ad ad ad ad

Angst essen Seele auf …

“Wie in de jaren zestig, zeventig van de vorige eeuw in West-Duitsland koerste, ontkwam niet aan Wilfried Trott. Hij werd twee keer Duits kampioen en tijdens Kuipers Olympische gouden race in München eindigde Wilfried als zesde net voor Francesco Moser. Verder grossierde hij in zeges behaald in de West-Duitse klassiekers. Geen kleine renner dus en zijn afgetrainde hoofd met daarin de dodelijke ernst die uit zijn ogen straalde, deed me telkens weer denken aan een soort van adelaarsblik. Filmers uit een vervlogen tijdperk deden een moord voor zo’n blik. Had hij toen geleefd zou hij zeker gecast zijn door ... 

... Leni Riefenstahl. In Der Triomf des Willens marcheren ze voorbij. Toen wel allemaal voorzien van Stahlhelm. 

Maar over Wilfried geen verkeerd woord, hoewel er een soort vedettecultus om hem hing met daarbij standaard de serviele gedienstigen die jasjes aannamen, bandjes oppompten, kruikjes aan reikten of slechts bewonderende blikken toewierpen. Vreemd eigenlijk; in tegenstelling tot zijn  generatiegenoten Didi Thureau en Klaus Peter Thaler werd hij nooit prof. Toch was hij minstens zo markant en zelfs op afstand niet te missen. Als enige, toen al, droeg hij een witte kunststof pothelm. Daarmee behoorde hij tot de eerste veiligheidsmaniakken van het peloton. Iedereen vond dat toen een stom ding.  (Volgens een fietsvriend; hij heeft al een lelijke kop en dan ook nog zo’n pothelm er bovenop!). De familie Trott verdiende er een extra centje mee. Vati Trott had namelijk dat ding ontwikkeld en zoonlief fungeerde als levend uithangbord. Op elke foto staat Wilfried steevast getooid met een omgekeerde po. 

Maar tijden veranderen. De veiligheidsindustrie is een lucratieve handel en angstzaaien hun voornaamste marketingtool. Fietsen wordt er steeds vaker als levensgevaarlijk verklaard. Wie nu het lef heeft aan te sluiten bij een gezapig voortpeddelend groepje en dan als enige geen helm draagt, kent de reflex. Onmiddellijk word je (ongevraagd) bedolven onder verhalen over die ene renner, zwaar gevallen en dankzij de helm nog net niet dood. Met de toenemende populariteit van het fietsen, zo lijkt het, groeit ook de angst voor vallen. Tja, wat angst allemaal met mensen doet! ‘Angst essen Seele auf.’ Die prachtige zin stamt uit de hoogtijdagen van Wilfried Trott. Rainer Werner Fassbinder, maniakale filmer, laat het een hoofdpersoon zeggen. Fassbinder had een vooruitziende blik, want vooral oude mannen op racefietsen gedragen zich nu als virulente verspreiders van deze cult. In plaats van kijken waar ze rijden, zeuren ze over wel of niet een helm op.  

Onlangs sprak ik een leeftijdgenoot die nog zijn wedstrijdjes rijdt bij de Masters 60+. Elke zondag is hij weer even jong en gooit zich ertussen. Soms al te letterlijk. ‘Wel eens wat gebroken?’ vraag ik hem en hij somt op; in ’97 de linkerheup, een paar jaar terug de rechter. Over de kleine botjes hebben we het gemakshalve niet. ‘En je hoofd?’ ben ik nieuwsgierig. ‘Ik rijd vanaf 1990 weer koersen, maar ben nog nooit op mijn kop gevallen… Automatisch rol ik.’ 

Misschien een suggestie voor de beleidsmakers van de KNWU en de UCI: Laat jonge wielrenners standaard een cursus valbreken volgen. 

Recent in Parijs-Roubaix een mooi voorbeeld van beroerd vallen. Offredo deed echt alles fout. In plaats van zich intrekken en rollen, blijft hij zich strekken en landt op de uitgestoken armen, gezicht en borst. Resultaat; een gefileerde kin en extra voer voor angstzaaiers. Hun oplossing: verplicht een integraalhelm. Vati Trott zou, stel dat ie nog leeft, zo’n wielergeval graag ontwerpen. 


Tot een volgende keer!”


Joep Scholten


  


 

Door Fred van Slogteren, 28 april 2013 10:00

Joep,

het blijft leuk dat je schrijft over zaken die ik in de jaren 80 ook nog heb meegemaakt. Toen reed Trott volgens mij bij de de C-Amateurs, of wellicht al bij de zgn. Altes Klasse.(Masters)
Ik zag hem altijd rondjes draaien voor mijn eigen start, en vaak alleen vooruit.
Maar die vreselijke helm, en de in mijn herinnering grote neus en norse blik zijn me bijgebleven.

Geplaatst door edo elfrink, 29 april 2013 08:22:44

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web