“Toen Jean-Paul van Poppel in 1985 in dit truitje als eerstejaars beroepsrenner in het profpeloton verscheen, zag niemand in hem nog de meedogenloze afmaker die hij later zou worden. Hij was een snelle jongen, die criteriums kon winnen en een ritje hier en een ritje daar in kleinere etappekoersen. Zelfs in de Ronde van Italië reed hij opvallend goed en won hij twee ritten. Toch werd hij niet beschouwd als een man voor het grote werk, maar als een renner die met wat geluk als prof een goede boterham zou kunnen verdienen. Dat was ook het beeld van …
… de eerste twee jaar in zijn profbestaan. Maar Poppeltje kon meer en de man die dat zag heette Jan Raas, ploegleider van SuperConfex, een van de grote formaties waar de Tilburgenaar in 1987 onder contract kwam. Bij gebrek aan een echte klassementsrenner ging Raas met zijn ploeg naar de Tour de France en andere grote koersen met als voornaamste doel ritten te winnen. Hij had enkele geweldige tempobeulen in zijn ploeg en hij zag in Van Poppel de jongen die het in de laatste meters af kon maken. Sterke mannen als Jelle Nijdam, Gerrit Solleveld, Maarten Ducrot en Gert Jakobs stuurden in de laatste kilometers van de vlakke ritten steevast naar voren met Poppeltje aan het wiel. Het treintje werd geformeerd, iedere renner in een ander truitje werd opzij gedrumd en de TGV denderde naar de finish. In de laatste honderd meter kwam Jean-Paul dan uit de kluwen geschoten en met een paar verschrikkelijke trappen gierde hij dan als eerste over de streep. In de Ronde van Nederland, in de Ronde van Aragon, in de Ronde van Zweden, in de Ronde van Denemarken, in de Vierdaagse van Duinkerke en in de Tour de France.
Hij was niet onverslaanbaar, maar hij won wel vaak. En als-ie niet won dan werd hij tweede, derde, vierde en dat telde allemaal lekker aan voor de groene trui van de punten, het klassement dat hij in 1987 won. Twee jaar later stapte hij voor veel geld over naar de grootste concurrent van Raas, de Panasonic-ploeg van Peter Post. Het ging daar een stuk minder, want zonder treintje was Jean-Paul van Poppel niet meer dan een goede sprinter. Hij heeft nog veel gewonnen, want hij was ook hartstikke slim, maar de successen uit de SuperConfex-tijd heeft hij niet meer kunnen herhalen.
Tot volgende week!”
Henk Theuns