

De verleiding is groot Fred, om niet ook een duit in het zakje te doen over de bedrijfs-feestavondconference van Mart en Herbert, de Drentse klootschieter zoals jij hem gevoeglijk noemt. Je zou bijna terugverlangen naar het in alcohol gedrenkte feitjes en fatjes gereutel van Jean, die beslist aardige man uit het zuiden. Maar ik wil iets anders opmerken, vooral ook omdat niemand dit nog deed. Met veel plezier keek ik naar Dame Vos. Jawel, Grande Dame Vos. Toen ze vol aanzette op die spiegelgladde weg kreeg je een mooi beeld van welke krachten op frame en wielen loskwamen. Bijna recht van voren zag je hoe haar voorwiel in korte rukjes zijwaarts van links naar rechts en weer terug over het asfalt gleed. Hoever was ze van zichzelf onderuit trekken? (Ze zou niet de eerste zijn die dit in dit soort omstandigheden zou overkomen). Gelukkig ging alles goed. Wel vroeg ik me af: lag dit laterale vibreren/glijden aan haar kracht of was het de (te) geringe zijdelingse stijfheid (Lenkkopfsteifigkeit noemen onze oosterburen dat in de uitgebreide metingen die ze in hun bladen publiceren) van het door haar gebruikte frame of voorvork? Waren het wellicht de wielen wier stijfheid werd opgeofferd voor minder gewicht. Wie het weet mag het zeggen, maar bij haar Engelse tegenstreefster meende ik duidelijk minder zijdelings gespartel te zien. Natuurlijk kan dat mede het gevolg zijn van de mindere kracht die zij nog kon produceren. Ook zou het zomaar een bewijs kunnen zijn voor de betere rijeigenschappen van het door gebruikte materiaal. Bovendien reed ze zo op het eerste oog een fractie zwaardere versnelling. Maar Marianne Vos kreeg waar ze recht op had. Zo wordt dat geschreven en nergens anders dan in die zin wordt het onbegrip voor het fenomeen sport beter bevestigd.
Misschien dat meer geoefende kijkers zagen wat ik meende te zien.
Klopt Joep, dat heb ik ook gezien met de gedachte als dat maar goed gaat. Het deed me ook denken aan die tweede etappe die Cavendish in de laatste Tour won. Toen kwam hij in volle sprint even los van de grond. Gelukkig ging ook dat goed. Groet! Fred
Da's het voordeel van het eindeloos herhalen van OS beelden. Op een gegeven moment ga je op zulke dingen letten. Zelf heb ik me ook verbaasd over het "zwabberen" van die (GIANT)-fiets. Stel dat ze als voorbeeldje daar Sir Christopher Andres Hoy op hadden losgelaten. Ik ben natuurlijk als zovelen hier al een ouwerwetse l*l, die nog uit de tijd stamt toen stalen fietsen nog werden "gebakken" met lugs en zilversoldeer. Dus zal mijn opmerking door de dienstdoende modernere mekaniekers wel als niet objectief afgedaan worden. Maar toch maar, bij deze.
Alhoewal allang niet meer praktizerend katholiek, heb ik ook in de laatste kilometers (bijna) gebeden dat er maar lucht in haar banden mocht blijven.
Bedankt Marianne, het natte asfalt, GIANT, de hogere machten voor het houden van lucht in de banden. Een mooie gouden en zeker verdiende gouden plak.
Marco
23 augustus gelezen op nieuwsblad.be/sportwereld
"Met haar gouden medaille op de Olympische Spelen van Londen is wielrenster Marianne Vos in Nederland nog een grotere sportheldin geworden dan ze al was. Vele fans gaan dan ook heel ver om zoveel mogelijk gadgets van de Nederlandse koningin van de wielersport te bemachtigen. Soms wel te ver.
Na haar ochtendtraining verstuurde de Nederlandse een opvallende tweet: 'Nee, sorry, tijdens een trainingsritje heb ik niet toevallig een shirtje over. Ik wil graag nog aangekleed naar huis...'
Blijkbaar vroeg een fan aan Marianne Vos of ze haar trainings-shirtje wilde afegeven. Voor de Nederlandse wielrenster ging dat toch net iets te ver. Rare jongens, die Nederlanders."
.... voor de stropdas. Ook ik droeg in het verleden bij regelmaat dit ding. En nu uitsluitend bij feestelijke gelegenheden, waarbij ik dan hoop op mild weer. Dus hij zal beslist nog wel een keer van pas komen. Hoe dan ook, een leuke geste om -ondanks het fiks toegenomen aantal deelnemers- dit als prijs te mogen ontvangen.



