Naar aanleiding van zijn overwinning in het Slogblog Tourspel bereikten mij telefonisch en per e-mail wat vragen wie die winnaar eigenlijk is? Dat ben ik toen maar eens aan Theo gaan vragen, hoewel ik hem al een aantal jaren persoonlijk ken. Door de slogblog en hij zette mij in 2005 eens op het spoor van Mathieu Cordang, de Limburgse aartsvader van de Nederlandse wielersport. Samen bezochten wij diens kleinzoon Stan in Swalmen die in zijn huis een klein museum heeft ingericht vol herinneringen aan zijn vermaarde opa. Ik heb Theo toen leren kennen als een …
… geestige wielerkenner, die net als ik graag nostalgisch over onze sport praat en schrijft. Ik ben zelf jarenlang aan het blad Wieler Revue verbonden geweest, maar ik wist niet dat achter de columnist Philippe de Mattos deze Theo schuilging. Als aanbidder van de werken van Willem Elsschot had hij die naam als pseudoniem gekozen.
Theo is van net na de oorlog en al zijn leven lang verbonden met de wielersport. Geboren en opgegroeid in Eindhoven werkte hij, zoals het iedere Eindhovense jongeling betaamt, eerst bij Philips, want dat is daar één grote familie. In zijn vrije tijd was hij wielrenner en onderdeel van het in die jaren bloeiende cyclistische verenigingsleven. Hoewel hij zeker geen uitblinker was had hij voldoende talent om redelijk mee te draaien, maar het aantal gewonnen prijzen was beperkt. Dat kwam omdat hij iedere dag ook druk bezig was met zijn carrière, waarvoor zijn werkplek inmiddels was verplaatst naar de burelen van een regionale Rabobank-vestiging. Daar bracht hij het uiteindelijk tot lid van de regiodirectie Zuid-Nederland.
Je moet in het leven keuzes maken en de jonge Theo wist dat hij als wielrenner uiteindelijk geen topper zou worden hoe hard hij ook had zullen trainen als hij daarvoor gekozen had. “Schoon gebold, jonge, maar juust ginnen praijs”, kreeg hij na afloop van een koers vaak in het streekdialect te horen. Daarom is Theo - al vele jaren woonachtig in Noord-Limburg - nu vooral actief wielerliefhebber. Met de pen, met zijn bestuurlijke genen en uiteraard met de fiets. Drie à vier keer per week rijdt hij met enkele andere pensionado’s uit de buurt de stenen uit de straat en als bestuurslid van de plaatselijke wielervereniging Olympia is hij op de hoogte van alles wat zich daar op twee wielen afspeelt.
Zijn mooiste ervaringen in de wielrennerij beleefde hij in 1999 en 2000 toen hij als directeur sportif, zeg maar manusje-van-alles, meeging met een ploeg Haagse renners van De Spartaan naar de Ronde van Burkino Faso. Voor de ASO zich van deze etappekoers meester maakte, was dit een chaotisch evenement, op z’n Afrikaans (dus niet) georganiseerd en een feest voor liefhebbers van wat avontuur.
Rest mij nog te melden dat deze altijd wat licht ironische wielerman zeer vereerd is met het winnen van het Slogblog Tourspel. Schoon gebold, jonge, met n’n vetten praijs!
Foto: In het wiel bij Marc Wauters en met Jopie in zijn spoor zien we Theo aan het werk op de Cauberg.