ad ad ad ad

Herinneringen bij een foto …


Warning: mysql_num_rows() expects parameter 1 to be resource, boolean given in /home/dhost1191/domains/slogblog.nl/public_html/old_images.php on line 13
Als jong ventje stond ik in de Ronde van Santpoort in de bocht bij de kerk. Daar kon je de renners het beste zien. Het publiek was er altijd talrijk. Gedurende de hele koers trok een renner mijn aandacht. Het was een kleine geblokte coureur met turbodijen en een soepele pedaaltred. Hij heette Aren van ’t Hof, afkomstig uit Sassenheim. Hij wist in die jaren maar liefst drie keer die ronde te winnen. Hij werd mijn favoriet en dat hij veel meer in zijn mars had dan het winnen van rondjes om de kerk bewees hij onder meer door de zwaarste etappe in Warschau-Berlijn-Praag op zijn naam te schrijven. Zijn deelname aan de Olympische Spelen van 1952 in Helsinki was niet meer dan logisch en met een verdienstelijke tiende plaats mocht hij tevreden zijn. Hij zou ... 
... nog vast veel van zich laten horen.
Vele jaren later in wedstrijden voor veertigplussers had ik de eer tegen hem te mogen koersen. Het leeftijdsverschil van negen jaar deed zich in mijn voordeel gelden, maar nog altijd was er die soepele tred van mijn held uit de Ronde van Santpoort. 
Op tweede paasdag van dit jaar moest ik op het clubparkoers van de Rotterdamse wielervereniging Ahoy een veteranenkoersje rijden en na afloop liep ik Aren tegen het lijf. Kort na zijn wielercarrière was hij voor zijn werk naar Rotterdam verhuisd en had daar zijn weg gevonden in de Rotterdamse wielerwereld. Ik was blij verrast hem na al die jaren weer te zien en ik vroeg mijn held uit mijn Haarlemse wielerjeugd hoe het ging. “Slecht Jan”, zei hij en hij haalde zijn schouders op. Hij vertelde vervolgens dat hij borstvlieskanker heeft en dat het mogelijk is dat hij niet zo heel lang meer zal leven. Altijd gezond geleefd en nooit gerookt, maar was wel in zijn beroep veel in aanraking met asbest geweest. Domme pech. Zijn dochter Anita was bij het gesprek aanwezig en fluisterde mij toe dat hij zijn ziekte bewust voor vrienden en bekenden stil heeft gehouden om hen niet ongerust te maken. Aren van 't Hof ten voeten uit. Zijn hele leven al stelt hij het geluk van zijn dierbaren boven dat van zichzelf. 
We gingen erbij zitten en ons gesprek nam een vrolijker wending. Aren verstaat de kunst van het vertellen, zoals ook oud-wereldkampioen Gé Peters dat zo boeiend kon. Als een doorlopende film verhaalde hij hoe ze vroeger met volgepakte gammele auto's zonder verzekeringspapieren of voldoende geld door Europa tuften om overal te koersen. Autopech hoorde er in die tijd gewoon bij en de Wegenwacht hadden ze nooit nodig. Aren had voor automonteur geleerd en als het kreng weer eens stilstond dan wist hij hem altijd weer aan de praat te krijgen. 
Adri en Gerrit Voorting, Wim Rusman, Piet van Roon, Cor Bijster, Gé Peters en al die andere Haarlemse Helden van zijn tijd passeerden in koerstempo de revue. Een lekker ouderwets gesprek over vroeger waaraan we allebei zoveel dierbare herinneringen bewaren. 
Bij het afscheid schudden we elkaar langdurig de hand, voor mijn gevoel net iets steviger en hopelijk niet voor de laatste keer. Thuisgekomen vond ik in een oud fotoalbum deze mooie publiciteitsfoto van mijn vroegere idool. Een geweldige renner die in de jaren vijftig minimaal in de Locomotief-ploeg van Kees Pellenaars had moeten rijden, maar die kans nooit gekregen heeft.
Jan van der Horst
Door Fred van Slogteren, 29 april 2014 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web