ad ad ad ad

Herinneringen bij een foto …

Het past mij niet, gezien mijn leeftijd, een oordeel te geven over lichaamsversieringen, zoals tatouages en piercings. Toch veroorloof ik me die vrijheid, na het zien van deze foto. Ik snap de lol er niet van en als jonge mensen het me uitleggen, kom ik altijd tot de conclusie dat het een korte-termijn-bevlieging is. Kees raakt verliefd op Natasja en rent dan direct naar Tattoo Bob of Henk Schiffmacher om met grote letters haar naam op een van zijn lichaamsdelen te laten etsen. Een half jaar later maakt een van beiden het uit en loopt Kees later als man en nóg later als ouwe lul met die blijvende herinnering rond. Zolang het op zijn billen of op een ander doorgaans bedekt lichaamsdeel staat, hoeft hij het alleen aan intimi uit te leggen, maar als het wel ... 
... zichtbaar is, moet-ie er gek van worden. “Wie is Natasja, Kees? Je bent toch met Saskia?” 
Als het om grote tattoo’s gaat, gaat die hele beeltenis met het klimmen der jaren ook nog eens uitzakken. Piercings zie ik helemaal niet zitten. Ik zag het jaren geleden voor het eerst in de sauna toen er op dat houten zweetbankje tegenover me een gozer plaats nam met een metalen staafje door z’n lul. Afschuwelijk, zeker als ik me voorstel dat iemand er een gat in heeft moeten boren waar die pin in moet passen, draait mijn maag zich om. Maar als liberaal vind ik dat iedereen dat voor zich zelf moet weten als ik het maar niet hoef te zien. 
Voetballers scheppen er de laatste jaren genoegen in om zich vol te laten tatoueren, waarbij ik me soms afvraag wat het moet voorstellen. De armen van Theo Janssen bijvoorbeeld. Ik vind die Arnhemmer qua persoon een licht in de duisternis in het donkere voetballand, maar die armen. Ik stel me voor dat hij op een dag naar de tatoueerder is gestapt met het bloemetjesgordijn uit de keuken, met de mededeling: “zet dat er maar op, want dat vind ik mooi.” Het is pure lichaamsverminking. 
Deze foto kwam ik tegen in het archief van Cor Vos. Ik dacht eerst dat het een zij was, vanwege dat bandje. Tot ik me realiseerde dat het geen BH maar een hartslagmeter is en dat die zij een hij is. Er stond ook een naam bij: Koen de Kort. Ik moet zeggen dat ik die abstracte tekening niet lelijk vind, maar realiseer me wel dat die altijd goedlachse Koentje daar uren lang voor gemarteld is. 
Het resultaat mag er echter zijn, maar ook Koentje wordt ooit Koen en moet dan in de kleedkamer of op het strand uitleggen wat het ooit voorstelde. Die uitgemergelde wielrenners van nu, worden later vaak gezette middelbare mannen, die zelf niet kunnen zien dat die fraaie tekening op hun rug een soort maanlandschap is geworden vol met kraters en niet te verklaren vlekken. 
Bovendien loopt hij het gevaar dat tattoo’s en piercings dan weer uit de mode zijn. Het hebben van lichaamshaar is dan misschien weer in en dus had ik, als ik Koen was, die voorstelling op mijn borst laten zetten, want de wegkapitein van Giant-Shimano lijkt me geen silverback(Foto: © Cor Vos)
Door Fred van Slogteren, 28 januari 2014 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web