Ron BAENSCH (1939, Australië)
Voor de mazzel was hij niet geboren, deze Aussie uit Melbourne. In navolging van zijn landgenoten Bob Spears en Sid Patterson legde hij zich eind jaren vijftig toe op de sprint, want hij was vooral in de laatste meters in eigen land onklopbaar. Een kangaroo gelijk, zo stormde hij steeds naar de finish. Internationaal was hij meestal net niet de snelste. Zoals bij de Olympische Spelen van 1960 in Rome, waar hij zonder noemenswaardige problemen de halve finales bereikte. Daarin moest-ie het voor een finaleplaats opnemen tegen de Italiaan Sante Gaiardoni. Die was net even sneller of slimmer, of allebei en Baensch moest voor het brons tegen een ander Italiaantje in het strijdperk. Dat was Valentino Gasparella en die was net even sneller of slimmer, of allebei. De vierde plek bij een Olympische wedstrijd is de schlemieligste die er is, want in plaats van een medaille krijg je dan slechts een oorkonde. Bij het WK van 1961 in Zürich haalde hij wel brons toen hij zijn meerdere moest erkennen in twee ...
... andere Italianen, te weten Sergio Bianchetto en Giuseppe Beghetto. In 1964 stapte hij over naar de profs en met slechts een fiets en een goed humeur maakte hij de oversteek naar Europa, waar de grote sprinters hun geld verdienden. Net op tijd, want de belangstelling taande voor de elite van de wielersport. Hij kreeg te maken met mannen als Antonio Maspes, Jos De Bakker, Patrick Sercu en de eerdergenoemde Italianen die toen eveneens om den brode reden. Bij het WK van 1964 werd hij tweede achter Maspes, een jaar later derde achter Beghetto en Sercu en in 1966 wederom tweede achter Beghetto. Veel wijzer werd hij er financieel niet van en daarom legde hij zich toe op het rijden van zesdaagsen, een stiel waar hij niet in excelleerde en waar zijn eindschot behoorlijk van afbotte. Jaarlijks schreef de Australische wielerbond hem in voor het WK sprint en in 1967 beleefde hij bij het WK-toernooi in Amsterdam zijn grootste desillusie. In de winderige betonkolos van architect Jan Wils voelde hij zich daags voor het sprinttoernooi wat rillerig en zijn neusgaten zaten helemaal verstopt. Wat deed een argeloze sporter destijds, nog niet goed doordrongen van het feit dat de UCI net met dopingcontroles was begonnen? Die greep naar het flesje neusdruppels, zonder te weten dat daar efedrine in zit, wat toen al een verboden stof was. Baensch liep tegen de lamp, tezamen met drie andere baanrenners. Hij kreeg een boete van tweeduizend gulden, een gigantisch bedrag voor de arme sprinter die woedend reageerde toen hij ook nog eens een startverbod kreeg voor de Skol Six, de Zesdaagse van Londen. Aan de ene kant werd hij tot de laatste cent uitgeschud, terwijl ze ook nog eens broodroof pleegden. Gedesillusioneerd ging Baensch een paar jaar later terug naar zijn geboorteland om er vrachtwagenchauffeur te worden. Later vond hij een baan op een olieraffinaderij en keerde als amateurrenner terug op de racefiets. Hij zal nu als pensionado waarschijnlijk terugkijken op een carrière, die veel beloofde maar waarin toch vooral dat beetje geluk ontbrak. (Foto: archief dewielersite.net)
De andere op 5 juni geborenen zijn:
BAILETTI, Paolo (1988, Italië)
BARREDO LLAMAZARES, Carlos (1981, Spanje)
BRAAT, Frans (1934, Nederland)
BROEK, Henk van de (1932, Nederland)
CATTANEO, Marco (1982, Italië)
COUSIN, Jerôme (1989, Frankrijk)
DE KETELE, Kenny (1985, België)
DE NEGRI, Pier Paolo (1986, Italië)
LAUSCHA, Robert (1983, Oostenrijk)
LEBEAU, Jean-Claude (1979, België)
PANIZZA, Wladimiro (1945, overleden 21.06.2002, Italië)
PENNE, Frederik (1978, België)
POTTIER, René (1879, overleden 25.01.1907, Frankrijk)
ROZENDAL, Harry (1965, Nederland)
TABORRE, Fabio (1985, Italië)
WAGTHO, Lianne (1985, Nederland)