De uit Bunde ten noorden van Maastricht afkomstige boerenzoon Jan Lambrichs, een rouleur met oogstrelende stijl, was niet alleen erg bescheiden maar ook nogal relativerend. Wat stelde het nou helemaal voor wat hij op die fiets presteerde? Daarom is het altijd nee gebleven wanneer TV of Panorama hem belde voor een interview. Ik beschouw het daarom nog steeds als een grote eer, dat jij mij eind jaren tachtig wél wilde ontvangen. Hij woonde toen al jaren in Kerkrade, waar zijn zoon gemeentesecretaris was. Vroegen mensen hem hoe het met de kinderen ging, dan kregen ze van Jan te horen: "Oh, die trekken van de gemeente." Zijn verklaring destijds: "Dat horen de mensen liever dan dat je zegt dat het goed met hen gaat. Mensen zijn gauw jaloers hoor." Ik vond het tekenend voor zijn levensopvatting.

Geen seintje

In die laatste vooroorlogse Tour, een door het nakende krijgsgeweld al gedevalueerde editie, reed Lambrichs sterk. Op twee dagen van Parijs stond hij zelfs nog vijfde en die plaats leek vrij veilig, omdat één van de drie ritten op die dag een 63,5 km. race tegen de klok was, spécialité de la maison van onze landgenoot. De eerste helft zou hij gewoon tempo draaien, daarna zou hij van chef d'équipe Joris van den Bergh een seintje krijgen en volle bak naar de meet spurten. Op zeker moment werd hij ingehaald door de Belg Sylveer Maes, drager van de gele trui. "Ik zou maar eens doorrijden, want we zitten vlak bij de meet!" riep hij. De Limburger had nooit een teken gekregen. Of het niet gehoord. Voor hem hoefde het toen niet meer, dus reed hij als een toerist verder. Maes won die tijdrit, Lambrichs werd twaalfde. Een val van drie plaatsen in de stand was het gevolg.

Dat Joris en de eigenzinnige individualist uit Bunde elkaar niet zo lagen, moge duidelijk zijn. Ik denk dat het wel eens de belangrijkste reden kan zijn waarom we die stylist uit Limburg pas in 1949 weer eens terug zagen in de Tour. Het was zowel voor hem als voor Joris de laatste keer.

Han de Gruiter.