Ik heb vanmorgen na een paar uurtjes fietsen even zitten kijken naar het verslag van het bezoek dat de koningin en haar familie vanmorgen aan Rhenen en Veenendaal brachten. In de laatste gemeente stonden een aantal fietstrainers opgesteld met daarop racefietsen waarop leden van de plaatselijke wielerclub in AXA-shirts denkbeeldige kilometertjes wegtrapten. Een van de vier zonen van Pieter en Margriet – ik kan ze nooit uit elkaar houden -, deed even mee en dacht dat hij in een racebolide zat, want het ging gelijk van onder uit de zak. Weinig gefietst in zijn leven, leek me en hij stapte dan ook weer snel af. Mij met de vraag achterlatend of de Oranjes wel iets met …
… de wielersport hebben? Dat Willem Alexander gek is op blonde hockeymeisjes was me bekend en ik herinner me ook nog wel een spontane kus voor Leontien na een van haar gouden plakken, maar verder? Drie keer niks of wacht even, was het niet in 1979?
Geen oranje
In dat jaar werden de wereldkampioenschappen weer eens in ons land gehouden en maar liefst zeven landgenoten mochten zich na afloop van het gecombineerde weg- en baantoernooi met de regenboogtrui tooien. Uiteraard was Dries van Agt, de toenmalige minister-president, als wielerman behoorlijk in zijn sas met zoveel succes en hij had ter plaatse de laureaten in zijn specifieke stijl al de nodige lof toegezwaaid. Maar behalve in de shirts van de renners en de uitmonstering van de supporters was er noch in Valkenburg, noch in het Amsterdamse stadion enig oranje te bekennen. Terwijl er toch, in naam van Hare Majesteit, het een en ander was gepresteerd. Het was uniek zelfs, maar de inbreng van het Koninklijk Huis kwam niet verder dan zeven felicitatietelegrammen. Wat wel erg karig was, volgens Jan van Dulm, de toenmalige penningmeester van de KNWU.
Informele ontvangst
Commandeur b.d. J.F. van Dulm was in de Tweede Wereldoorlog een hoge marineofficier en als duikbootcommandant had hij met torpedo’s een Duitse U-Boot vernietigd. Daarvoor was hij onderscheiden met de Militaire Willemsorde. Met zo’n kruis op je borst was je toen automatisch kind aan huis op Soestdijk, want prins Bernhard was gek op oorlog en alles wat daarmee verband hield. Eén telefoontje van Van Dulm naar de prins was voldoende om terstond een koninklijke uitnodiging naar de KNWU te sturen voor een informele ontmoeting van de wereldkampioenen met de koningin. Jan Raas en Bert Oosterbosch hadden verplichtingen elders, maar Keetie Hage, Petra de Bruin, Martin Venix, Matthé Pronk sr., Teun van Vliet en gangmaker Noppie Koch waren glimmend van de groene zeep in pakkie deftig aanwezig.
Lange stiltes
Hen was op het hart gedrukt dat ze overeenkomstig het protocol niks mochten zeggen, tenzij ze door de koningin werden aangesproken. Aangezien de oude Juliana echt geen raad wist met die hardfietsers, vielen er aanvankelijk lange stiltes. Van Dulm begreep dat er iets moest gebeuren en fluisterde een hofdame in het oor dat het misschien aardig zou zijn als de koningin eens aan Keetie zou vragen wat zoal haar dagelijkse bezigheden waren. De Zeeuwse vertelde over haar ervaringen voor de klas in Goes waar ze meisjes onderrichtte in het breien en borduren. De koningin luisterde aandachtig en vroeg vervolgens aan de pas 17-jarige Petra de Bruin wat zij uitspookte als ze niet fietste.
Aardappelen rooien
Petra is een spontane meid en ze barstte los over school en over de uren dat ze als stagiaire de verpleegsters in het bejaardenhuis van Nieuwkoop hielp. Mooie mensen kwam ze daar tegen, zoals dat oude demente opaatje die de hele dag door zijn kamertje kroop op zoek naar aardappelen die gerooid moesten worden. Beeldend vertelde ze hoe hij met zijn oude verweerde handen in de vaste vloerbedekking wroette, maar geen Bintje, Bevelander en zelfs geen Eigenheimer boven water kreeg. Iedereen lachen natuurlijk en ook de koningin kon een glimlach niet onderdrukken. De oude vorstin kreeg er zin in en ging ook even één voor één bij de fietsende heren langs. Zo werd het nog reuze gezellig en vloog de tijd. De koningin ging naast haar rode loper staan en er vielen die middag geen stiltes meer.
Toen het tijd werd om afscheid te nemen greep Teuntje van Vliet – wereldkampioen op de weg bij de junioren – de gerimpelde hand van de vorstin, zwengelde langdurig haar broze arm op en neer en sprak enthousiast: “Majesteit, ik vond het hartstikke gezellig!” (Foto: archief KNWU)