De Giro gaat de laatste week in en op papier wacht de renners een loodzware finale. Ik hield het lang op Ivan Basso. Die had tot gisteren nog geen trap teveel gedaan en zijn ploeg maakte een solide indruk met vooral die bewonderenswaardige Pool Sylvester Szmyd. Maar toen die gisteren na kilometers beulswerk moest afgeven en ook Caruso was uitgezongen, moest Basso het alleen doen en dat viel hem en ons tegen. Joaquin Rodriguez lijkt sterker, hoewel hij zijn trui gisteren aan Hesjedal verloor, maar dan moet hij de komende dagen wel het verschil gaan maken.
Of er een Nederlander voor in het klassement zal eindigen, hangt helemaal van de jonge Tom Jelte Slagter af. Dit jonge talent liet de afgelopen dagen een paar keer zien dat hij bergop een versnelling in de benen heeft en dat geeft de burger moed. Hij staat nu 25ste in het klassement met een achterstand van 3´46”, dus dat is een redelijke uitgangspositie.
Ook in Californië zag ik eergisteravond laat op Eurosport een Nederlands talent indrukwekkend bezig. Wilco Kelderman uit Amersfoort is ...
... nog jonger dan Slagter, maar hij kan wat.
Over de geweldige prestatie van Robert Gesink, schreef ik vanmorgen al een stukje en een pluim voor de Groninger Martijn Keizer is zeker ook op zijn plaats. Bijna dagelijks is hij in de Giro in de aanval, maar op donderdag na hielden de vluchten, waar hij in zat, geen van allen stand. Dat hij het maar blijft proberen verdient echter respect.
En dan was er natuurlijk het overlijden van Donna Summer. Wat heeft dat nou met wielersport te maken? Veel, want Donna zorgde er in 1986 voor – zonder het overigens te weten – dat vier Nederlandse amateurrenners in het Amerikaanse Colorado Springs wereldkampioen 100 kilometer ploegentijdrit werden. John Talen, Rob Harmeling, Gerrit de Vries en Tom Cordes trainden in de maanden daarvoor consequent in het 135 maal per minuut ronddraaien van een verzet van 55x12. Dat is niet niks en daarvoor heb je beslist een metronoom nodig om het tempo aan te geven. De erotische discodreun van Donna met de titel I feel love was een perfecte tempoaangever. Dat nummer hadden ze alle vier in hun walkman staan, maar probeer dat maar eens quadrofonisch synchroon af te spelen. Bondscoach André Boskamp – nooit vies van onorthodoxe trainingsmethodes – vond de oplossing. Hij plaatste twee grote luidsprekers op het dak van zijn volgauto, duwde het bandje met dat nummer, tig keer achter elkaar opgenomen, in de casetterecorder en Donna was niet meer te houden. Ooh I feel love, I feel love, I feel love, I feel love, kreunde ze keer op keer om verder te gaan met: it’s so good, it’s so good, it’s so good, it’s so good, begeleid door vier tikkende derailleurs.
Toen het NOS journaal donderdagavond haar overlijden bekend maakte, werden een paar maten van het nummer gespeeld en in de huiskamers van de vijf betrokkenen is zij ongetwijfeld met eerbied herdacht. Thanks Donna, it was só good!
In zijn opera Rigoletto bracht Giuseppe Verdi al eens een ode aan haar met de aria La Dona e Mobile, vrij vertaald: de dame op de fiets.