Gisteren reden we met een stel oud-wielrenners van De Zwaluwen uit Doetinchem een soort reünietocht. In de pauzes was het wielrennen van toen en nu onderwerp van gesprek. Eén van hen, toen een groot talent en nu wethouder ergens in een van die samengevoegde gemeenten merkte op: ‘Heb jij die Wart Sels nog op TV gezien?’ Ja, die had ik voorbij zien komen. Zo op het eerste oog een aardige man, kon hard fietsen. Helaas stond het geluid aan. Wat restte was domheid, gecombineerd stompzinnig niets willen weten achteraf. Dat was wat bij ons beide bleef hangen.

’s Avonds keek ik naar een denkbeeldige nieuwsuitzending uit het brein van Ad van Liempt. Die gaf een perfecte les over hoe Nederland een oorlog in was gerommeld door een regering o.l.v. een keurig katholieke drs. Beel. Het beeld van het ethisch denken van die persoon (en zijn hele partij) en de consequenties die dat had voor de daar naartoe gezonden soldaten en de bevolking ter plekke, verbaasde ook zoveel jaar na dato. Zou je zo’n man postuum wellicht alsnog moeten aanklagen?

De vraag die zich opwerpt is: ‘Mag je met de kennis van nu oordelen over feiten van 10 jaar geleden of van nog vroegere datum?’
Het gekke is dat we geneigd zijn om vals spelen in de sport te vergoelijken. Vooral als het nationale troetelberen betreft zoals Joop Zoetemelk er ongetwijfeld één was en nog steeds is. Joop, die zich met de groeiende loslippigheid van de toen kennelijk al medewetende journalisten, geleidelijk ontwikkelde tot vrijwillig speldenkussen van medisch ethisch ontspoorde artsen.
In dat kielzog huppelt de wielerbond mee en de voor hen werkzame bondscoaches, want ook aan het goud van 1968 Mexico City hangt een putlucht die zo langzamerhand ieder weldenkend mens de adem afsnijdt.

Ooit heb ik eens geschreven dat Nederland uitblinkt in het afdekken van stinkende riolen uit een fout verleden. Of het nu regeringen betreft, hoge ambtenaren of ander volk dat op een plek zat die er toe deed; nooit staken ze uit vrije wil de hand in eigen boezem. De vrije journalistiek zou hen voor het blok horen te zetten. Helaas is in die kringen schraalhans keukenmeester. De Parool’s, Vrij Nederlanden en Trouw’s waren toen en nu uitzonderingen. Accommoderen is het devies, meehuilen met de waan van de dag. De afgelopen drie weken napraten over fietsen waren er een treurig makend voorbeeld van.
Daarom: Lang leve Joop, en Jan, en Hennie, en nog een Jan en Gerrie of Jo en hoe ze ook allemaal heten mogen. Ze waren slachtoffer van hun tijd, niet in de weg gezeten door scribenten die een sportwedstrijd moesten verslaan en vergaten wat ze waren. In plaats van kritische observatoren veranderden ze in gillende fans die bijkans flauw vielen bij de eerste klanken van I want a hold your hand.

Helemaal mee eens Joep, m.u.v. het feit dat Louis Beel, die kale nakketikker, doctor was en geen drs. Gisteravond zat José De Cauwer bij Smeets. José is een van de grootste kenners van het hedendaagse wielrennen, een groot analist en een zeer intelligente vent. Hij begon, nav. een vraag, een verhandeling over wat er fout is bij Rabobank, maar nadat hij verteld had dat Gesink als klassementsrijder voorin had moeten zitten, werd hij door Smeets onderbroken, omdat voor de vijfde keer die avond een samenvatting van de etappe aan de beurt was. Daarna kwam José over dat onderwerp niet meer aan het woord. Ik weet dat Smeets regelmatig voor veel geld optreedt voor de klanten van regionale Rabobanken en hij wellicht bang is die lucratieve klussen te verliezen als hij ernstige kritiek in zijn programma toelaat. Dat begint er ook een putlucht op te stijgen. Groet! Fred

Nog even over Smeets,een misselijk makende man. Hij had van de week Jan Janssen te gast,een man die wel het een en ander weet te vertellen,maar tot een fatsoenlijk gesprek kwam het niet omdat de heer Smeets elke keer moest laten blijken hoeveel hij wel wist en de mond van Janssen wist te snoeren. Ik heb het nu wel gezien met Mart Smeets

Hallo Fred,

Ik heb de bewuste uitzending gezien. Maar in mijn herinnering werd er gesproken over bloedtransfusies in het jaar na zijn zware val. Die val was, meen ik, in 1974 en de transfusies dus in 1975. Er werd ook duidelijk bij gezegd dat Joop er niet voor werd gestraft omdat dat destijds niet verboden was.
De doping waarop Joop in 1979 werd betrapt betrof volgens mij iets banaals als testosteron o.i.d.