“Het is koers in Italië en Californie, als wij zwaar bepakt dagenlang door het Tsjechische landschap fietsen. We zijn in een land waar ijshockey, voetbal en tennis de populairste sporten zijn en wielrennen net zo iets is als bij ons korfbal. Eén keer slechts hebben we een glimp opgevangen van een Girorit en nog wel de etappe waarin de Nederlander Stef Clement van Rabobank de derde plaats opeiste. Onze Ronde van Tsjechië ging intussen gewoon door, alleen werd die door helemaal niemand opgemerkt. Wij zagen af, maar op onze eigen manier. ’s Ochtends bij ...
... het opstaan was het waterkoud en we ontbeten zwijgend met droog brood en koude thee. In de WC van het toiletgebouw hing een rolletje papier waar je een shaggie mee kon draaien. Koning, keizer, admiraal Rizzla kennen ze allemaal, neuriede Dik telkens als hij van een grote boodschap kwam.
Vast ritme
Na een uurtje fietsen waren onze lijven meestal weer opgewarmd en werden onze humeuren beter. In het stadje Sedcany was er markt en ook een museum. Terwijl Dik daar binnen ging, vermaakte ik me tussen de kraampjes en toen we elkaar weer troffen hadden we geen van beide nog zin om verder te gaan. Tot onze verrassing was er in deze stad naast een sportveld een soort overnachtingsgelegenheid ingericht voor fietstoeristen. De dagen volgden elkaar op in een vast ritme. Het was ‘s maandags, dinsdags, woensdags en donderdags fietsen, eten, drinken en slapen, evenals op de vrijdag, de zaterdag en de zondag. ‘s Nachts droomde ik een keer dat ons fietsploegje helemaal naar hier was gekomen om ons aan te moedigen. Behalve enkele sms’jes van Ingeborg, die bovenal wilde weten of ik Eva al had gevonden, waren er geen tekenen van medeleven.
Stomme wielrenner
Het weer was overwegend slecht, maar toen we op een ochtend wakker werden scheen volop de zon en was het tentje al lekker opgewarmd toen ik de rits van mijn slaapzak opentrok. Als dat zo bleef, zouden we onderweg niet meer in smerige bushokjes hoeven schuilen tot de zoveelste bui voorbij was. Voor het eerst reden we die dag in korte broek en de heuvels die gisteren nog zo lastig waren, leken ineens veel minder moeilijk. Op een steil klimmetje riep ik ‘La Redoute’ naar Dik, maar hij begreep het niet. Natuurlijk niet, maar toen hij even later in de verte een kasteel ontwaarde vroeg hij zich hardop af welke edelman daar vroeger gewoond zou hebben. ‘Jacques Anquetil’, antwoordde ik, want die heeft immers ooit in een kasteel gewoond. Dik haalde zijn schouders op, want ook al kent hij La Redoute niet, hij weet wel degelijk wie Anquetil was. ‘Stomme wielrenner’, hoorde ik hem mompelen.
Jan Smolik
Op een kruising hielden we halt om uit te zoeken hoe we verder moesten. We kwamen er niet uit want de plaatsnamen op het verkeersbord konden we op onze kaart niet vinden. We kregen gelukkig hulp van een passerende wielrenner. Hij was van onze leeftijd en in goed Engels vroeg hij waar we heen wilden en waar we vandaan kwamen. The Netherlands, reageerde hij enthousiast, daar had hij vroeger nog gekoerst en al zijn herinneringen kwamen eruit, compleet met namen uit zijn en mijn tijd. Toen was het mijn beurt en ik noemde de naam van Jan Smolik, destijds de meest populaire Tsjechische renner die ook vaak in ons land heeft gereden. De ene herinnering na de andere kwam boven. Tot ergernis van Dik, maar die droeg zijn lot gelaten in de wetenschap dat als twee renners elkaar hebben gevonden er voor buitenstaanders geen speld meer is tussen te krijgen.
Volksliedjes
Van Jan Smolik had Dik nooit gehoord, maar wel van Jan Palach, de student die zichzelf in 1969 op het Wenceslaplein in Praag in de brand stak uit protest tegen het bruut beëindigen van de Praagse lente door troepen van het Warschaupact. De oude coureur had ons een goede dienst bewezen met zijn verwijzing naar een camping, niet ver van die kruising. Er stond een TV in de kantine, waarop bij onze binnenkomst een verslag van de Giro gaande was. Na het avondeten hoorden we muziek van een gitaar en een accordeon en naderbij gekomen bleken het volksliedjes te zijn, die je makkelijk kon meeneuriën. De muzikanten en het eromheen verzamelde gezelschap maakten plaats voor ons rond een houten tafel. Wijn en bier vloeiden rijkelijk en ook aan lekkere hapjes was er geen gebrek. Niemand sprak ook maar een woord over de Tsjechische grens en dat was knap lastig toen we duidelijk wilden maken wie we waren en waar we vandaan kwamen.
Opvallend verwennen
Dat lukte niet, maar Dik wist een oplossing. Hij belde met een Nederlandse kennis die al jaren in Praag woont en gaf zijn mobieltje vervolgens aan de vrouw van de gitarist. We verstonden er niets van, maar het ging er vrolijk aan toe. Wel hoorde ik steeds de naam Eva noemen en de blondine moest er telkens hard om lachen. Nadat het gesprek was beëindigd bracht ze het gezelschap op de hoogte, steeds onderbroken door lachsalvo’s. Er werd vooral naar mij gekeken en de vrouw van de gitarist begon mij opvallend te verwennen, door steeds weer iets lekkers op mijn bord te leggen en mijn glas bij te vullen. Ook streek ze regelmatig over het restant van mijn ooit zo weelderige haar, langs mijn wangen en aaide ze zacht mijn rug. Steeds weer viel de naam Eva, gevolgd door schaterend gelach. Ik keek haar eens goed aan, maar ze kon het niet zijn. Een dergelijk toeval is zo onwaarschijnlijk.
Zweverig
Ze was niet jong meer, maar Eva moest zeker twintig jaar ouder zijn. Ook was ze lang niet zo mooi als mijn liefde van lang geleden. Het feestje ging nog uren door, heel gezellig, maar met al die wijn in mijn maag voelde ik me toch wat zweverig, toen we diep in de nacht naar ons tentje waggelden na beloofd te hebben de volgende morgen uitvoerig afscheid te zullen nemen. We besloten echter het daar niet op aan te laten komen en al voor de hanen zouden kraaien onze tocht te vervolgen. Ik vreesde een uitgebreide zoenpartij op mijn nuchtere maag. Haar foto, die ze me tussen al haar liefkozingen had toegestopt, vond ik verfrommeld in mijn broekzak. Die kiek was van jaren her en hoewel niet onaantrekkelijk leek ze in de verste verte niet op Eva.
Onze fietstocht was al zo ver gevorderd dat we aan de terugreis moesten gaan denken. Het was niet geworden wat we ons hadden voorgesteld. Dik had lang niet alle musea bezocht die hij op zijn lijstje had staan en ik had veel te snel mijn doel, om in Bratislava naar Eva te gaan zoeken, opgegeven. Een schuldgevoel daarover streed om voorrang met de angst dat haar vinden op een desillusie zou zijn uitgelopen. Zoveel jaar later, zoveel ouder, zoveel wijzer wellicht en de wetenschap dat na de warmte van een romantische nacht altijd de huiveren ontnuchtering van het eerste daglicht volgt. Misschien moet ik maar eens naar Spoorloos of Memories Tour d’Amour schrijven en Derk Bolt of Anita Witzier het zoekwerk laten doen. Met Dik komt er namelijk niks van terecht, zo ik dat al zou willen.
AARZEL NIET EN MELD JE AAN VOOR HET SLOGBLOG TOURSPEL 2012!
DE KLEINE GOKKERS (100 PUNTEN BONUS) HEBBEN NOG VIJF DAGEN EN 12 UUR OM HUN TEAM IN TE SCHRIJVEN.
Klik hier