“Wat gebeurde er vandaag - 6 november - in het (verre) verleden. Het verst ga ik terug naar 1968. Weet U nog wat U die dag deed? Het was fris, de maximumtemperatuur kwam in De Bilt niet hoger dan 5 graden. De zon bleef de hele dag achter de wolken. Op de radio luisteren we naar Heintje met Heidschi Bumbeidschi, de nieuwe nummer 1 in de top 40. In Voorburg werd door de tweeling Chris en Gerard Koerts de groep Earth & Fire opgericht en in het Italiaanse Vaprio d'Adda werd Luca Bramati (foto: © Cor Vos) geboren. Neef Davide zag ruim vier maanden eerder in dezelfde plaats het levenslicht. Luca zou jaren later een puike veldrijder worden, samen met Daniele Pontoni de enige Italiaanse winnaar van de Super Prestige in het veldrijden. In het seizoen 1995-‘96 was hij de meest regelmatige in deze cyclus. In totaal won hij vier Super Prestige crossen. In hetzelfde seizoen won hij ook de wereldbeker en was hij derde in het WK. Urs Freuler vierde in Zwitserland zijn tiende verjaardag. Hij moest nog een paar jaar wachten voordat hij zijn tien wereldtitels op de baan zou winnen.

En werd er nog gefietst? Jazeker, de 24e Zesdaagse van Frankfurt beleefde zijn laatste avond. Winnaars werden de Belg Patrick Sercu en zijn Duitse koppelgenoot Rudi Altig. Altig won tussen 1962 en ‘68 in totaal ...

... 22 zesdaagsen met koppelgenoten als Hans Junkermann, Klaus Bugdahl, Sigi Renz, Dieter Kemper en Patrick Sercu.
Op die 6e november 1968 reed Peter Post (met Wolfgang Schulze) naar de tweede plaats, in dezelfde ronde maar met wel ruim honderd punten minder. De rest van de uitslag - omdat het zo leuk is al die namen weer eens te zien - was: 3) Dieter Kemper-Horst Oldenburg 4) Klaus Bugdahl-Rolf Wolfshohl 5) Freddy Eugen-Palle Lykke Jensen 6) Giuseppe Beghetto-Fritz Pfenninger 7) Winfried Bölke-Wilfried Peffgen 8) Rolf Roggendorf-Ehrenfried Rudolph 9) Otto Bennewitz-Hans Junkermann 10) Louis Pfenninger-Ernst Streng 11) Albert Fritz-Gerard Koel 12) Dieter Puschel-Herbert Wide.
Koel is inmiddels 65 jaar, hij won met Jan Janssen in 1967 de Zesdaagse van Madrid en in 1973 met René Pijnen en Leo Duyndam die van Antwerpen. Als prof won hij één koers, in 1969 in St. Jansteen.

In de krant van zaterdag 6 november 1982 een interview met Henk Lubberding. Henk was bezig in Voorst zijn woning te verbouwen, want hij draaide aan de betonmolen, sjouwde met stenen en pendelde tussen Voorst en Amsterdam waar een tandarts hem in samenwerking met een acupuncturist van zijn slepende kwaal afhielp. De ooit als belofte te boek staande 29-jarige beroepswielrenner sukkelde sinds 1980 met zijn gezondheid. Voor Lubberding de voornaamste oorzaak waarom zijn definitieve doorbraak naar de top is uitgebleven. Hij bleef heel veel last ondervinden van ademhalingsstoornissen en een chronische verkoudheid. ‘Ik werd er wanhopig van, niemand kon mij precies vertellen wat ik mankeerde. Ik ben nu in behandeling bij de Amsterdamse tandarts Hans de Liefde, die als hobby acupunctuur bedrijft. Tijdens het criterium van Kortenhoef bood hij me vrijblijvend zijn diensten aan.’
De komst van Peter Winnen naar de Raleigh ploeg zag Lub niet als een bedreiging. ‘Ik ben niet bang, voor mij verandert er weinig. Ik zal eerst moeten bewijzen dat ik terug ben voordat ik eisen kan stellen.’

Diezelfde Peter Winnen lag op 6 november 1984 in het Elisabethziekenhuis in zijn woonplaats Venray. De 27-jarige coureur had in zijn woning een cureuze smak gemaakt. ‘Ik was aan het sprinten op de rollenbank. Plotseling schoot het stuur uit mijn handen en gleed ik van de trappers. Ja, en toen kwam ik keihard met mijn zitvlak op de punt van het zadel terecht. Een gênante blessure.’ Pas over een dag of vijf zou hij weer naar huis mogen om daar verder te herstellen.

De Belgische wereldkampioen veldrijden Roland Liboton werd op dezelfde dag door de rechtbank in Brussel in hoger beroep tot een gevangenisstraf van twee maanden en het betalen van 15.000 gulden smartegeld veroordeeld. Liboton kreeg die straf wegens mishandeling. In een discotheek sloeg hij in 1979 een man een gebroken neus.

Op 6 november 1987 was de voorstelling van een nieuwe wielerploeg onder leiding van Arie Hassink. Het fietsenmerk Giant uit Taiwan zou de amateurformatie drie jaar gaan sponsoren. Hassink had de contracten rond met Freddy Wolsink, Gerard Möhlman, Herman Snoeyink, Han Vaanholt, Eric Cent en Alain Stroucken. Snoeyink zou een soort playing coach worden en bij grote koersen de assistent van Hassink zijn!

Een jaar later hing Hennie Kuiper zijn fiets definitief aan de wilgen. Tijdens de receptie na afloop van zijn laatste rondje als actief wielrenner in Oldenzaal, hoorde Kuiper de treffendste woorden uit de mond van collega Theo de Rooy. ‘Ik herinner me nog heel goed de rustdag van de laatste Tour in Villard de Lans. Iedereen ging met de bus op weg naar de volgende etappeplaats. Onderweg kwamen we een renner tegen op de fiets. Inderdaad, Hennie Kuiper.’ Dat ene duwtje extra op de pedalen, typeerde de hoekig en bonkig op de fiets zittende Kuiper in zijn 25-jarige loopbaan als een sterke, meestal eenzame fietser. Niet gezegend met sprintkwaliteiten of de klasse van een echte topper, moest hij zijn topprestaties beuren uit een enorme vechtersmentaliteit, die zich het duidelijkst manifesteerde wanneer hij zich weer eens aan anderen of zichzelf ergerde. Op het balkon van het stadhuis stamelde Kuiper enkele woorden van dank in de richting van een achttienduizendkoppige menigte die zijn adieu van nabij had beleefd. ‘Zo spontaan, zo uitbundig had ik het niet verwacht.’
Op zijn palmares staan een Olympische- en wereldtitel, vier topklassiekers en twee tweede plaatsen in de Tour. Dat had slechter gekund zal hij zich goed gerealiseerd hebben, toen hij met koppelgenoot Gerrie Knetemann voor het laatst als actief renner optrad.

Het afscheid stond in het teken van de nostalgie. Gerrit Schulte, Wim van Est, Jan Janssen en Eddy Merckx waren zomaar wat namen die de reis naar Oldenzaal ondernomen hadden.
In totaal boekte Kuipertje 43 overwinningen bij de amateurs en 82 bij de beroepsrenners. Zijn zeer uitgebreide palmares is te lezen op zijn eigen website http://www.henniekuiper.nl. En heel bijzonder, Kuiper heeft zelfs nog een eigen fansite, te vinden op http://go.to/henniekuiper.nl .

Exact een jaar later werd bekend dat Hennie Kuiper terug zou keren in het peloton. Niet als renner maar als ploegleider van de nieuwe Duitse Stuttgart-formatie. Een overstap die hij probleemloos maakte. ‘Het fietsen heb ik geen moment gemist’, zei hij onomwonden. De gedrevenheid die hij als coureur had bleek hij ook als ploegleider te hebben. ‘Ik wil alles zo goed mogelijk doen, waarmee niet gezegd is dat ik ook als ploegleider een topper zal worden. Je moet het over kunnen brengen. Maar ik weet van de hoed en de rand en dat is zeer zeker belangrijk. In de Stuttgart-ploeg voor 1990 hebben onze landgenoten Marcel Arntz, Kees Hopmans, Ralph Moorman, Erwin Nijboer en Ad Wijnands, alsmede de ervaren Belg Ludo Peeters een plaats gekregen.

Ad Vingerhoets' WIELER ABC in hewt blad Wielersport ging op 6 november 1990 over de Brabander Henk Mutsaars, geboren op 15 augustus 1953 in Schijndel. Citaat: ‘Debuut bij de aspiranten in 1969, 1 zege. Bij de nieuwelingen 11 eerste plaatsen en erg veel klasseringen bij de eerste tien. Was bijna negen jaar amateur, een topamateur ook. Circa zeventig overwinningen in groot en klein werk. Een korte blik op de zegelijst leert: Ronde van Drenthe, Driedaagse van Noord-Holland, Omloop van Zeeuws-Vlaanderen, Vierstromenlandronde, etappes in kleinere rittenkoersen, tweemaal clubkampioen van Nederland en de zeer sterk bezette (beroepsrenners en amateurs) tijdrit Jan van Erp. Verder onder meer 3e Ronde van Regioni, 12e Ruban Granitier Breton. Was tweemaal de regelmatigste in het klassement der klassiekers. In Olympia's Ronde: 57e (1976), 24e (1977), opgave (1978), 8e (1979) en 52e (1980). Nam ook deel aan het wereldkampioenschap. Heeft supportersclub die (uitstekend) blad uitgeeft. Beroepsrenner geweest van 2 juli 1980 tot 22 augustus 1980. In die, uiterst korte, periode 12 klasseringen waarbij 5e plaats in Beringen-Zolder beste was. Kon moeilijk contracten krijgen voor Nederlandse wedstrijden en stapte daarom (voor de tweede maal teleurgesteld: 1e maal omdat hij niet geselecteerd was voor de Olympische Spelen) terug naar de amateurs. Hij reed in 1980 voor Garagebedrijf Manders. In 1982 en 1983 was Henk Mutsaars weer in de rijen der broodrenners te vinden. Hoogtepunt was zijn enige zege, op 2 juli 1983 in Kruiningen. De Belg Benjamin Vermeulen en Ad Tak waren tweede en derde. Henk is de vader van Ronald Mutsaars, die in de voetsporen van zijn vader ook profwielrenner is geworden. Ronald werd prof in 2002 bij de Rabobank formatie. Hij won in zijn eerste jaar het sprintklassement in de Ster Elektrotoer en het jaar daarop het bergklassement in de Vierdaagse van Duinkerken. Hij fungeerde de laatste jaren vooral als helper binnen de ploeg van de diverse kopmannen. Ronald nam o.a. ook tweemaal deel aan de Ronde van Spanje en wist deze éénmaal tot een goed einde te brengen. Voor 2006 werd zijn contract niet verlengd werd bij Rabobank richt hij zich op het veldrijden in de ploeg ZZPR.nl, waarin hij ploeggenoot is van veldrittopper Daphny van den Brand.’

Tot volgende week!”

Jan Houterman