Ik hoorde deze week Frank Schleck voor de camera van de Luxemburgse televisie zijn verhaal doen over de dopingzaak, waar hij sinds dinsdagavond het middelpunt van is. Ik heb er geen woord van verstaan, want het Letzeburgs is een taal die zo te horen geen enkele verwantschap heeft met Duits, Frans en Vlaams uit de omliggende landen. Gelukkig was het ondertiteld en de gemoedstoestand van het oudste broertje was zodanig dat de woorden dol en fijn er niet in voorkwamen. Ik was niet zo verbaasd dat er toch weer een dopingschandaaltje was, want dat ...
... hoort – gelukkig de laatste jaren als incident - net zo bij het wielrennen als vallen. Wel was ik verbaasd dat het een van de Schleckjes betrof, jongens die ik daartoe niet in staat achtte. Het was mij natuurlijk niet ontgaan dat vader Johnny al eens was aangehouden met in zijn auto een hoeveelheid dropjes om het halve peloton te doen opstijgen, maar ik dacht toen nog naïef aan andere gebruikers dan zijn twee frisse jongens die je in hun vrije tijd nog door de Luxemburgse straten kon zien hoepelen.
Nu ook de contra-expertise positief is uitgevallen gaat Frankie een aanklacht indienen tegen de onbekende die hem heeft geprobeerd te vergiftigen. Ik heb geen idee wat de inhoud van een plaspil is, maar dat je daarmee iemand kunt vermoorden, is nieuw voor me. Ik vraag me af wat de rechter met zo’n aanklacht doet. Ik denk wenkbrauwen ophalen, glimlachen en vervolgens seponeren. Schleck kan beter een naam noemen, dan heeft-ie meer kans. Van Flipper bijvoorbeeld. (Foto: © Cor Vos)