“Het weekblad Sportief heeft bijna veertien jaar bestaan, want het zich onafhankelijk noemende tijdschrift verscheen voor het eerst op 7 december 1945 en het laatste nummer kwam halverwege 1959 uit. Daarna is het blad gefuseerd met Sport en Sportwereld, een alleen op maandag verschijnende sportkrant. Deze uitgave van Sportief lag op 3 mei 1956 in de kiosken en het was nummer 18 van de 11de jaargang. De redactie bestond uit Ir. A. van Emmenes, C.H. Geudeker, H.J. Looman, M. Bremer en Wil van Beveren. Ik meen me te herinneren dat ook …
… voetbalverslaggever Herman Kuiphof aan het blad verbonden is geweest, maar zijn naam staat niet bij de redacteuren van dit nummer. Je kon Sportief los bij de kiosk kopen voor veertig cent of een kwartaalabonnement nemen voor vier gulden tachtig.
Vader van Jan
De bekendste naam in de redactie was natuurlijk Ad van Emmenes. De vader van Viola Holt was een zeer deskundig radioverslaggever van voetbalwedstrijden. Hij had een goed geheugen en tot op hoge leeftijd kon hij de opstellingen van elftallen uit een ver verleden moeiteloos uit het hoofd opdreunen. Zijn stijl was zowel enthousiast als zakelijk: ‘Ik versta geenszins de kunst voor de microfoon een wedstrijd mooier te maken dan hij is’, zei hij eens. Van Emmenes was tot 1970 ook nog redacteur van Sport en Sportwereld, waarvan Geudeker eigenaar en hoofdredacteur was. Kick Geudeker was voor de oorlog een verdienstelijk voetballer, die direct na de bevrijding het weekblad Sportief begon. Looman was als journalist een schaatspecialist, bekend van het boek Op Glad IJs. Martin Bremer was een voetbal- en honkbalman die in 1954 met Van Emmenes en Looman het meesterwerk Nederlandse Sportsuccessen schreef. Wil van Beveren was voor de oorlog een beroemd atleet die drie maal Nederlands kampioen was op de sprintnummers. Hij was de vader van de op 26 juni vorig jaar overleden doelman Jan van Beveren.
Ander rijwiel
Op de cover staat een foto van Wim van Est die op 29 april 1956 op het Caubergcircuit rond Valkenburg Nederlands profkampioen op de weg was geworden. Jan Verdonck deed verslag en ik citeer: ‘Met een voorsprong van bijna twee minuten ging Van Est na een 160 kilometer lange strijd als eerste door de finish, nadat hij drie keer wegens een lekke band van fiets had moeten verwisselen. De aanhoudende regen die de gehele middag in Valkenburg neerviel, maakte dit kampioenschap tot een uitermate zware strijd. Het werd een ware afvalrace, want van de 57 gestarte renners bereikten er slechts negen de finish. De meeste hadden een grote achterstand. Vier ronden voor het einde viel de beslissing. Zes renners slaagden er in een kleine voorsprong te nemen en dat waren Wout Wagtmans, Wim van Est, Albert Donker, Hein van Breenen, Leo van der Pluym en Arend van ’t Hof. Deze zes wisten zich voorgoed af te scheiden om onderling uit te maken wie de beste was. Van Breenen viel weg door een lekke band, Donker moest lossen omdat het tempo hem te machtig werd en drie ronden voor het einde werd Van Est voor de derde maal door een lekke band getroffen. Op een ander rijwiel slaagde hij er in onmiddellijk weer aansluiting te krijgen bij de kopgroep.’
In de voorlaatste omloop sloeg de geblokte Brabander in de beklimming van de Cauberg toe en Wagtmans, Van der Pluym en Van ’t Hof hadden het nakijken. In de laatste ronde stapte Wagtmans af en de jonge Van der Pluym en de net van de amateurs overgekomen Van ’t Hof verloren snel terrein op de ontketende Van Est. Die bouwde in de resterende kilometers nog een voorsprong op van bijna twee minuten. Van der Pluym (tweede) en Van ’t Hof (derde) reden een moedige wedstrijd en konden zich in de voorste gelederen handhaven. Het was het eerste kampioenschap op de weg voor Van Est, nadat hij eerder al drie maal als tweede op het podium had gestaan.
Tot volgende week!”
Jan Houterman