ad ad ad ad

De laatste Nederlander die G-W won …

Het is 25 jaar geleden dat er voor het laatst een Nederlander Gent-Wevelgem won. De koers die in de loop der tijd soms een klassieker was, en dan weer een semi-klassieker. De wedstrijd waarin de Kemmelberg vaak de beslissende factor is. Een koers die onze landgenoten in de gloriedagen van het Nederlandse wielrennen goed lag. Vijf landgenoten trokken in tien jaar tijd aan het langste eind. Henk Lubberding in 1980 en Jan Raas een jaar later. In 1983 was Leo van Vliet de beste en vier jaar daarna zegevierde zijn naamgenoot Teuntje. De laatste Nederlander volgde in 1989 en dat was ... 
... Gerrit Solleveld. 
Of het de koudste uitgave aller tijden was, weet ik niet, maar wel een van de minst plezierige om te rijden. Het regende van begin tot eind en de temperatuur kwam nauwelijks boven de tien graden uit. Op de grens van de maanden maart en april twijfelde de natuur tussen de staart roeren en zijn wil volgen en besloot toen tot regen en kou. 
Solleveld was een echte slechtweerrijder en de Westlander sprong al na 24 kilometer mee toen de Brit Sean Yates de ruimte koos. De Italiaan Bruno Cenghialta en onze landgenoot Louis de Koning hadden ook wel trek in het avontuur en zo bouwden ze gevieren een voorsprong op van meer dan tien minuten. Yates was de grote animator, maar naarmate de renners steeds natter werden, raakte ook De Sol steeds meer in zijn element. Bij de tweede beklimming van de Kemmelberg gaf hij een beetje gas en de Italiaan en De Koning moesten lossen. 
Met nog veertig kilometer te gaan leek ook voor Yates en Solleveld het doek te gaan vallen. Een groep van 29 renners had zich losgemaakt van het peloton en de voorsprong slonk zienderogen. Met Rolf Sörensen, Eric Vanderaerden, Dirk De Wolf, Johan Capiot, Hendrik Redant, Sean Kelly, Phil Anderson, Adrie van der Poel en nog twee handen vol van dit soort kleppers in de gelederen leken de twee geen kans te hebben, maar het liep anders. De achtervolgers verstonden elkaar niet, er waren tegenstrijdige belangen en het viel regelmatig stil. Ze kwamen wel dichterbij, maar net niet genoeg om de twee vooraan op te slokken. 
Yates en Solleveld daarentegen werkten eendrachtig samen, tot de Brit negen kilometer voor de streep een eind maakte aan de goede verstandhouding. Hij demarreerde, maar er zat geen power achter en Solleveld kon hem gemakkelijk weer bijhalen. “It’s over now”, zei hij veelbetekend toen de Brit omkeek. Die wist wat dat betekende, Solleveld zou niet meer overnemen en al het werk naar goed rennersgebruik aan de verbreker van de samenwerking overlaten. Omdat Yates ook graag wilde winnen, schikte hij zich in zijn lot. Solleveld had daar wel moeite mee, maar strateeg Jan Raas in de ploegleiderswagen beval hem te wachten. De renner Raas had dat als geen ander gekund en die herinnering overtuigde De Sol. Hij wachtte, wachtte en wachtte tot in de laatste kilometer. Toen kwam hij met twee, drie snokken uit het wiel en Yates was geklopt. 
Met lengten voorsprong kwam de Westlandse krachtpatser over de streep, te uitgewoond om nog een vreugdegebaar te maken met de armen. Even later stond hij bibberend van de kou tussen de verzorgers van de SuperConfex-ploeg die hem probeerden droog en warm te wrijven. 
De kans dat de winnaar van morgen ook staat te klappertanden is gezien de weersverwachting gering, maar als het een Nederlander is, zou dat voor veel wielerliefhebbers in ons land wel eens kippenvel kunnen betekenen. (Foto: © Cor Vos)
Door Fred van Slogteren, 30 maart 2014 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web