De afgelopen avonden heb ik naar Vive le Vélo op België Eén gekeken. Een avondetappe-achtig Tourprogramma relaxed gepresenteerd door Karel Van Nieuwkerke. Een tafel in een romantische schemersetting, met vaste onderwerpen en gasten die aanschuiven. Gisteravond waren dat Katrien Van Looy, oud-wielrenster en kleindochter van Rik II en haar vriend profwielrenner Rob Goris. Katrien herinnerde ik mij van het interview dat ik in 1998 met Van Looy had in zijn directiekantoor in de Vlaamse wielerschool in Herentals. Er hingen een aantal foto’s van de toen 9-jarige Katrien aan de muur en Rik vertelde trots honderduit over zijn kleindochter, die al behoorlijke prestaties leverde op de atletiekbaan. Ze is later gaan wielrennen en ontmoette plaatsgenoot Rob Goris, een talentvolle elitewielrenner zonder contract, met een roemrucht verleden als ...
... ijshockeyspeler. Hij is zelfs captain van de Belgische nationale ploeg geweest.
Het gesprek ging voornamelijk over koetjes en kalfjes, er werd niets aan de kaak gesteld en stemmen werden niet verheven. Ik keek naar twee aardige, bescheiden jonge mensen die eigenlijk niet zo veel te vertellen hadden. Dertig jaar is Goris, deelde hij mee, en dat is ook zijn eindtijd geworden. Vanmorgen kwam namelijk het vreselijke bericht dat hij vannacht door hartfalen is overleden. Een niet te geloven melding als je zo kort daarvoor hem nog hebt zitten bekijken met het groeiend besef een aardige vent te zien, die oud hoopte te worden aan de zijde van een leuke meid. Voor de 23-jarige Katrien – met de ogen en de neus van opa Rik – zal het een vreselijke ervaring zijn geweest. Het leven van een wielrenner is hard, maar er zijn grenzen. (Foto: dewielersite.net)