ad ad ad ad

Het was me het weekje wel!

“Dat Nederlandse renners niet alleen heel goed zijn in het bekennen van hun oude dopingzonden, maar ook nog eens een stevig stukje kunnen hardfietsen, werd afgelopen week gelukkig ook weer eens bewezen. Nadat Lars van der Haar (21) in de Wereldbekercross van Hoogerheide opnieuw zijn grote klasse in het veld bewees middels een tweede plaats achter de Tsjech Martin Bina, klopte de 23-jarige Tom Jelte Slagter (foto) in het bloedhete Australië de verzamelde wereldelite op de weg in de Santos Tour Down Under. Een even verrassende als welkome prestatie van het Blanco Cycling Team, dat met dit eerste succes in 2013 nadrukkelijk ... 
... hengelt naar een nieuwe kapitaalkrachtige hoofdsponsor voor 2014 en de jaren daarna. 
Met TJ Slagter en zijn leeftijdsgenoot Wilco Kelderman bewezen de Blanco-mannen Down Under in elk geval dat de sportieve toekomst aan hen is. Daarom is het ook zo belangrijk dat de bezem nog een tijdje door de Augiasstal van het cyclisme gehaald wordt. Te beginnen in Nederland. Hoewel Marcel Wintels soms overkomt als een naïeve Sint Joris die met oogkleppen op de strijd aangaat met de Dopingdraak, moet je de KNWU-voorzitter zeker niet onderschatten. Hij is een buitengewoon ambitieus man-met-een-missie, die na zijn verloren strijd om het lijsttrekkerschap van het CDA bepaald niet bij de pakken is gaan neerzitten. In een paar maanden tijd saneerde hij meedogenloos het Amarantis College en als het aan hem ligt gaat het met het wielrennen dezelfde kant op. In korte tijd wist hij de neuzen van Richard Plugge (Blanco), Iwan Spekenbrink (Argos) en Daan Luijkx (Vacansoleil) dezelfde kant op te krijgen. 
Verrassend was de brave Rudie Kemna, sinds jaar en dag ploegleider van Skil-Shimano en Argos-Shimano, het eerste slachtoffer van hun dadendrang. In een interview met Nusport bekende Kemna als renner van BankGiroLoterij ook wel eens de EPO-spuit te hebben gehanteerd. Uiteraard had de manager van die ploeg, de lepe Arend Scheppink, niets gehoord en niets gezien. 
Gelukkig waren er ook nog wat renners die het verdomden om door het slijk te gaan. Opgepord door zijn vrouw besloot Matthé Pronk in De Wereld Draait Door de openbaarheid te zoeken met zijn verhaal: hij had alle verleidingen weten te weerstaan. Net als het vroegere supertalent uit Drenthe, Johan Bruinsma, die in het Dagblad van het Noorden zijn gal spuwde over de valsspelers die hem een mooie loopbaan bij de broodrenners door de neus hadden geboord. Jongens als Pronk en Bruinsma verdienen het dat deze rotzooi nu eens met wortel en tak wordt opgeruimd. Niet dat ik geloof dat de sport (en dan bedoel ik alle vormen van topsport en niet alleen het wielrennen - gelukkig er is nu ook een ISU-bestuurder die toegeeft dat er in de schaatssport op grote schaal van de verboden middelen wordt gesnoept - ooit geheel dopingvrij zal zijn. Waar roem en geld valt te rapen, daar zullen ‘tricheurs’ altijd weer hun slag proberen te slaan. 
Dat verhindert de sportbestuurders en de media echter niet om de sporters dicht op de hielen te blijven zitten. Wat dat betreft doen de jonge honden Mark Misérus (De Volkskrant) en Thijs Zonneveld (NRC-Handelsblad) zegenrijk werk!" (Foto: © Cor Vos)
Evert de Rooij
     
Door Fred van Slogteren, 27 januari 2013 10:00

Compliment

Mooi artikel Evert, is me uit het hart gegrepen. Inderdaad is er nu een andere categorie (wieler)journalisten aan het werk. Ze verdienen een compliment. Het puinruimen is echter nog maar net begonnen, is mijn voorzichtige mening.

Een dezer dagen zag ik het hoofd van Gerrie van Gerwen een paar keer voorbij flitsen. Met daarbij de vermelding dat hij november vorig jaar de ‘club van ‘48’ had voorgehouden dat Nederland afgleed naar Duits niveau wat betreft profploegen. Dat blijven hameren op voormalig dopinggebruik was kwalijk; het werd snel tijd voor een generaalpardon. Dat begreep ik althans uit zijn woorden. Nergens las ik ook maar iets over hoe hij zelf tegenover het dopinggebruik stond. En dat terwijl Gerrie op een rijk fietsverleden kan terugkijken. Bovendien was hij ploegleider in een tijd dat het fatsoen de andere kant opkeek. Dat maakt verdacht.

Generaalpardon kan m.i. nooit gelden voor het begeleidend volk dat persisteert in zwijgen over het eigen verleden. Hopelijk blijft het niet bij de confessies van Rudie Kemna en Steven de Jongh. Er zijn er veel meer en allemaal zijn ze schatplichtig aan de Johan Bruinsma’s en Matthé Pronk’s van het peloton.

Geplaatst door joep scholten, 27 januari 2013 14:35:10

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web