberger. Hij had in 1996 de Ronde van Zwitserland gewonnen en hij was vijfde geworden in de Tour de France. Dat waren de uitslagen waarom Jan Raas hem naar Nederland haalde. In de twee jaar dat hij voor de bank reed won hij echter alleen een etappe in de Ronde van Oostenrijk. Dat was wat mager en eind 1998 mocht hij weer vertrekken. In de jaren die volgden reed hij voor diverse ploegen, maar de prestaties van 1996 heeft hij niet meer herhaald. Dit jaar werd hij nog kampioen van zijn land in het tijdrijden, maar voor de rest viel het seizoen tegen. Hij had zich speciaal voorbereid op de Ardense klassiekers, maar zijn optreden daar werd een grote teleurstelling. Voor hem zelf dan, want insiders hadden hem al lang afgeschreven. Op zijn website zie ik waarom. Hij geeft als beroep op dat hij wijnkoopman is, want hij bezit in zijn vaderland een wijngaard. Een beroepsrenner kan zich geen tweede beroep permitteren, omdat het vak 200 procent concentratie vereist. Waarschijnlijk zullen we niet veel meer van Der Lutte vernemen. Of het moet vanwege zijn wijn zijn. (Foto: © Cor Vos)
De andere op 13 december geborenen zijn:
KIRCHEN, Jean (1919, Luxemburg)
OERSTED, Hans-Henrik (1954, Denemarken)
RIJN, Maurice van (1975, Nederland)
SPRUCH, Zbigniew (1965, Polen)